บทที่ 67 การแข่งขัน
นิ้วเรียวขาวเนียนแกว่งอยู่ตรงหน้าเขา ปลายนิ้วแต้มสีชมพูจาง ๆ
สายตาหรงเช่อตกลงบนรอยฟันนั้น ลูกกระเดือกขยับเบา ๆ
เขายกมือขึ้นกุมนิ้วของเธอไว้ แล้วก้มลงจูบตรงรอยฟัน ลมหายใจร้อนผ่าวพัดผ่านซอกนิ้วที่ไวต่อสัมผัสของเธอ
“เกาะพักร้อนระดับเจ็ดดาว ชายหาดส่วนตัว บริการพ่อบ้านส่วนตัว” เขาเงยหน้าขึ้น คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย “ขนาดนี้แล้วยังไม่อยากไปอีกเหรอ น่าเสียดายจริง ๆ...”
เขาปล่อยมือเธอ เอนหลังพิงเก้าอี้ ใบหน้าด้านข้างโดดเด่นชัดเจนในแสงสลัว น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย “ที่รักไม่ยอมให้โอกาสฉันแก้ตัวเลย”
รีสอร์ตระดับเจ็ดดาว!!!
เคอเหมียนถังจ้องใบหน้าด้านข้างของเขา หัวใจเต้นระรัวจนแทบจับจังหวะไม่ได้
ที่จริงแล้วเธอชอบทะเลที่สุด ชาติก่อนก็อยากไปเที่ยวเกาะมาตลอด วางแผนพิชิตใจสถานที่ท่องเที่ยวไว้หลายฉบับ บันทึกโรงแรมไว้หลายสิบแห่ง สุดท้ายดันตายเสียก่อน
ตอนนี้โอกาสวางอยู่ตรงหน้าแล้ว ใครจะสนว่าใครเป็นคนซื้อเกาะ เธอจะถือว่าทริปนี้เป็นความทรงจำแสนดีครั้งสุดท้าย
“ไป!”
แม่จิ้งจอกน้อยติดกับแล้ว
หรงเช่อขาน “อืม” อย่างเย็นชา มุมปากยกโค้งขึ้นเล็กน้อยในมุมมืดที่เธอมองไม่เห็น
จางซินร้องเพลงจบแล้ว
เมื่อโน้ตตัวสุดท้ายสิ้นสุดลง เสียงปรบมือก็ดังก้องไปทั่วหอประชุม
เธอยืนอยู่บนเวที หอบหายใจเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มเปี่ยมสุข
ตอนลงจากเวที เธอจงใจเดินผ่านทางหรงเช่อ
แต่หรงเช่อกลับไม่ได้สนใจเธอ เขากำลังก้มหน้า ยกโทรศัพท์ให้เคอเหมียนถังดู บนหน้าจอมีภาพถ่ายทางอากาศของเกาะต่าง ๆ เรียงกันอยู่