บทที่ 98 แฟนเก่า
เที่ยงวัน ทั้งสองไปกินอาหารฝรั่งเศสที่ร้านซึ่งซ่อนตัวอยู่บนชั้นดาดฟ้าของตึกสำนักงาน
เคอเหมียนถังนั่งอยู่ตรงโต๊ะริมหน้าต่าง ตรงหน้ามีสเต๊กที่หั่นเรียบร้อยแล้ว ส่วนเครื่องเคียงข้างกันคือมันบดทรัฟเฟิลกับหน่อไม้ฝรั่งย่าง
เธอกินอย่างเอร็ดอร่อย หั่นสเต๊กชิ้นหนึ่งจิ้มซอสแล้วยกเข้าปาก หลับตาพริ้มเคี้ยวอยู่นาน
กินไปได้ครึ่งหนึ่ง เธอถึงนึกขึ้นได้ว่าลืมถ่ายรูปเก็บไว้
เคอเหมียนถังก้มมองสเต๊กในจานที่เหลือเพียงครึ่งเดียว แล้วหันไปมองมันบดข้าง ๆ ที่หมดเกลี้ยงแล้ว
ไหน ๆ ก็เป็นแบบนี้แล้ว ก็กินต่อไปเถอะ
หรงเช่อนั่งอยู่ข้าง ๆ ใช้ตะเกียบคีบลิ้นวัวที่ย่างสุกแล้ว จิ้มซอสก่อนยื่นมาจ่อที่ปากเธอ
เธอเพิ่งเคี้ยวเนื้อเสร็จ พอได้กลิ่นหอมก็อ้าปากรับตามสัญชาตญาณ ลิ้นวัวถูกย่างมาอย่างพอดี ด้านนอกกรอบ ด้านในนุ่ม ซอสรสเค็มกลมกล่อมอมหวานเล็กน้อย
เคี้ยวไปเคี้ยวมา เธอก็แอบมีความสุขอยู่ในใจ ใครจะคิดว่าหรงเช่อในตอนนี้จะป้อนอาหารให้เธอแบบนี้
เมื่อก่อนเขายังรำคาญแม้แต่การช่วยคนอื่นแกะกุ้ง แต่ตอนนี้ทั้งคีบอาหาร ป้อนข้าว ผูกผ้าพันคอ ใส่ถุงเท้า ทำได้คล่องไปหมด
เคอเหมียนถังกลืนลงไป แล้วอ้าปากรอคำต่อไป
“ตอนบ่ายผมต้องไปไซต์งาน มีโครงการหนึ่งที่ต้องไปดูสถานที่จริง คุณไปกับผมไหม” หรงเช่อถามเหมือนไม่ได้คิดอะไร
เคอเหมียนถังได้ยินแล้วก็ส่ายหน้า “ไม่เอา ฉันจะกลับไปนอนกลางวัน”
“ให้คนขับรถไปส่ง”
“อืม”
ตอนนั้นเอง มีเสียงเคาะประตูห้องส่วนตัวสองครั้ง ก่อนจะมีเสียงผู้ชายทุ้มนุ่มดังมาจากด้านนอก “หรงเช่อ? ได้ยินว่านายอยู่ที่นี่ เลยแวะมาทักทาย”