บทที่ 66 กัดตรงไหนก็ได้
เขานั่งอยู่แถวหน้าสุดฝั่งขวา มือเล่นโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ ข้อนิ้วเรียวยาวเด่นชัด นาน ๆ ทีถึงจะเงยหน้าขึ้นคุยกับเพื่อน
เสื้อเชิ้ตสีดำขับผิวของเขาให้ดูขาวเย็นยิ่งขึ้น ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเบา ๆ ตามจังหวะที่พูด
หัวใจจางซินพลิ้วไหว เธอรีบยกมือขึ้นจัดหน้าม้า มุมปากกลั้นรอยยิ้มไว้ไม่อยู่
เปาเหมินที่อยู่ข้าง ๆ ยุยงเธอ พลางใช้ศอกสะกิดแขน “เดินอ้อมไปทางหรงเช่อสิ ตรงนั้นคนไม่เยอะ”
จางซินก็คิดเช่นนั้นอยู่แล้ว เธอเดินไปทางนั้นไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปทัก แค่อยากให้เขามองเห็นเธอเท่านั้น
แต่ขณะที่เธอกำลังจะก้าวขา ร่างหนึ่งก็พุ่งผ่านหน้าเธอไปเสียก่อน
เคอเหมียนถังยิ้มแย้มเดินเข้าไป แล้วนั่งลงข้างหรงเช่อ
เพื่อนของหรงเช่อยิ้มพลางร้องทัก “พี่สะใภ้ก็มาด้วยเหรอ” หรงเช่อได้ยินคำเรียกนั้นก็ไม่ปฏิเสธ กลับเอนตัวเข้าใกล้เคอเหมียนถัง แล้วยกมือจัดกิ๊บติดผมที่หลุดลุ่ยเพราะวิ่งให้เธอ
เห็นภาพนั้น มุมปากของจางซินกระตุกเล็กน้อย ความยินดีบนใบหน้าพลันหายไปจนหมด
เปาเหมินที่ยืนอยู่ข้างจางซินโกรธจนหน้าเบี้ยว “ทำไมไปที่ไหนก็เจอเคอเหมียนถัง เธอไม่ไว้ใจหรงเช่อขนาดนั้นเลยหรือไง”
จางซินไม่พูดอะไร จากนั้นก็ละสายตากลับมา ก่อนหาที่นั่งของตัวเองแล้วนั่งลง
งานเลี้ยงดำเนินไปได้ครึ่งทาง ในที่สุดเปาเหมินก็หาโอกาสได้
ก่อนหน้านี้เธอเอาแต่จับตาดูทางเคอเหมียนถัง พอเห็นเคอเหมียนถังเดินไปทางห้องน้ำคนเดียว เธอก็รีบตามไปทันที
เคอเหมียนถังเพิ่งเดินออกจากห้องน้ำ ยังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว
เปาเหมินก็เดินมาขวางหน้าเธอ น้ำเสียงกระแทกกระทั้น “เคอเหมียนถัง”