ตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้
เคอจี้ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน มองรถของเคอเหมียนถังที่เพิ่งขับออกไปไม่นาน มือยังกำสร้อยเส้นนั้นไว้แน่น เขาพึมพำว่า “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย คงไม่ได้ทะเลาะกับพี่หรงเช่อหรอกนะ”
ยังไม่ทันได้คิดออกว่าเกิดอะไรขึ้น เพื่อนของเขาก็ส่งข้อความมา “ไปกัน ห้างสรรพสินค้าจงหนานอินเตอร์เนชั่นแนล ร้านอาหารไทยเปิดใหม่”
เขาถึงได้สติ หันหลังเดินเข้าไปในลานจอดรถใต้ดิน
เขาขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์สีดำคันใหม่ สวมหมวกกันน็อก เสียงเครื่องยนต์สั่นต่ำ ๆ ขึ้นในลานจอดรถอันเงียบสงัด
หลังจากกินข้าวเสร็จ เคอจี้กับเพื่อนก็ขี่มอเตอร์ไซค์ไปตามถนนคดเคี้ยวบนภูเขาชานเมืองอยู่ช่วงหนึ่ง
ลมกลางคืนพัดปะทะเข้ามาที่คอเสื้อ พากลิ่นเย็นแห้งของต้นไม้ใบหญ้าในต้นฤดูใบไม้ผลิมาด้วย ไฟหน้ามอเตอร์ไซค์ส่องถนนเบื้องหน้าเป็นแสงสีขาวสว่างจ้า
ไม่นาน ทางบนภูเขาก็เริ่มคดเคี้ยวถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ระยะห่างระหว่างเสาไฟก็เพิ่มขึ้น เขาจึงชะลอความเร็วลง แล้วพบว่าป้ายถนนรอบ ๆ เปลี่ยนเป็นตราสัญลักษณ์สีน้ำเงินเข้มของซิงหยุนกรุ๊ปไปหมดแล้ว
ข้างหน้าบนถนนภูเขายังมีป้ายสีดำตั้งอยู่ บนนั้นมีตัวอักษรเล็ก ๆ อีกหนึ่งบรรทัดเขียนว่า เขตส่วนบุคคล ห้ามเข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต
เพื่อนที่ขี่นำหน้าเปิดไฟฉุกเฉินกะพริบสองครั้ง เป็นสัญญาณให้กลับรถ
เคอจี้ก็ชะลอรถเตรียมกลับเช่นกัน ทว่าเพิ่งจะเปิดไฟเลี้ยว แสงสีเหลืองสว่างจ้าก็ส่องมาจากด้านหลัง ฉายให้เห็นถนนเบื้องหน้าและกิ่งไม้สองข้างทางอย่างชัดเจน