บทที่ 55 จับมือนางฟ้าคนนี้หน่อย
เธอเบ้ปากน้อย ๆ ลากเสียงออดอ้อน “พี่ชาย~”
หรงเช่อก้มมองกระเป๋าใบนั้น ก่อนจะหันมามองเธอ
เธอเงยหน้าขึ้น คางเรียวเชิดสูง ในดวงตาไม่มีความน้อยใจเหลืออยู่สักนิด มีแต่แววออดอ้อนที่คำนวณมาอย่างดี
เธอรู้ว่าเขาแพ้ทางแบบนี้ และรู้ด้วยว่าแม้เขาจะมองออก เขาก็ยังแพ้ทางอยู่ดี
“คุณจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังใช่ไหม”
มุมปากของหรงเช่อยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มค่อย ๆ แผ่ซ่านจากคิ้วตาคู่งาม
ที่รักของเขาน่ารักเกินไปแล้ว น่ารักจนเขาอยากเอากระเป๋าลิมิเต็ดทุกใบในโลกมากองไว้ตรงหน้าเธอ
ทั้งที่เป็นการออดอ้อนที่เธอวางแผนเองแท้ ๆ แต่กลับแสดงได้เก่งจนคนเต็มใจยอมถูกหลอก
“ซื้อ” น้ำเสียงเจือความเกียจคร้านและรอยยิ้มอย่างเห็นได้ชัด “อยากได้กี่ใบก็ได้”
ดวงตาของเคอเหมียนถังเป็นประกาย แววชื้นที่หลงเหลืออยู่ถูกความดีใจทำให้แห้งไป ในม่านตาสะท้อนภาพไฟถนนกับใบหน้าของเขา
เธอพลันเขย่งปลายเท้า ยกมือทั้งสองข้างเกาะไหล่เขา แล้วแนบริมฝีปากนุ่มลงบนคางของเขา
จุ๊บหนึ่งที
เธอถอยออกมานิดหน่อย มองระดับความสูง แล้วเขย่งขึ้นอีกครั้ง จุ๊บเป็นครั้งที่สอง
จากนั้นเธอก็ขมวดคิ้ว บ่นอย่างจริงจังว่า “หรงเช่อ คุณจะตัวสูงขนาดนี้ไปทำไม หอมก็หอมไม่ถึง”
หรงเช่อมองท่าทางบ่นของเธอเงียบ ๆ บริเวณหัวใจอ่อนยวบอย่างบอกไม่ถูก ราวกับถูกใครสักคนกำไว้แล้วคลายออก ทิ้งความซาบซ่านพร่างพรายไว้ทั่วอก
จากนั้นเขาก็ส่งเสียงฮึเบา ๆ แขนที่โอบเอวเธอกระชับแน่นขึ้น แล้วยกเธอขึ้นเล็กน้อย ให้เธอยืนเหยียบบนหลังเท้าของเขา
เคอเหมียนถังร้อง “อ๊ะ” ด้วยความตกใจจนคว้าปกเสื้อเขาไว้แน่น หัวใจพลันกระตุก