บทที่ 44 แฟนสาวไม่ยอมกลับบ้านไปพบพ่อแม่
เคอเหมียนถังด่าเขาในใจไปหลายรอบ
ทั้งหมดนี้ก็เพราะเขา ทำให้คนที่มีเจตจำนงแน่วแน่อย่างเธอ แค่มองกล้ามหน้าท้องก็แทบละสายตาไม่ได้
ปลายสายวิดีโอ หรงเช่อยืนหันข้างให้กล้อง ค่อย ๆ คลายเชือกรูดกางเกงวอร์มแล้วผูกกลับอย่างเชื่องช้า เส้นกล้ามเนื้อบริเวณหน้าท้องด้านข้างยิ่งเด่นชัดเมื่อมองจากมุมนี้
เส้นนั้นทอดยาวจากสีข้างลงไปใต้ขอบกางเกง ส่วนโค้งคมชัดและชวนให้ใจสั่น จนอดจินตนาการไม่ได้ว่าใต้ขอบกางเกงจะเป็นอย่างไร
“จะอยู่บ้านกี่วัน” เขาถามอย่างไม่ใส่ใจนัก
เคอเหมียนถังกลืนน้ำลาย “วันอังคารมีเรียน ฉันจะกลับวันอังคาร”
“หรงเช่อ” เธออดเรียกเขาไม่ได้ เสียงอ่อนหวานเสียจนแทบคั้นน้ำออกมาได้
หรงเช่อหันหน้ามามองเธอตรง ๆ ในที่สุด ดวงตาดอกท้อคู่งดงามมีรอยยิ้มจาง ๆ ราวกับมองทะลุความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ทั้งหมดของเธอ
เคอเหมียนถังยอมแพ้เสียที เธอหน้าแดงและดึงโทรศัพท์เข้ามากอดไว้กับอก บ่นเสียงเบาว่า “ก็ได้ คุณชนะแล้ว”
หรงเช่อหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะส่งผ่านคลื่นสัญญาณมา ฟังดูทุ้มกังวานเล็กน้อย
“ชนะอะไร” เขาถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว
เธอไม่ยอมพูดอีก
หรงเช่อเลิกล้อเธอ แล้วหยิบขวดน้ำแร่ขึ้นมาบิดฝา ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงตามจังหวะกลืนอยู่สองสามครั้ง
ไม่นานนักเขาจึงเอ่ยขึ้นว่า “ศุกร์หน้า กลับไปกับฉันนะ พ่อฉันอยากเจอคุณ”
พอเคอเหมียนถังได้ยิน หัวใจที่เมื่อครู่ยังเต้นระรัวอยู่ก็พลันเย็นวาบลง
วันศุกร์หน้า ต้องไปพบหรงเหลียวหรือ
คำบรรยายถึงหรงเหลียวในนิยายต้นฉบับผุดขึ้นมาในหัวเธอ ดวงตาคู่หนึ่งที่คล้ายหรงเช่อแต่คมกริบกว่า และแรงกดดันที่ทำให้รู้สึกหนาวสันหลังได้โดยไม่ต้องเอ่ยปากสักคำ