บทที่ 35 ตัวป่วน
ใบหน้าของเปาเหมินแดงก่ำ สาว ๆ ข้าง ๆ ต่างก็มีสีหน้าอึดอัด มีคนพูดเสียงเบาว่า “คุณเป็นใคร มายุ่งอะไรด้วย”
เคอจี้หันไปมองสาวที่พูดคนนั้น “ผมเป็นน้องชายเธอ น้องแท้ ๆ แบบนี้คิดว่าผมควรยุ่งหรือเปล่า”
สีหน้าของเปาเหมินเปลี่ยนไปทันที “คุณเป็นน้องชายของเคอเหมียนถังเหรอ”
“ทำไมล่ะ ไม่เหมือนหรือไง” เคอจี้ดึงหมวกเสื้อฮู้ดลง เผยใบหน้าทั้งหมดออกมา
เหมือนจริง ๆ ทั้งโครงคิ้วและดวงตา แนวกรามก็คล้ายเคอเหมียนถังอยู่เจ็ดถึงแปดส่วน เพียงแต่ดูห้าวหาญและเฉียบคมกว่า
เปาเหมินกัดริมฝีปาก ก่อนลุกขึ้นจากโซฟา “พูดจาระวังหน่อยสิ ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรเกินเลยสักหน่อย”
“คุณบอกว่าเธอโชคดี บอกว่าเธอสู้เพื่อนสนิทของคุณไม่ได้” เคอจี้ยิ้มมุมปาก มือข้างหนึ่งยกขึ้นอย่างเชื่องช้า ชูนิ้วเป็นท่าทางสากลที่เปี่ยมไมตรี “เพื่อนสนิทของคุณเป็นใครกัน เก่งขนาดนั้นก็พามาให้ผมเห็นหน่อยสิ”
เปาเหมินโกรธจนริมฝีปากสั่น คว้ากระเป๋าแล้วเดินออกไปทันที สาว ๆ ข้าง ๆ ก็รีบตามไปด้วย
พอออกจากบาร์ เปาเหมินก็โกรธจนแทบแย่ นิ้วมือสั่นไปหมด เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาจางซิน “ซินซิน เธอต้องสู้ให้เต็มที่นะ ทำให้หรงเช่อมองเธอใหม่ ให้เคอเหมียนถังกับน้องชายไร้มารยาทของเธอได้เห็นว่าใครกันแน่ที่คู่ควรจะยืนอยู่ข้างหรงเช่อ!”
-
ตีหนึ่ง ในห้องนอนใหญ่มีเพียงโคมไฟข้างเตียงที่ยังสว่าง แสงสีเหลืองนวลอาบคลุมเตียงไปครึ่งหนึ่ง
เคอเหมียนถังเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ร่างกายอบอุ่นจนผิวอมชมพู อาฮันเพิ่งช่วยชโลมน้ำมันบำรุงผมให้ ตอนนี้ทั้งตัวของเธอจึงหอมฟุ้ง