บทที่ 37 ฉันจับตาดูคุณอยู่นะ ทำตัวดี ๆ ล่ะ
การประชุมดำเนินไปได้ครึ่งทาง เคอเหมียนถังก็ทนอยู่ในห้องทำงานต่อไม่ไหวแล้ว
เธอลุกจากโซฟา เดินไปดูวิวตรงหน้าต่าง มีแต่ตึกสูง ๆ ไม่มีอะไรน่าสนใจ
จากนั้นก็เดินไปที่ชั้นหนังสือ พลิกดูไปเรื่อย ๆ มีแต่หนังสือเฉพาะทาง พอเปิดออกมาสักเล่ม ทั้งหน้าก็เต็มไปด้วยตัวเลขกับสูตรข้อมูล ราวกับอ่านภาษาเทวดา
เธอปิดหนังสือ ยัดกลับเข้าที่เดิม ก่อนตัดสินใจออกไปเดินเล่นสักหน่อย
อย่างไรเสีย หรงเช่อกำลังประชุมอยู่ ไม่มีใครมาสนใจเธอหรอก
เธอผลักประตูห้องทำงานออก แล้วเดินไปตามทางเดินอย่างไร้จุดหมาย
เคอเหมียนถังเดินผ่านห้องทำงานที่ปิดประตูแน่นทีละห้อง มองผ่านผนังกระจกเห็นคนข้างในกำลังทำงานหน้าจอคอมพิวเตอร์ ไม่มีใครสังเกตเห็นคนที่เดินผ่านอยู่ด้านนอก
เธอกดลิฟต์ลงไปชั้นยี่สิบแปด
ตอนประตูลิฟต์เปิดออก เธอก็ได้ยินเสียงพูดคุยแผ่ว ๆ ดังมาจากห้องประชุมตรงสุดทางเดิน
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ห้องประชุม ฝีเท้าของเธอก็ช้าลง
ผ่านผนังกระจก เธอมองเห็นแผ่นหลังที่คุ้นตาอย่างยิ่ง
เสื้อผ้าโทนสีอ่อน ผมหยักศกเล็กน้อยปล่อยสยาย คนคนนั้นนั่งหลังตรงสง่างาม ตรงหน้ามีโน้ตบุ๊กวางอยู่ นิ้วกำลังพิมพ์อะไรบางอย่างบนแป้นพิมพ์
เคอเหมียนถังชะงักฝีเท้า เพราะแผ่นหลังนั้นคุ้นตาจริง ๆ เธอขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน
“ดูคล้ายสไตล์การแต่งตัวของคุณไหม” เสียงระบบดังขึ้น