เคอเหมียนถังเพิ่งจอดรถเข้าที่จอดใต้ดิน พอเดินเข้าไปในโถงตรวจตั๋ว ข้อความจากเคอจี้ก็เด้งขึ้นมา
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากวาดตามอง ข้อความของเคอจี้เต็มไปด้วยความเดือดดาล: “เคอเหมียนถัง เธอเล่นอะไรของเธอ ให้ฉันใส่สร้อยคอที่พี่หรงเช่อส่งให้เธอ ตอนเขาเห็นเมื่อกี้ สีหน้านั่นแทบจะบีบคอฉันให้ตายอยู่แล้ว!”
พอเห็นข้อความนั้น ลมหายใจของเคอเหมียนถังก็ชะงัก เธอไม่คิดว่าหรงเช่อจะรู้เร็วขนาดนี้ เร็วกว่าที่เธอคาดไว้เกือบครึ่งวัน
ยังไม่ทันได้วางโทรศัพท์ หน้าจอก็สว่างขึ้นอีกครั้ง มีข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จักปรากฏขึ้น
มีเพียงบรรทัดเดียว แม้แต่คำเรียกขานก็ไม่มี: “ที่รัก ซ่อนตัวให้ดีนะ ฉันมาตามจับเธอแล้ว”
หนังศีรษะของเคอเหมียนถังชาวาบ ความเย็นยะเยือกไต่ขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลังจนถึงกระหม่อม
เธอกำโทรศัพท์แน่น หันไปมองท้องฟ้านอกหน้าต่างที่เริ่มมืดลง แล้วร้องเรียกระบบในใจ: “แย่แล้ว ต้องรีบหนี”
ระบบส่งเสียงซ่าของกระแสไฟฟ้าสองครั้ง เสียงยังขาด ๆ หาย ๆ อยู่บ้าง: “เรือใกล้มาแล้ว โชคดีนะ นี่เป็นเรือเที่ยวสุดท้ายของวันนี้ที่ไปไห่โจว ยังทันอยู่”
เคอเหมียนถังไม่รู้ว่าการทำแบบนี้ถูกหรือเปล่า เธอแค่ไม่อยากยืนมองตัวเองถูกเนื้อเรื่องควบคุม ถูกผลักให้ไปทำเรื่องที่ขัดกับเจตจำนงของตัวเอง
เธอเองก็อยากเลือกสักครั้ง