เคอเหมียนถังสะดุ้ง “คุณยังไม่หลับเหรอ”
เขาหลับตาอยู่ ปลายจมูกถูไถแก้มเย็น ๆ ของเธอเบา ๆ “คุณขยับเสียงดังขนาดนั้น จะไม่ตื่นได้ยังไง”
เธอส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ “ถ้าเป็นคนอื่นมาล่ะ”
หรงเช่อลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่ง แล้วยิ้ม “ทีมรักษาความปลอดภัยของผมเฝ้าอยู่ชั้นนี้ คนที่ขึ้นมาได้โดยพวกเขาไม่ขวางก็มีแค่คุณ”
เธอเบะปาก นึกถึงภาพในฝันแล้วก็ยังรู้สึกขุ่นใจอยู่บ้าง จึงอ้าปากกัดคางเขาไปทีหนึ่ง
เขาเบี่ยงหน้าหลบเล็กน้อย ใช้ฝ่ามือประคองท้ายทอยเธอแล้วกดคนตัวเล็กกลับเข้าไปในอ้อมกอด “ไปเห็นฉากน้ำเน่าอะไรมาล่ะ ถึงได้วิ่งมาหาผมกลางดึกเพื่อระบายอารมณ์”
เคอเหมียนถังชะงัก เขาพูดถูก
ต้องขอบคุณเการั่วซี ช่วงนี้เธอถึงได้หลงใหลซีรีส์สั้น สองวันนี้กำลังติดซีรีส์สั้นหนุ่มเจ้าสัวเรื่องหนึ่ง พระเอกกับนางเอกในเรื่องแยกจากกันเพราะเข้าใจผิด ทำเอาเธอโมโหจนแทบหัวใจวาย แถมยังเอาอารมณ์ไปลงกับหรงเช่อ ทำหน้าบึ้งใส่เขาอีกต่างหาก
ทุกครั้งเขาต้องรับมือกับอารมณ์เสียของเธออย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว แล้วก็จูบเธอสองสามทีจนเธอหายงอน
เคอเหมียนถังรู้สึกผิดจนไม่กล้าสู้หน้า เอาหน้าซุกอกเขาแล้วพูดอู้อี้ “ไม่มีอะไรสักหน่อย ฉันจะนอนแล้ว”
“ฮึ” หรงเช่อไม่ได้แฉเธอ แค่กระชับแขนที่โอบเอวเธอให้แน่นขึ้น
-
ช่วงเช้า ม่านในห้องพักยังปิดไว้ครึ่งหนึ่ง แสงที่ลอดเข้ามาจึงนุ่มนวลและอบอุ่น
เคอเหมียนถังพลิกตัว ยื่นมือไปคลำข้าง ๆ แต่กลับว่างเปล่า
พอลืมตาขึ้นก็พบว่าผ้าห่มฝั่งของหรงเช่อเย็นชืดแล้ว เหลือเพียงเธอคนเดียวที่นอนแผ่หลาครองเตียงทั้งหลัง ขาข้างหนึ่งยังพาดไปถึงหมอนฝั่งเขา