บทที่ 97 โครงการ: เอ็กซ์บี-23-017
ตอนที่ทั้งสองคนกำลังนั่งลิฟต์ลงไปชั้นล่าง ลิฟต์ก็หยุดที่ชั้นหนึ่ง ประตูลิฟต์เปิดออก ชายวัยกลางคนในชุดสูทคนหนึ่งเดินเข้ามา
เขาอายุราวห้าสิบปี รูปร่างเริ่มอ้วนเล็กน้อย ตอนเดินเข้ามากำลังก้มมองโทรศัพท์ แวบหนึ่งสายตาก็กวาดผ่านคนที่ยืนอยู่ในลิฟต์ โดยเฉพาะเคอเหมียนถังที่เขามองนานเป็นพิเศษ
ดวงตาของถานหมิงหลี่เป็นประกาย เขาเอียงศีรษะถามเลขานุการเหลียงเสียงเบา “ท่านนี้คือใครหรือ?”
เลขานุการเหลียงลดเสียงลง “ท่านถานครับ ท่านนี้เป็นแขกที่ท่านหรงพามาครับ”
แววตาของถานหมิงหลี่ไหววูบ เขายิ้มอย่างสุภาพ “แขกของท่านหรงสินะ งั้นก็ต้องดูแลให้ดีจริง ๆ”
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ก็ยังอดเหลือบมองเคอเหมียนถังเป็นระยะไม่ได้
เคอเหมียนถังไม่สนใจเขา เธอมองกระจกในลิฟต์พลางจัดแต่งทรงผม ใช้นิ้วเกลี่ยหน้าม้าเบา ๆ จากนั้นก็ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง
พอลิฟต์ถึงชั้นใต้ดิน 2 เลขานุการเหลียงก็รูดบัตรเปิดประตูกระจกบานหนึ่ง
“ตรวจสอบระบบ: ชั้นนี้ไม่พบสัญญาณรบกวน สภาพแวดล้อมปกติ”
เคอเหมียนถังถอนหายใจโล่งอก ไหล่ที่เกร็งอยู่ค่อย ๆ ผ่อนคลายลงอย่างเงียบ ๆ
เลขานุการเหลียงพาเธอมาถึงพื้นที่เปิดโล่ง ภายในโซนจัดแสดงมีจอสัมผัสและแบบจำลองหลายชิ้น ใช้แนะนำผลงานวิจัยของสิงหยวนไบโอเทคให้ผู้มาเยือน
บนจอมีข้อมูลโครงการต่าง ๆ เลื่อนผ่านไป ทั้งวิศวกรรมพันธุกรรม การรักษาด้วยเซลล์ต้นกำเนิด และยาต้านความชรา ข้าง ๆ ยังมีแบบจำลองเครื่องมืออันประณีตหลายชิ้นจัดวางอยู่
เคอเหมียนถังฟังเลขานุการเหลียงแนะนำไปพลาง ใช้หางตากวาดหาทางเข้าห้องแล็บหลักที่เธอเคยมาครั้งก่อน