ครึ่งชั่วโมงต่อมา เคอเหมียนถังก็ลอบเข้าไปในคฤหาสน์ได้อย่างราบรื่น
ตอนเธอเข้าประตูมา อาฮันเพิ่งออกจากครัวพอดี พอเห็นเธอก็แปลกใจไม่น้อย “คุณเคอ มาทำอะไรตอนนี้คะ”
เคอเหมียนถังสะดุ้ง รีบยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่มีอะไร คุณทำงานของคุณต่อเถอะ”
จากนั้นก็เร่งฝีเท้าวิ่งขึ้นชั้นบน มือยังหิ้วถุงผ้าใบเปล่าอยู่ใบหนึ่ง
เธอเพิ่งขึ้นไปได้ไม่นาน อาฮันก็นึกว่าเธอคงรีบร้อนจนกระหายน้ำ จึงรินน้ำแก้วหนึ่งเตรียมเอาขึ้นไปให้
เธอถือแก้วน้ำเดินมาถึงโถงทางเข้า หางตาก็เหลือบเห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตูรั้ว
อาฮันชะงักไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันได้ตั้งตัว หรงเช่อก็เดินเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว
สายตาเขากวาดผ่านแก้วน้ำในมืออาฮัน ฝีเท้าก็ชะงักลง ดวงตาหรี่เล็กน้อย “เธอมาแล้วเหรอ”
สีหน้าอาฮันแข็งค้าง มือยังถือแก้วน้ำอุ่นอยู่ ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
เธอสัญญากับคุณเคอไว้แล้วว่าจะไม่บอก แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หรงเช่อก็เดินผ่านเธอขึ้นชั้นบนไปแล้ว ราวกับเดาคำตอบได้อยู่ก่อนแล้ว
ในห้องกระต่าย เคอเหมียนถังกำลังยัดข้าวของของเฮอเฮอลงกระเป๋า ทั้งอาหารกระต่าย ที่ใส่หญ้า เบาะนุ่ม และขวดน้ำใบเล็ก กลัวว่าจะลืมอะไรไว้สักอย่าง
เธอเพิ่งรูดซิปกระเป๋าผ้าใบปิด แล้วหิ้วกรงขนส่งขึ้นมาเตรียมจะหันตัว ก็เห็นหรงเช่อพิงกรอบประตูอยู่ ดวงตาเลิกขึ้นเล็กน้อย แววตาคล้ายยิ้มแต่ก็ไม่เชิง
เคอเหมียนถังตกใจจนมือสั่น ถอยหลังไปครึ่งก้าว ก่อนจะล้มลงบนโซฟาด้านหลัง กรงขนส่งเอียงล้มอยู่ข้างขาเธอ