บทที่ 96 ถูกเขาตามใจจนเสียคน
พอรู้ตัวว่าตัวเองกำลังคิดฟุ้งซ่านอีกแล้ว เธอก็รีบสะบัดหัวไล่ภาพเหล่านั้นออกไป
จากนั้นเธอก็เริ่มสั่งให้เขาหยิบนั่นหยิบนี่ เพื่อกลบเกลื่อนความคิดวุ่นวายเมื่อครู่
“ผ้าพันคอผืนนั้น สีขาวครีม” เธอยื่นมือชี้ไปอย่างส่งเดช หรงเช่อก็หยิบผืนที่ตรงกับปลายนิ้วเธอลงมา
ตอนแรกเธอตั้งใจจะผูกเอง แต่เขาเข้ามาใกล้เกินไป ปลายนิ้วหยุดอยู่ข้างลำคอของเธอชั่วครู่ จนเธอลืมไปเลยว่าตัวเองตั้งใจจะทำอะไร ใบหูแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด
จากนั้นเขาก็ช่วยสวมถุงเท้าให้เธอ ย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง ประคองข้อเท้าของเธอไว้ แล้วสวมถุงเท้าขนแกะนุ่มฟูให้ ก่อนใช้ปลายนิ้วแนบกับส้นเท้าและค่อย ๆ ดึงให้เรียบ
นิ้วเท้าของเธอขยุ้มอยู่ในอุ้งมือเขาเบา ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วก็คลายออก
เคอเหมียนถังกัดริมฝีปาก ท่าทางตั้งอกตั้งใจปรนนิบัติคนของเขาแบบนี้ช่างชวนใจสั่นเกินไปแล้ว
ทั้งที่เป็นคนมีความต้องการควบคุมสูงแท้ ๆ แต่พอทำเรื่องพวกนี้กลับมีความอดทนอย่างเคร่งขรึม ราวกับว่าเธอเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดของเขา
เธอรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะถูกเขาตามใจจนเสียคนแล้ว
“รองเท้าบูต” เธอยื่นเท้าออกไปข้างหนึ่ง
หรงเช่อได้ยินดังนั้นก็หยิบรองเท้าบูตสั้นสีเดียวกันจากตู้รองเท้า แล้วช่วยสวมให้เธอจนเรียบร้อย
พอเธอสวมรองเท้าเสร็จและลุกขึ้นยืน หรงเช่อก็ถอยหลังไปครึ่งก้าว มองสำรวจเธอ
แต่สายตาของเขากลับเลยผ่านตัวเธอไป มองตรงไปยังตู้เสื้อผ้าแบบเปิดด้านหลัง
เขาพลันพบว่าพื้นที่ในห้องแต่งตัวที่แต่เดิมแบ่งเป็นสีขาวดำอย่างชัดเจน ถูกข้าวของยึดครองไปอย่างน้อยสี่ส่วนแล้ว