บทที่ 95 ถ้าหรงเช่อมีลูกสาว
เขาเอียงศีรษะมอง ที่นอนข้างกายมีรอยบุ๋มซึ่งยังหลงเหลือไออุ่นอยู่ ตรงที่เคอเหมียนถังนอนยังคงอุ่นจาง ๆ
เมื่อเห็นภาพนั้น คิ้วของเขาก็เลิกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มราวกับเข้าใจทุกอย่างปรากฏบนใบหน้า ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง
หรงเช่อเลิกผ้าห่มขึ้น เอวกางเกงนอนสีเข้มผูกไว้อย่างหลวม ๆ เขาลุกขึ้นยืนเท้าเปล่า เงาร่างไหล่กว้างทอดยาวเพรียวอยู่ในความมืดสลัว
เด็กโง่เอ๊ย ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่นอน แอบไปขโมยเอกสารของเขา แถมยังใส่รหัสผ่านผิดตั้งสามครั้ง
เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ แล้วก้าวไปทางประตู เตรียมไปจับหัวขโมยตัวน้อยที่ซุ่มซ่ามคนนั้น
ตรงหน้าห้องทำงาน เคอเหมียนถังแอบย่องออกมาจากข้างใน เธอวิ่งกลับไปอย่างทุลักทุเล ในใจด่าระบบอย่างบ้าคลั่ง “ทักษะแฮ็กของเธอไปเรียนมาจากแผงลอยข้างทางหรือไง!”
ระบบเองก็รู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย “ระบบไม่คิดว่าพระเอกจะติดตั้งระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงขนาดนี้ไว้ในคอมพิวเตอร์”
เคอเหมียนถังไม่มีเวลามาเถียงกับมันแล้ว เธอต้องรีบกลับไปก่อนหรงเช่อตื่น ไม่อย่างนั้นถ้าโดนจับได้คงขายหน้าแย่
ตอนวิ่งออกจากห้องทำงาน เธอเกี่ยวเข้ากับขอบพรมที่กระดกขึ้น ก่อนจะพุ่งไปข้างหน้าอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ ร้อง “อ๊ะ” แล้วล้มลงบนพรมขนแกะในทางเดินเต็ม ๆ
ไม่เจ็บหรอก พรมหนามาก แต่ท่าทางน่าอายสุด ๆ
เธอนอนคว่ำอยู่บนพื้น สายชุดนอนเลื่อนหลุดจากไหล่ข้างหนึ่ง เส้นผมก็ยุ่งเหยิงไปหมด
พอใช้แขนยันตัวเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นเท้าเปล่าคู่หนึ่งหยุดอยู่ตรงหน้า