บทที่ 59 เปลี่ยนสีหน้าได้ระดับนักแสดงหญิงยอดเยี่ยม
ถ้อยคำไม่กี่คำที่ฟังไม่ออกว่าใช้น้ำเสียงแบบไหน กลับทำให้ใบหูร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
การดิ้นรนของเคอเหมียนถังค่อย ๆ อ่อนแรงลง บนแพขนตายังมีหยาดน้ำตาเกาะพราวราวกับเกล็ดเพชร ขณะที่เขากักเธอไว้ในอ้อมแขน
หรงเช่อมองท่าทางของเธอแล้วก็อดใจไม่ไหว ก้มลงจุมพิตเบา ๆ บนแพขนตาที่เปียกชื้นของเธอ
“กระเป๋าที่เธอสั่งไว้เมื่อคืน คืนนี้ก็ส่งถึงคฤหาสน์ได้แล้ว”
ไหล่ของเคอเหมียนถังสั่นสะท้าน ก่อนเสียงร้องไห้จะหยุดลงกะทันหัน
คราบน้ำตายังค้างอยู่บนใบหน้า เธอเงยดวงตาฉ่ำน้ำขึ้นมากะพริบปริบ ๆ ขยับริมฝีปาก น้ำเสียงยังเจือเสียงสะอื้น “จริงเหรอ ไม่ใช่ว่าบอกว่าสัปดาห์หน้าถึงจะมาหรือ”
พอได้ยินคำนี้ หรงเช่อก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง
“อืม” เขาปลดกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตด้วยมือข้างเดียว เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “ผมให้คนส่งด่วนทางอากาศมาจากฝรั่งเศส คืนนี้ก็ถึงแล้ว เธอจะเป็นคนแรกในประเทศที่ได้ครอบครอง”
ดวงตาของเคอเหมียนถังพลันเป็นประกาย พอยืนยันได้ว่าเขาไม่ได้พูดปลอบ เธอก็ไม่อยากร้องไห้ต่อแล้ว
วินาทีถัดมา เธอขยับลงจากตักเขา แล้วปีนกลับไปนั่งบนเบาะผู้โดยสารด้านหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนจะดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดเองเรียบร้อย
“ไปกันเถอะ” พออารมณ์ดีขึ้น เธอก็เริ่มเร่งเขา “อย่าปล่อยให้โจวหรานรอนาน”
“โฮสต์ ความเร็วในการเปลี่ยนสีหน้าเมื่อกี้ ระบบขอยกให้เป็นการแสดงระดับนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมเลยนะ”
“……” เคอเหมียนถังแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน
เธอเป็นคนแรกที่ได้ครอบครองกระเป๋ารุ่นใหม่ ยังจะงอแงอะไรอีกล่ะ เธอจินตนาการได้เลยว่าพรุ่งนี้ตัวเองหิ้วกระเป๋าใบใหม่ไปเรียน แล้วเการั่วซีกับชุยลี่นาจะอิจฉาแค่ไหน