สักพักหนึ่ง เขาก็หยิบปากกาที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา เขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษแผ่นเล็ก
เขาเขียนอย่างตั้งใจ ปลายปากกาค่อย ๆ ลากไปบนกระดาษอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังไตร่ตรองทุกจังหวะที่ตวัดเขียนตัวอักษร
ความอยากรู้ของเคอเหมียนถังถูกกระตุ้นขึ้นมา เธออดใจไม่ไหว ลอยเข้าไปใกล้เขา แล้วชะโงกหน้ามองกระดาษแผ่นเล็กที่กำลังจะถูกเก็บไป
เปลวเทียนไหววูบหนึ่ง ทำให้สายตาเธอพร่าเลือนไปชั่วขณะ สุดท้ายเธอเห็นเพียงสองตัวอักษรท้ายสุดบนกระดาษ — ภรรยาที่รัก
เมื่อเห็นสองคำนั้น ปฏิกิริยาแรกของเธอคือความโกรธ
เขาขอพรให้จางซินงั้นเหรอ?
เธอโกรธจนอยากเตะเขาสักที จึงยกเท้าขึ้นทำท่าเตะไปทางไหล่เขา แต่แล้วจู่ ๆ จุดศูนย์ถ่วงก็เสียสมดุล ร่างทั้งร่างของเธอร่วงลงมาจากกลางอากาศ
เคอเหมียนถังล้มลงไปอย่างหมดท่า แม้จะไม่มีเสียงดัง แต่ทันทีที่เธอเพิ่งยันตัวท่อนบนขึ้น ก็สบเข้ากับดวงตาดำขลับของหรงเช่อที่หันมามองพอดี
เธอตกใจจนหนังศีรษะชาวาบ รีบกลิ้งคลานไปหลบหลังเสาที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วหดตัวเป็นก้อน
หรงเช่อมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตากลับไปอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เคอเหมียนถังพิงเสาหอบหายใจอยู่พักใหญ่ กว่าจะค่อย ๆ โผล่หน้าออกไปมอง เห็นเขาเปิดม่านผ้าของห้องด้านข้างแล้วเดินเข้าไป
ตอนนั้นเองเธอถึงนึกได้ว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ ไม่จำเป็นต้องกลัวเขาสักหน่อย จึงรีบลอยตามเข้าไป
แสงไฟในห้องด้านข้างสลัวกว่าศาลาพระ กลิ่นไม้จันทน์ก็หอมเข้มข้นกว่า
เคอเหมียนถังลอยอยู่ตรงทางเข้า มองพระอาวุโสนั่งอยู่บนเบาะรองนั่ง มือคลึงลูกประคำอยู่ในมือ