บทที่ 50 ผู้ชายฉลาดก็ควรเอ่ยปากขอสถานะเอง
หรงเช่อไล่ทบทวนข้อมูลของสี่จงหลินในใจอย่างรวดเร็ว แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเขาเป็นทั้งเพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนของเคอจี้
ถ้าเป็นแบบนั้น การรู้จักกันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
เปาเหมินสังเกตเห็นว่าสีหน้าของหรงเช่อไม่เปลี่ยนไปเลย แม้แต่คิ้วก็ไม่ขมวด ใจจึงเริ่มร้อนรนขึ้นมา
เธอคิดว่าอย่างน้อยก็น่าจะเห็นความรู้สึกบางอย่างบนใบหน้าของเขาบ้าง แต่เขากลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
เธอจึงเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก “เคอเหมียนถังไม่ใช่คนแบบที่คุณคิดหรอกนะ เธอสนิทกับผู้ชายหลายคน ครั้งก่อนที่ห้องเกมกระดานก็เหมือนกัน เล่นไพ่นกกระจอกกับผู้ชายหลายคนจนดึกดื่น เรื่องพวกนี้คุณคงไม่รู้ใช่ไหมล่ะ?”
คราวนี้หรงเช่อจึงหันมาสนใจเปาเหมินอย่างเต็มที่
เขามองเธออย่างไม่ทุกข์ร้อน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อย ๆ ว่า “เพื่อนเปา เรื่องของแฟนฉัน ฉันจัดการเอง”
เปลือกตาของเปาเหมินกระตุก เธอคิดว่าหรงเช่อจะเดือดดาล แล้วไปซักถามเคอเหมียนถังเสียอีก แต่ฉากนั้นกลับไม่เกิดขึ้น
เขาใจเย็นเกินไป เย็นเสียจนทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลกที่กำลังแสดงอยู่คนเดียว
หรงเช่อพูดต่อ แววตาเย็นลง “แต่นั่นเป็นเรื่องของฉัน ไม่ได้แปลว่าเธอมีสิทธิ์ดูถูกเธอ”
ริมฝีปากของเปาเหมินขยับเหมือนจะพูดอะไร แต่หรงเช่อไม่เปิดโอกาสให้เธอ หันหลังเดินจากไปทันที
เปาเหมินยืนอยู่กับที่ มือข้างหนึ่งที่ห้อยอยู่ข้างตัวกำโทรศัพท์แน่นจนสั่น ใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยว