บทที่ 40 ว่าง่ายหน่อย
ท่ามกลางคนกลุ่มนี้ ทุกคนดื่มเหล้า เล่นเกม ส่งเสียงเฮฮากันจนวุ่นวายไปหมด
เธอนึกภาพไม่ออกเลย ทำได้แค่จินตนาการว่าเขานั่งอยู่ริมกลุ่มคน คอยมองดูอยู่เงียบ ๆ ไม่มีใครกล้าเข้ามาพาดแขนบนไหล่แล้วชวนเขาดื่มเหล้า
คิดถึงตรงนี้ เธอก็หันไปมองเขาแวบหนึ่ง
หรงเช่อนั่งอยู่ข้าง ๆ นิ้วมือจับแก้วทรงสูงไว้อย่างหลวม ๆ ในแก้วมีโค้กสีดำเงาวับ ฟองเล็ก ๆ ค่อย ๆ ไต่ขึ้นมาตามผนังแก้ว ทว่าเขากลับถือแก้วนั้นได้อย่างไม่ใส่ใจ ราวกับกำลังจิบไวน์แดง
เคอเหมียนถังแอบเหลือบมองครั้งหนึ่ง แล้วก็อีกครั้ง
นิ้วมือเรียวยาวแข็งแรง ข้อนิ้วมีสีชมพูระเรื่อเล็กน้อย ดูสวยยิ่งกว่าฟองบนผนังแก้วเสียอีก
พอเหลือบมองเป็นครั้งที่สาม สายตาของเธอก็ประสานเข้ากับสายตาที่เขามองมาเข้าพอดี
“มองอะไร?” เขาเลิกคิ้วอย่างเอื่อยเฉื่อย
เคอเหมียนถังตกใจจนรีบส่ายหน้า หันกลับไปอย่างลนลาน คีบแซลมอนชิ้นหนึ่งใส่ปาก แกล้งทำเป็นตั้งใจกินข้าว
ใบหูร้อนผ่าวไปหมด
สายตาคู่นั้นยังคงจับจ้องอยู่ แผ่วเบาราวกับทาบลงบนแก้มข้างหนึ่งของเธอ ทำเอานั่งไม่ติดที่
ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว หันไปหาเขาแล้วพึมพำเสียงนุ่ม “ฉันแค่สงสัยว่า เมื่อก่อนคุณเคยเล่นเกมวงเหล้ากับพวกเขาแบบนี้ด้วยหรือเปล่า”
หรงเช่อก้มตามองเธอ ก่อนยกขอบแก้วขึ้นแตะริมฝีปากอย่างเชื่องช้า ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
“ไม่สนใจ” น้ำเสียงของเขาเย็นชา
เคอเหมียนถังขานรับเบา ๆ แล้วกำลังจะหันกลับไปกินต่อ
เบาะนั่งยุบลงเล็กน้อย กลิ่นหอมเย็นสดชื่นพลันเข้ามาใกล้
มือข้างหนึ่งสอดมาจากข้างเอวของเธอ โอบรั้งช่วงเอวไว้ ปลายนิ้วแตะไล้ไปตามส่วนเว้าของเอวที่เผยให้เห็นรำไรใต้กระโปรงยาว