บทที่ 42 ฟ้อง
เขากำลังหลบฝนอยู่แล้ว ทั้งยังรอคนขับรถมารับ ไม่จำเป็นต้องใช้ร่ม
เขากำลังจะเอ่ยปฏิเสธ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นเสียก่อน
ข้อความจากเคอเหมียนถัง: “อาเฉินมาถึงหรือยัง”
เคอจี้ไม่ตอบข้อความ เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วบอกจางซินว่า “ไม่เป็นไร มีคนมารับแล้ว”
จังหวะนั้นเอง รถอัลฟาร์ดสีดำคันหนึ่งก็แล่นมาจอดหน้าร้านชานม
รถจอดนิ่งท่ามกลางสายฝน กระจกรถเป็นแบบมองเห็นจากด้านเดียว จึงมองไม่เห็นข้างใน
ประตูรถเปิดจากด้านใน ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำกางร่มเดินลงมา
เขาเดินมาหยุดตรงหน้าเคอจี้ แล้วยกร่มขึ้นบังเหนือศีรษะอีกฝ่าย “คุณจี้ รถมาถึงแล้วครับ”
เคอจี้พยักหน้า หิ้วถุงชานมแล้วก้มตัวเข้าไปในรถ
อัลฟาร์ดแล่นออกจากหน้าร้านชานม ไฟท้ายกะพริบสองครั้งท่ามกลางม่านฝน ก่อนจะถูกภาพฝนสีเทาหม่นกลืนหายไป
จางซินยืนอยู่หน้าร้าน มือยังถือร่มค้างไว้ ร่มคันนั้นไม่ได้ส่งให้ใคร
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกใครปฏิเสธอย่างเย็นชา ก่อนหน้านี้มีผู้ชายคนไหนบ้างที่ไม่ยิ้มคุยกับเธอ แถมยังอยากคุยต่ออีกหลายประโยค
แต่เคอจี้คนนี้กลับไม่ให้สีหน้าดี ๆ กับเธอเลยตั้งแต่ต้นจนจบ
ไม่รู้ว่าเปาเหมินเดินมาอยู่ข้างหลังเธอตั้งแต่เมื่อไร เสียงของอีกฝ่ายลอยมาแตะข้างหู “ไปแล้วเหรอ”
“อืม”
“ไม่รับร่มของเธอเหรอ”
“ไม่รับ”
เปาเหมินหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง “เวลาเจอผู้ชายแบบนี้ อย่าทำดีด้วยจนออกนอกหน้า แต่ก็อย่าทำเกินไป คนในบัญชีขาวพวกนั้นชินกับการถูกคนเอาอกเอาใจมาตั้งแต่เด็ก ต่อให้เธอดีกับเขา เขาก็ไม่แน่ว่าจะเห็นค่า”