บทที่ 43 เอาแบบนี้มาทดสอบใจกันหรือไง?
กินข้าวเสร็จ เคอเหมียนถังก็กลับเข้าห้องของตัวเอง
ห้องอยู่ชั้นสอง หน้าต่างหันตรงไปยังต้นแปะก๊วยในสวนหลังบ้าน ใบไม้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลือง ทิ้งตัวนิ่งสงบอยู่ท่ามกลางราตรี
เธอนั่งลงบนขอบเตียง ถีบรองเท้าแตะออก แล้วทิ้งตัวลงบนผ้านวมขนเป็ดนุ่มฟู
โทรศัพท์สว่างวาบขึ้น เป็นสายวิดีโอคอลจากหรงเช่อ
นิ้วของเคอเหมียนถังค้างอยู่เหนือปุ่มรับสาย แต่ลังเลอยู่นานก็ยังไม่กดลงไป
ระบบเคยบอกไว้ว่า การปรับแก้เนื้อเรื่องจำเป็นต้องลดการมีปฏิสัมพันธ์ใกล้ชิดที่ไม่จำเป็น อย่าปล่อยให้ความสัมพันธ์นี้เดินหน้าไปในทิศทางที่ควบคุมไม่ได้อีก
เธอบอกตัวเองในใจว่า ห้ามรับ รับแล้วเธอจะใจอ่อน พอใจอ่อนก็จะคิดถึงเขา คิดถึงเขาแล้วก็จะไปเจอเขา แล้วก็จะลืมไปว่าในอนาคตตัวเองต้องจากไป
เธอจึงโยนโทรศัพท์ไปข้าง ๆ ตั้งใจทำเป็นมองไม่เห็น
หน้าจอดับไป แล้วก็สว่างขึ้นอีกครั้ง
หรงเช่อส่งข้อความมาหนึ่งข้อความ มีเพียงสองคำว่า “ยุ่งอยู่หรือเปล่า”
เคอเหมียนถังจ้องสองคำนั้น นิ้วค้างอยู่บนหน้าจอแล้วค้างอีก พิมพ์ไปสองสามคำก็ลบทิ้ง สุดท้ายก็ไม่ได้ตอบ
เธอซุกหน้าลงกับหมอน พลางคิดว่าช่วงนี้หรงเช่อทำตัวติดเธอขึ้นมาจริง ๆ
เมื่อก่อนเขาไม่เคยส่งข้อความถี่ขนาดนี้ ไม่เคยซักถามจุกจิกตอนเธอจะกลับบ้าน และไม่เคยทำสีหน้าดูเหมือนน้อยใจแบบนั้นเวลาเธอปฏิเสธไม่ให้เขาไปส่ง
หรงเช่อในนิยายต้นฉบับไม่ใช่คนแบบนี้ชัด ๆ ท่าทีที่เขามีต่อเจ้าของร่างเดิมคือจะมีก็ได้ ไม่มีก็ได้ เป็นเหมือนอะไหล่ชั่วคราวที่พร้อมเปลี่ยนได้ทุกเมื่อ