บทที่ 99 ให้เธอขอโทษเหรอ? ล้อเล่นหรือไง
คอมเมนต์ของเการั่วซีมาเร็วที่สุด “ในที่สุดก็ยอมโพสต์รูปคู่สักที รอมานานมาก!”
ชุยลี่นาตามมาติด ๆ “รูปนี้ถ่ายออกมาสวยจัง ช่วงกำลังอินเลิฟนี่ไม่เหมือนกันจริง ๆ นั่งรถยังต้องแนบชิดกันขนาดนี้ ฮิฮิฮิ”
แม้แต่เหอหย่าอินที่ปกติไม่ค่อยโผล่มาในโซเชียลส่วนตัวก็ยังกดไลก์ให้
ส่วนคอมเมนต์อื่น ๆ ข้างล่าง เคอเหมียนถังไม่ค่อยคุ้นเคยกับคนพวกนั้น จึงไม่ได้ตอบ
ใกล้จะหลับอยู่แล้ว เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะกดเข้าไปอ่านคอมเมนต์ซ้ำอีกหลายรอบ ก่อนจะวางมือถือไว้บนโต๊ะข้างเตียงอย่างพึงพอใจ ดึงผ้าห่มมาห่อตัวให้แน่นแล้วหลับตาลง
อีกด้านหนึ่ง หรงเช่อตรวจดูไซต์ก่อสร้างเสร็จแล้วกลับมาที่รถ
เขาเอนหลังพิงเบาะ เลขาหยวนยื่นแก้วน้ำอุ่นจากเบาะผู้โดยสารด้านหน้ามาให้ แต่เขาไม่รับ กลับหยิบมือถือขึ้นมาก่อน
จุดแดงแจ้งเตือนบนโซเชียลส่วนตัวเด้งขึ้นมา เขากดเข้าไป เห็นรูปที่เคอเหมียนถังเพิ่งโพสต์
เขามองอยู่นาน ปลายนิ้วชะงักค้างบนหน้าจอครู่หนึ่ง ก่อนจะกดบันทึกรูป
มุมปากเพิ่งยกขึ้น เขาก็นึกถึงชีเจิงขึ้นมา
ตอนนั่งกินข้าวด้วยกัน เวลาชีเจิงคุยกับเขา สายตาของอีกฝ่ายก็มักจะลอบมองไปทางเคอเหมียนถังอยู่เรื่อย และทุกครั้งที่เขาเอียงหน้าไปมองเคอเหมียนถัง หางตาก็จะจับได้ว่าสายตาของชีเจิงกำลังชักกลับไป
หรงเช่อวางมือถือลง แล้วเอียงหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถ ความอบอุ่นเพียงน้อยนิดในดวงตาค่อย ๆ จางหายไป ก่อนจะแทนที่ด้วยความเย็นเยียบขมุกขมัว
ปลายนิ้วลูบไล้ขอบมือถือ ราวกับกำลังคำนวณอะไรบางอย่าง
วินาทีต่อมา เขาก็เอ่ยเสียงเรียบ “ตรวจสอบความสัมพันธ์ในอดีตระหว่างเคอเหมียนถังกับชีเจิงให้หน่อย”
เลขาหยวนไม่ลังเลแม้แต่น้อย เสียงตอบกลับมาจากเบาะผู้โดยสารด้านหน้าอย่างหนักแน่น “ครับ ท่านหรง ผมจะส่งข้อมูลเข้าเมลของคุณก่อนหกโมงเย็น”