บทที่ 20 แม้แต่ AI ก็ยังมีจรรยาบรรณในวิชาชีพ
ม่านโปร่งถูกสายลมยามเช้าพัดพลิ้ว ด้านนอกระเบียงคือทะเลกุหลาบสุดลูกหูลูกตา ท้องฟ้าสีครามลอยต่ำราวกับเอื้อมมือไปก็สัมผัสได้
เธอค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น หาวหวอดหนึ่ง ก่อนจะยืดเส้นยืดสายอย่างเกียจคร้าน
แผ่นหลังเหยียดโค้งเป็นเส้นอ่อนช้อย ลำคอแหงนขึ้น ดูราวกับแมวที่อิ่มเอมใจ
บนเตียงมีเพียงเธอคนเดียว แต่รอยบุ๋มเล็ก ๆ ข้างหมอนกำลังเตือนเธอว่าเมื่อคืนมีใครบางคนนอนอยู่เคียงข้าง
เสียงของระบบดังขึ้น น้ำเสียงฟังดูแปลก ๆ “เจ้าของร่าง ตื่นแล้วเหรอ”
เคอเหมียนถังขยี้ตาแล้วหาวหวอด “อือ กี่โมงแล้ว”
“สิบโมงเช้า แล้วก็ขอเตือนหน่อยว่าเมื่อคืนคุณพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดต่อหน้าหรงเช่อ”
นิ้วของเคอเหมียนถังยังทาบอยู่บนดวงตา “อะไรนะ”
“คุณบอกหรงเช่อว่าช่วงครึ่งปีนี้ห้ามพูดกับผู้หญิงคนอื่น พอครบครึ่งปีแล้วเขาอยากทำอะไรก็ทำได้ตามใจ”
สีหน้าของเคอเหมียนถังแข็งค้าง สมองดับวูบ หยุดทำงานไปทันที
ขณะเดียวกัน เธอก็พบว่าบนตัวไม่มีกลิ่นเหล้าติดอยู่เลยแม้แต่น้อย เครื่องสำอางก็ถูกลบออกหมด ดูแล้วคงเป็นอาฮัน แม่บ้านของคฤหาสน์ที่ช่วยเธออาบน้ำ
เสื้อผ้าที่ถอดไว้เมื่อคืนถูกพับอย่างเรียบร้อยวางอยู่บนเก้าอี้ปลายเตียง แม้แต่ชุดชั้นในก็ยังพับไว้เรียบร้อย
ตอนนี้ไม่มีเวลาให้ชื่นชมบริการที่ละเอียดลออขนาดนี้แล้ว เคอเหมียนถังรีบสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าห้องน้ำไปล้างหน้า แปรงฟัน ก่อนจะคว้ากระเป๋าวิ่งลงไปข้างล่างด้วยความเร็วสูงสุด