บทที่ 27 ติดหนึบ
บนพรมหน้าโซฟามีถุงชอปปิงกองอยู่ไม่น้อย
หรงเช่อนั่งอยู่บนโซฟา มองเคอเหมียนถังนั่งขัดสมาธิบนพรม ค่อย ๆ หยิบของออกมาทีละชิ้น
ทุกครั้งที่หยิบของออกมาชิ้นหนึ่ง เธอก็วางเรียงไว้บนพรมอย่างเป็นระเบียบ ราวกับเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่กำลังอวดของสะสม ในปากยังพึมพำไม่หยุด
“ชิ้นนี้ฉันเลือกเอง ชิ้นนี้ก็ฉันเลือกเอง ส่วนชิ้นนี้ฉันลองอยู่หลายสีกว่าจะตัดสินใจได้”
เธอหยิบน้ำหอมขวดที่ซื้อผิดออกมา ดมดูแล้วขมวดคิ้ว ก่อนจะวางกลับลงไป
เมื่อถุงชอปปิงว่างเปล่า เคอเหมียนถังก็ตบมือเบา ๆ มองกองของรางวัลบนพื้นอย่างพึงพอใจ
จู่ ๆ เสียงของเขาก็ดังมาจากข้าง ๆ “มีของฉันด้วยไหม?”
เคอเหมียนถังเงยหน้าขึ้นมองอย่างงุนงง
หรงเช่อเอนหลังพิงโซฟา ไขว่ห้างขายาว วางข้อศอกบนที่วางแขน ใช้นิ้วแตะคางพลางก้มมองเธอ
สีหน้าของเขาผ่อนคลาย มุมปากมีรอยยิ้มเอื่อยเฉื่อยจาง ๆ คล้ายถามขึ้นมาลอย ๆ
เคอเหมียนถังอ้าปากแล้วก็หุบลง
ไม่มีจริง ๆ ด้วย
ตอนเดินซื้อของ เธอเอาแต่คิดถึงของชิ้นเล็ก ๆ แวววาวพวกนั้น จะนึกถึงการซื้อของให้เขาได้อย่างไร?
อีกอย่าง เขาไม่ได้ขาดอะไรสักหน่อย แม้แต่บัตรของเขาก็ยังเป็นเธอที่ช่วยใช้จ่าย
แต่เธอพูดแบบนั้นออกไปไม่ได้แน่
“คุณจูบฉันแรงจนปากแทบแตก นี่คือสิ่งที่คุณติดค้างฉัน” เธอใช้นิ้วแตะริมฝีปากตัวเองอย่างไม่หายขุ่นเคือง ยืนยันว่าหลักฐานยังอยู่
หรงเช่อก้มมองเธอ ก่อนจะเลิกคิ้วแล้วคลี่ยิ้มขึ้นมาทันที
ดวงตาของเขาโค้งเป็นประกายงดงาม มีแสงระยิบระยับเล็ก ๆ อยู่ในแววตา