บทที่ 57 ชนชุดกัน
จางซินก้มมองตารางงานในมือ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป กำหนดการทั้งหมดจะอยู่ในความรับผิดชอบของโจวหรานที่ยืนอยู่ตรงหน้า ส่วนหรงเช่อก็ปรากฏตัวแค่ครึ่งชั่วโมงในวันนี้เท่านั้น
คำถามที่เธอเตรียมมาหลายวัน ยังไม่ได้พูดออกไปสักคำ
เปาเหมินโน้มตัวเข้ามากระซิบเสียงเบา “เขาจะไปแล้วเหรอ? อยู่ไม่ถึงชั่วโมงเลยนะ”
โจวหรานขีดจุดสำคัญลงในตารางงาน พลางอธิบายและตอบคำถามของคนอื่น ๆ ท่าทีเป็นมิตรกว่าหรงเช่ออยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ถึงกับสนิทสนม
ในฐานะผู้ครองอันดับสองของบัญชีขาว เขามีสิทธิ์เว้นระยะห่างจากคณะผู้แทนอย่างพอเหมาะ
มีผู้หญิงคนหนึ่งในคณะผู้แทนถามว่าเขามีร้านอาหารแนะนำสำหรับมื้อเย็นไหม เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนแนะนำร้านสุกี้ย้อนยุคหรือน้ำจิ้มฉือชุ่ยใกล้มหาวิทยาลัย
เมื่อเห็นว่าหรงเช่อไปแล้วจริง ๆ เปาเหมินก็ขมวดคิ้วมองโจวหราน น้ำเสียงไม่ค่อยเป็นมิตร “หรงเช่อไปไหนแล้วล่ะ? เขาไม่ได้บอกว่าจะพาพวกเราไปชมสถานที่เหรอ?”
โจวหรานชะงักมือเมื่อได้ยินเช่นนั้น เงยหน้ามองเปาเหมิน แววตาฉายความพินิจพิเคราะห์ขึ้นมาหลายส่วน
คณะผู้แทนจากมหาวิทยาลัยหลิงโจวอยู่นอกบัญชีขาว ระดับทรัพย์สินในเมืองหลิงโจวจัดอยู่ในกลุ่มชนชั้นกลาง
น้ำเสียงของเขาเย็นลง “บอกไปแล้วว่าประธานหรงเช่อมีธุระอื่น”
เปาเหมินชะงักเพราะสายตาคู่นั้น แต่ยังไม่ยอมแพ้ ตั้งท่าจะพูดต่อ ทว่าถูกเพื่อนร่วมคณะที่ยืนข้าง ๆ ดึงแขนเสื้อไว้ เธอจึงยอมหุบปาก
โจวหรานอาศัยจังหวะนั้นกวาดสายตามองทุกคนในห้องประชุม พอสายตาเลื่อนไปถึงจางซิน แววตาก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ
ชุดแบบนี้ ทรงผมแบบนี้ ทำไมถึงรู้สึกคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก