บทที่ 51 อยู่ริมแม่น้ำบ่อยครั้ง ไหนเลยจะไม่เปียกปอน
เธอตะโกนเรียกระบบอย่างบ้าคลั่งในใจ “ระบบ แบบนี้ถูกเหรอ ในนิยายต้นฉบับ หรงเช่อเคยซื้อแหวนให้ร่างเดิมตอนไหนกัน”
“ไม่เคย ของแพงที่สุดที่เขาเคยซื้อก็มีแค่กระเป๋าราคาแสนกว่าเท่านั้น”
“แล้วตอนนี้จะทำยังไงดี”
ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง “แนะนำให้ยอมเขาสักหน่อย”
“...นายพูดว่าอะไรนะ”
“เขาเป็นพระเอกนะ ก็ยอมเขาสักหน่อยเถอะ”
เคอเหมียนถังถึงกับพูดไม่ออก กำลังจะโต้แย้ง
แต่ระบบก็เสริมอีกประโยค “อีกอย่าง แหวนเพชรเม็ดนี้เป็นของหายากที่ไม่เหมือนใครจริง ๆ ต่อไปพอคุณทำภารกิจสำเร็จ ก็ยังเอามันไปได้ด้วย”
เคอเหมียนถังใช้เวลาเพียงหนึ่งวินาทีก็ยอมรับเหตุผลนี้
ระบบพูดถูกแล้ว รอจนเธอทำภารกิจสำเร็จและออกจากเมืองหลิงโจว ไปใช้ชีวิตที่อื่น ถึงตอนนั้นถ้าไม่มีเงินก็ยังเอาแหวนเพชรนี้ไปแลกเงินได้ หรือจะเก็บไว้เป็นของที่ระลึกก็ได้
เคอเหมียนถังทบทวนเหตุผลนี้ในใจ แล้วรู้สึกว่ามันสมเหตุสมผลมาก
เธอถึงกับเริ่มคำนวณในใจแล้วว่า ถึงตอนนั้นเพชรเม็ดนี้จะขายได้ราคาเท่าไร
พนักงานสาวเลื่อนกล่องแหวนกำมะหยี่สีดำสองใบมาตรงหน้าเคอเหมียนถัง “ต้องการให้ห่อแหวนให้ไหมคะ”
หรงเช่อหยิบบัตรดำออกมาวางบนเคาน์เตอร์ แล้วพูดสั้น ๆ ว่า “ไม่ต้อง”
นิ้วนางของเขาสวมแหวนผู้ชายวงนั้นอยู่แล้ว เคอเหมียนถังมองมือข้างนั้น จู่ ๆ ก็รู้สึกคอตีบขึ้นมา
ถ้านี่เป็นเรื่องราวเรื่องหนึ่งจริง ๆ เรื่องก็คงจบลงตรงนี้ได้แล้ว
พระเอกกับนางเอกซื้อแหวน สวมไว้บนนิ้วนางของกันและกัน แล้วใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปตลอด