บทที่ 28 ความดื้อรั้น
“ไม่ดีตรงไหนล่ะ” เปาเหมินพูดอย่างมีเหตุผล “ใคร ๆ ก็มีโอกาสทั้งนั้น เคอเหมียนถังได้คบกับเขา ไม่ใช่เพราะเธอเป็นผู้หญิงที่สวรรค์เลือกสักหน่อย พูดให้ตรง ๆ พื้นเพครอบครัวของเธอก็แค่โชคดี เรื่องโชคแบบนี้เธอเจอได้ คนอื่นก็เจอได้เหมือนกัน”
“อีกอย่าง ฉันบอกเธอเลยนะ ครอบครัวอย่างหรงเช่อสุดท้ายต้องแต่งงานผูกพันทางธุรกิจอยู่แล้ว พื้นเพของเคอเหมียนถังน่ะเทียบไม่ติดด้วยซ้ำ ถ้าตอนนี้เธอไม่รีบคว้าโอกาสไว้ พอตำแหน่งข้างกายเขาว่างลง คนที่ต่อแถวก็ยาวจากตรงนี้ไปถึงประตูเมืองเลย”
จางซินเม้มริมฝีปาก “แต่เขามีแฟนแล้วนะ”
“มีแฟนแล้วจะทำไม” เปาเหมินตัดบท “ก็ยังไม่ได้แต่งงานกันสักหน่อย ต่อให้แต่งงานกันแล้ว การแต่งงานของตระกูลมหาเศรษฐีระดับท็อปมีคู่ไหนหย่ากันน้อยเสียที่ไหน”
สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านมา ใบแปะก๊วยเสียดสีกันดังซ่า ใบไม้สองสามใบปลิวหลุดจากกิ่ง หมุนคว้างอยู่กลางอากาศสองสามรอบ ก่อนจะตกลงข้างเท้าของทั้งคู่
คำพูดของเปาเหมินถูกสายลมพัดให้เลือนหายไปบ้าง แต่จางซินได้ยินชัดเจน ทุกคำชัดเจนหมด
เปาเหมินยังคงพูดเจื้อยแจ้วต่อ “ยังไงฉันก็สนับสนุนเธออยู่แล้ว แล้วเธอก็มีโอกาสได้ใกล้ชิดหรงเช่อด้วย เธอไปทำโปรเจกต์ที่สิงหยวนกับศาสตราจารย์เฉิน พอถึงตอนนั้นก็เริ่มคุยจากเรื่องนี้ได้ คุยกันไปนาน ๆ ก็จะมีเรื่องที่สนใจร่วมกัน ส่วนคนอย่างเคอเหมียนถังที่เอาแต่ใช้เงิน สักวันเขาก็ต้องเบื่อ”
จางซินใจไหววูบ ตอนแรกเธอก็คิดแบบนั้นจริง ๆ จึงไม่โต้แย้งอีก