บทที่ 41 หล่อแล้วมีประโยชน์อะไร
ตอนเคอเหมียนถังนั่งลงในแม็คมาห์ เธอยังคิดอยู่เลยว่า ถ้ากลับบ้านด้วยรถคันนี้ ความดันของพ่อคงพุ่งสูงขึ้นอีก
พอรถแล่นเข้าสู่ย่านเจียงหนาน จู่ ๆ เคอเหมียนถังก็อยากดื่มชานมร้านตรงข้ามโรงเรียนขึ้นมา
เธอชอบดื่มชานมมาก แต่ตอนนี้หรงเช่อไม่ยอมให้เธอดื่ม บอกว่าในนั้นมีสารปรุงแต่งเยอะเกินไป
ทุกครั้งที่เธออยากดื่ม เขาจะให้พ่อบ้านคั้นน้ำผลไม้สดมาเสิร์ฟหนึ่งแก้ว อร่อยก็อร่อยอยู่หรอก แต่รสชาติมันไม่ใช่ชานมนี่นา
เธอเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้บ่ายสี่โมงครึ่ง เคอจี้ใกล้เลิกเรียนแล้ว
เธอจึงโทรหาเคอจี้ ปลายสายดังอยู่หลายครั้งกว่าจะมีคนรับ เสียงเบื้องหลังอึกทึกครึกโครม แว่วเสียงลูกบาสกระทบพื้นมาเป็นระยะ
“ฮัลโหล?”
“ใกล้เลิกเรียนแล้วใช่ไหม เดี๋ยวช่วยซื้อชานมร้านตรงข้ามภาควิชามหาวิทยาลัยของสถาบันเฉิงซิ่นให้ฉันแก้วหนึ่งสิ”
“เธอซื้อเองไม่เป็นหรือไง?”
“ฉันอยู่บนรถแล้ว อีกเดี๋ยวก็ถึงบ้าน นายก็ผ่านทางนั้นพอดีนี่”
เคอจี้สบถอะไรบางอย่างใส่โทรศัพท์ เสียงอู้อี้ฟังไม่ชัด แต่เคอเหมียนถังเดาว่าเขาคงกำลังบ่นว่าเธอจุกจิก
จากนั้นเขาก็ถามว่า “เอารสอะไร?”
“ทาโร่บับเบิ้ล หวานน้อย ไม่ใส่น้ำแข็ง”
“รู้แล้วน่า รู้แล้ว” เคอจี้รับคำพลางบ่นงึมงำ “เคอเหมียนถัง ตอนนี้ใช้คนคล่องมือเชียวนะ”
เคอจี้วางสาย โยนลูกบาสให้เพื่อนร่วมทีมที่อยู่ข้าง ๆ แล้วหยิบเสื้อคลุมชุดนักเรียนจากขอบสนามมาสวม “ไม่เล่นแล้ว”
เพื่อนร่วมทีมตะโกนถามจากด้านหลัง “จะไปไหน?”