บทที่ 39 หาเวลาพาเธอกลับบ้าน
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ สีหน้าของเหอหย่าอินก็ยิ่งบึ้งตึง เธอเหวี่ยงไม้ตีออกไปอย่างแรงอีกครั้ง
หรงเช่อถูกยวนเจียลากไปคุยธุระที่ด้านข้าง
ทั้งสองยืนอยู่ริมกรีน ยวนเจียถือไม้พัตเตอร์ไว้ในมือ บางครั้งก็ก้มตัวทำท่าประกอบ ส่วนหรงเช่อสอดมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกง คอยฟังเขาพูดและพยักหน้าเป็นครั้งคราว
เคอเหมียนถังยืนอยู่ริมสนามซ้อมเพียงลำพัง มองคนอื่นเหวี่ยงไม้ตี
เธอไม่ได้เล่นกอล์ฟมานานมากแล้ว ครั้งล่าสุดที่จับไม้ตีก็เป็นเรื่องก่อนทะลุมิติมา
ตอนนั้นเธอเคยตามพ่อไปสนามซ้อมอยู่หลายครั้ง ท่าทางการเหวี่ยงไม้ถูกโค้ชแก้แล้วแก้อีกนับครั้งไม่ถ้วน พอจะตีลูกออกไปได้บ้าง แต่ยังห่างไกลจากคำว่าสวยงาม
เธอก้มตัวหยิบไม้ตีขึ้นมา ด้ามจับที่หุ้มด้วยหนังลื่นเล็กน้อย เธอจึงขยับตำแหน่งนิ้วมือ
วางลูกให้เข้าที่ แยกขา งอเข่าเล็กน้อย เหยียดหลังให้ตรง แล้วเหวี่ยงไม้ตี “ปัง” ลูกก็ลอยออกไป
ลูกลอยกระเซอะกระเซิงไปช่วงหนึ่ง วาดเส้นโค้งกลางอากาศได้ไม่สวยนัก ก่อนตกลงบนสนามหญ้า กระเด้งสองครั้ง แล้วกลิ้งเข้าไปในเขตหญ้าสูง
ไม่ใกล้ไม่ไกล แต่อย่างน้อยก็ตีออกไปได้
เคอเหมียนถังดีใจจนแทบกระโดด เธอหันไปคิดจะอวดหรงเช่อ แต่กลับเห็นว่าเขายังคุยกับยวนเจียอยู่ ไม่แม้แต่จะหันหน้ามาทางนี้
สุดท้ายเธอจึงเบะปาก
เหอหย่าอินเดินมาอยู่ไม่ไกลจากเธอตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
เธอจัดลูกให้เข้าที่ แยกขา ย่อตัวถ่ายน้ำหนักลง แล้วเหวี่ยงไม้ตี
ลูกสีขาววาดเส้นโค้งงดงาม ลอยสูงออกไปไกล ตกลงบนกรีนและกระเด้งหนึ่งครั้ง ก่อนกลิ้งไปทางหลุม แล้วหยุดอยู่ห่างจากปากหลุมไม่ถึงหนึ่งฟุต
เป็นลูกเข้าหาหลุมที่สวยงามทีเดียว
เหอหย่าอินเก็บไม้ตี หางตาเหลือบมองเคอเหมียนถังอย่างเชื่องช้า มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้คาดเดา