บทที่ 83 แหวนล่ะ?
เคอเหมียนถังจำเธอได้ เธอคือผู้หญิงที่จับคู่กับเคอจี้เมื่อครู่นี้
เธอก้มมองแก้วเก็บความร้อน นิ้วบีบฝาแก้วอย่างลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
“แก้วใบนี้พวกเธอชนะมาด้วยกัน” พูดจบก็ยื่นแก้วไปทางเหยียนชืออวี่
เหยียนชืออวี่โบกมือ “พวกเราจับคู่กันก็เพื่อชนะมาให้เธออยู่แล้ว เธอเก็บไว้เถอะ”
“ดีจังเลย ขอบใจนะ” เคอเหมียนถังยิ้มหน้าบานทันที ก่อนยกแก้วเก็บความร้อนให้หรงเช่อดู จนแก้วอยู่ตรงหน้าเขา “น่ารักไหม”
หรงเช่อพยักหน้าเอาใจ “น่ารักสุด ๆ”
เหยียนชืออวี่ยืนมองฉากนี้อยู่ข้าง ๆ แล้วใช้ศอกสะกิดเคอจี้ “นี่ พี่สาวเธอน่ารักเกินไปแล้วนะ”
เคอจี้กลอกตา “ไม่ต้องให้เธอบอกก็รู้”
เหยียนชืออวี่ไม่สนใจเขา ยังคงจ้องเคอเหมียนถังต่อ
เปาเหมินวิ่งมาจากบริเวณพัก มือหนึ่งเท้าเอว หอบหายใจ “เป็นยังไงบ้าง”
พูดจบเธอก็เงยหน้าขึ้น เห็นสีหน้าจางซิน แล้วเหลือบไปเห็นแก้วเก็บความร้อนในมือเคอเหมียนถังบนแท่นรับรางวัล ก็เข้าใจทุกอย่างทันที
“ก็แค่แก้วใบเดียวเอง” เธอคล้องแขนจางซิน “ฉันซื้อใบใหม่ที่ดีกว่าให้เธอ เป็นรุ่นลิมิเต็ด น่ารักกว่าใบนี้ตั้งร้อยเท่า”
จางซินฝืนยิ้ม “ขอบใจนะ หมินหมิน”
“เราเป็นใครกับใครกัน ยังจะมาพูดขอบใจอีก” เปาเหมินตบหลังมือเธอเบา ๆ
จางซินเก็บไม้สกี แล้วก้มหน้าลง ใช้แว่นตากันหิมะบังดวงตาไว้
เธอรู้สึกโชคดีที่ยังมีเพื่อนแท้อยู่คนหนึ่ง ต่อให้ทุกคนมองไม่เห็นเธอ เปาเหมินก็จะมองเห็นเธอเสมอ