บทที่ 36 ง้อเธอ
คนข้าง ๆ กำลังพูดคุยกันเสียงเบา เธอเงี่ยหูฟังอยู่สองสามประโยค เป็นเรื่องเกี่ยวกับพารามิเตอร์ทางเทคนิค
“ท่านหรงล่ะ?” ผู้อำนวยการที่นั่งอยู่ทางขวาของประธานที่ประชุมเหลือบมองนาฬิกาข้อมือแล้วขมวดคิ้ว
เลขาหยวนยืนอยู่ตรงประตู “ท่านหรงติดธุระนิดหน่อย อีกสักพักถึงครับ”
ผู้อำนวยการไม่พูดอะไรต่อ พลิกเอกสารตรงหน้าแล้วอ่านต่อ
ตอนนั้นเอง คนที่นั่งข้างจางซินก็โน้มตัวเข้ามา พูดกับอีกคนเสียงเบา “ได้ยินว่าท่านหรงพาแฟนมาด้วย เมื่อกี้เห็นที่ลานจอดรถ เหมือนกำลังงอนอยู่เลย ต้องคอยง้อกันด้วย”
อีกคนยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง กดเสียงให้เบาลงไปอีก “ที่แท้ไม่ว่าท่านหรงจะเก่งแค่ไหน ก็เหมือนพวกเรานี่แหละ แฟนงอนก็ต้องง้อเหมือนกัน”
ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น นิ้วของจางซินที่วางอยู่บนแป้นพิมพ์ก็ชะงัก
เคอเหมียนถังก็มาด้วยเหรอ
เธอก้มหน้า จ้องเคอร์เซอร์ที่กะพริบบนหน้าจอ จู่ ๆ ก็รู้สึกหายใจไม่ออกขึ้นมา
อีกสิบนาทีการประชุมก็จะเริ่ม
จางซินลุกขึ้น กระซิบกับศาสตราจารย์เฉิน “ศาสตราจารย์คะ ฉันขอไปห้องน้ำสักครู่นะคะ”
ศาสตราจารย์เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูไม่ค่อยพอใจที่เธอจะออกไปในเวลาแบบนี้ แต่ก็ยังพยักหน้าให้
จางซินเดินออกจากห้องประชุม ฝีเท้าค่อย ๆ ช้าลงโดยไม่รู้ตัว เธอรู้ว่าห้องทำงานของหรงเช่ออยู่ชั้นไหน ตอนที่มาคราวก่อน เธอตั้งใจสังเกตไว้แล้ว
เธอควรเดินไปทางห้องน้ำ ทางขวาคือห้องน้ำ ส่วนทางซ้ายคือลิฟต์
แต่ฝีเท้ากลับไม่เชื่อฟัง เลี้ยวไปทางซ้ายเสียอย่างนั้น
ประตูลิฟต์เปิดออก เธอกดปุ่มชั้น 32
ขณะลิฟต์เคลื่อนขึ้น กระเพาะของเธอก็เหมือนจะลอยสูงตามไปด้วย