เคอเหมียนถังสะดุ้งเฮือก ถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่มือของเขาเอื้อมมาถึงแล้ว เพียงดึงเบา ๆ เธอก็หล่นลงไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา
“ที่รัก” เขาก้มมองเธอ น้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับรู้คำตอบอยู่แล้ว “วันนี้เป็นอะไรไป”
เธอถูกเขากอดไว้แน่น ถอยหนีไม่ได้ จึงทำได้เพียงเบือนสายตา “ฉัน ฉัน……”
“โอกาสดี รีบพูดสิ!” ระบบตะโกนลั่นในจิตสำนึก จากนั้นก็ออฟไลน์ไปอย่างรวดเร็ว ไม่เหลือแม้แต่เงา
“หรง…หรงเช่อ……” เธอรวบรวมความกล้า
หรงเช่อก้มมองเธอ ส่งเสียง “อืม” เบา ๆ จากริมฝีปาก มุมปากมีรอยยิ้มจาง ๆ ที่แทบมองไม่เห็น
เธอหลับตาแน่น แล้วพูดออกมาเร็วที่สุด “หรงเช่อ ฉันรักคุณ!”
เมื่อสิ้นเสียง ภายในจิตสำนึกก็เงียบสนิท ไม่มีเสียงแจ้งเตือนว่าภารกิจสำเร็จ
เคอเหมียนถังรออยู่ครู่หนึ่ง ยืนยันแล้วว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ได้เลย โดนหลอกอีกแล้ว
หรงเช่อมองคนในอ้อมกอด เธอหลับตาแน่น แก้มแดงก่ำ แววตาของเขาค่อย ๆ อ่อนโยนลง
เขาก้มลง ริมฝีปากแนบกับใบหูเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำชัดถ้อยชัดคำ “ผมรักคุณมากกว่า”
เคอเหมียนถังก้มหน้าไม่กล้ามองเขา ปลายหูแดงก่ำ “อ๋อ”
วินาทีต่อมา หรงเช่อก็อุ้มเธอขึ้นมา
เคอเหมียนถังรู้สึกว่าเท้าลอยจากพื้น จึงโอบคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ “คุณจะทำอะไรน่ะ”