บ่ายวันรุ่งขึ้น เคอเหมียนถังนอนขดอยู่บนโซฟา บีบสตรอว์เบอร์รีลูกหนึ่งส่งเข้าปาก
ไม่นานนัก ระบบก็ปรากฏตัวขึ้น แจ้งเตือนว่าเหลือเวลาในภารกิจอีก 11 วัน
เคอเหมียนถังชะงักการเคี้ยวไปครู่หนึ่ง ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่ตัวเลขสีเทาของค่าคลาดเคลื่อน — 67%
“ระบบ” เธอเคี้ยวของในปากจนหมด แล้วเรียกระบบในใจ “ถ้าภารกิจสิ้นสุดลงแล้วฉันยังเลิกกับเขาไม่สำเร็จ จะเป็นยังไง”
“หากภารกิจครบกำหนดแล้วยังไม่บรรลุเป้าหมายการเลิกราตามที่กำหนด โปรแกรมหลักจะเข้าแทรกแซงโดยบังคับ ถึงตอนนั้นโฮสต์จะถูกบังคับให้เดินซ้ำเส้นทางก่อตัวตายของเจ้าของร่างเดิม ซึ่งก็คือจุดจบอันน่าเศร้าของตัวประกอบหญิงในนิยายต้นฉบับ”
มันหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเจือความผิดหวังซึ่งแทบไม่เคยปรากฏ “ถึงตอนนั้น ระบบนี้ก็จะถูกหักคะแนนสะสม ถูกโปรแกรมหลักตัดสินว่าปฏิบัติหน้าที่บกพร่อง แล้วส่งกลับไปฝึกใหม่”
นี่เป็นข่าวร้ายจริง ๆ
เคอเหมียนถังเอนพิงโซฟา จ้องหลอดไฟเพดานเหนือศีรษะ
เธอถอนหายใจ ยังไงก็ต้องพยายามให้มากขึ้น ต่อให้เพื่อเงินรางวัลหนึ่งร้อยล้านของเธอ เธอก็ไม่มีทางยอมเดินไปตามเส้นทางที่ถูกกำหนดไว้
“เข้าใจแล้ว”
ไม่นาน ระบบก็รวบรวมแผนการต่าง ๆ ที่ค้นหาไว้เมื่อวานให้เป็นบทสรุปสั้น ๆ แล้วรายงานให้เธอฟังทีละข้อ
พอเคอเหมียนถังได้ยินเรื่องการสวมสมรภูมิใจ หนังตาก็กระตุกวูบ “ข้อนี้ไม่ได้ ฉันโดนหรงเช่อฆ่าตายแน่”
ระบบเงียบไป “ระบบนี้ก็เห็นด้วยว่าความเสี่ยงที่จะกระตุ้นคำแนะนำข้อนี้สูงเกินกว่าจะยอมรับได้ ด้วยนิสัยของพระเอก หากถูกกระตุ้นให้เกิดอารมณ์ด้านลบขึ้นมา ผลลัพธ์จะควบคุมไม่ได้”