บทที่ 53 หมั้นกันอย่างลับ ๆ
วันนี้เคอเหมียนถังกินอาหารหน้าตาน่ากินจนเจริญอาหาร อารมณ์ก็ดี เธอสั่งปูหมักซีอิ๊วมาหนึ่งจาน คลุกกับข้าวกินไปชามใหญ่
หรงเช่อนั่งอยู่ข้างเธอ ใช้ตะเกียบคีบฟัวกราส์ทอดชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามข้าวของเธอ
เธอชอบกินฟัวกราส์ ทุกครั้งต้องสั่ง กินกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ
ฟัวกราส์ทอดจนด้านนอกกรอบ ด้านในนุ่ม พอเข้าปากก็ละลาย เธอให้คะแนนร้านนี้ในใจเต็มห้าดาว
“คืนวันศุกร์” หรงเช่อพูดอย่างไม่ใส่ใจ “กลับบ้านกับฉันสักครั้ง พ่อบอกว่าวันนั้นเขาว่าง”
คำพูดนี้ทำให้ตะเกียบในมือเคอเหมียนถังหยุดค้างกลางอากาศ
“แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ: ปฏิเสธ! ปฏิเสธเดี๋ยวนี้! เจ้าของร่างเดิมไม่เคยพบหรงเหลียวมาก่อน การพบกันครั้งนี้จะทำให้เนื้อเรื่องเบี่ยงเบนไปในทิศทางที่คาดเดาไม่ได้ แนะนำให้โฮสต์ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด”
เคอเหมียนถังเคี้ยวอาหารพลางด่าระบบในใจว่าแตกตื่นเกินเหตุ เธอรู้อยู่แล้วว่าต้องปฏิเสธ แต่จำเป็นต้องหาเหตุผลสักข้อ เป็นเหตุผลที่ฟังขึ้นและไม่ทำให้หรงเช่อสงสัย
เธอคีบฟัวกราส์ใส่ปาก เคี้ยวสองทีเพื่อถ่วงเวลา “เอ่อ... คือว่า คืนวันศุกร์ฉันนัดเพื่อนไว้...”
“ยกเลิกซะ”
“ฉันยังมีงานกลุ่มต้องทำ...”
“ฉันทำให้เธอเอง”
เคอเหมียนถัง “...” หมดทางแล้ว
แถมวันนี้หรงเช่อยังว่าง่ายเป็นพิเศษ ว่าง่ายเสียจนเธอยกเหตุผลอะไรขึ้นมา เขาก็หาทางอุดได้หมด แถมยังยิ้มอยู่ ใครเห็นก็คงคิดว่าผู้ชายคนนี้อารมณ์ดีไม่เบา
แต่เธอรู้ว่าความใจดีของเขาเป็นของปลอม ความอดทนของเขามีขีดจำกัด และขีดจำกัดนั้นอยู่ใกล้กับเส้นแบ่งสุดท้ายที่เธอจะปฏิเสธได้