บทที่ 58 น้อยใจ
เคอเหมียนถังก้าวออกมาจากด้านหลังหรงเช่อ เชิดคางขึ้นเล็กน้อย หรี่ตามองเขาแล้วเอ่ยเนิบช้า “หรงเช่อ คุณยังมีธุระอื่นอีกไหม?”
หรงเช่อรีบตอบ “ไม่มีแล้ว”
เธอถึงหันไปมองเปาเหมิน กอดอกพลางพูดว่า “เพื่อนร่วมชั้น ได้ยินแล้วใช่ไหม วันนี้หรงเช่อไม่มีธุระอื่นแล้ว”
สีหน้าเปาเหมินคล้ำลง มุมปากกระตุกเล็กน้อย เธอยังอยากพูดอะไรต่อ แต่จางซินดึงแขนเสื้อเธอไว้
จากนั้นจางซินก็ก้าวออกมาครึ่งก้าว “ประธานหรงคะ เรื่องแผนเสริมข้อมูลสำหรับการรายงานโครงการครั้งที่สาม ศาสตราจารย์เฉินให้ฉันจัดทำรายงานไว้ชุดหนึ่ง ถ้าคุณมีเวลา...”
หรงเช่อนวดหว่างคิ้ว พลางพูดอย่างเฉยชา “ใต้บังคับบัญชาของผมมีผู้บริหารระดับสูงกว่าห้าสิบคน เรื่องเกี่ยวกับเทคโนโลยีก็ไปหาผู้อำนวยการฝ่ายเทคโนโลยี เรื่องเกี่ยวกับโครงการก็ไปหาผู้รับผิดชอบโครงการ ถ้าทุกเรื่องต้องให้ผมเป็นคนจัดการเอง งั้นผมก็ไม่จำเป็นต้องนั่งเป็นเจ้าของบริษัทต่อแล้ว”
สิ้นเสียงพูด บริเวณโดยรอบก็เงียบลง
จางซินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มือยังกำรายงานข้อมูลไว้แน่น
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่ารายงานฉบับนี้หนักเหลือเกิน หนักจนแทบจะกำไว้ไม่อยู่
มีบางอย่างอุ่น ๆ เอ่อขึ้นมาจากขอบตา เธอก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ผมหน้าม้าปิดบังดวงตาไว้
เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงต้องเสียใจ ทั้งที่หรงเช่อไม่ได้พูดอะไรเกินเลยสักคำ เขาแค่ไม่เห็นเธอ สายตาที่เขามองเธอก็ไม่ต่างจากตอนมองสิ่งอื่น ๆ
หรงเช่อคร้านจะสนใจต่อ ก้มหน้าบอกเคอเหมียนถังว่า “ไปกันเถอะ เย็นนี้โจวหรานเลี้ยง”