บทที่ 79 การไปเล่นสกีกับแฟนก็เป็นหน้าที่เหมือนกัน
เดิมทีเจ้าของร่างเคยเป็นศัตรูกับชีอิงจริง ๆ แต่ชีอิงก็มีท่าทีเฉยชาใส่เจ้าของร่างมาโดยตลอด ทั้งคู่แทบไม่มีเรื่องให้เกี่ยวข้องกันเลย
นิ้วมือที่กำไม้สกีของเคอเหมียนถังกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ทว่าสีหน้ายังคงสงบนิ่ง “รู้แล้ว”
เหอหย่าอินแปลกใจเล็กน้อย คิ้วเรียวเลิกขึ้น “เธอมีปฏิกิริยาแค่นี้เองเหรอ”
“แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ” เคอเหมียนถังตอบอย่างใจเย็น
หลังจากเจ้าของร่างรู้ข่าวนี้ก็อาละวาดใหญ่โตจริง ๆ ถึงกับวิ่งไปหาเรื่องหรงเช่อทั้งร้องไห้ทั้งซักถาม แต่ตอนนั้นหรงเช่อไม่ได้ใส่ใจเธอด้วยซ้ำ เพียงเตือนเจ้าของร่างอย่างเย็นชาว่าให้รู้จักพอเสียที
ส่วนเคอเหมียนถังเองก็รู้ดีว่าตัวเองอยู่ในฐานะไหน เมื่อรู้ตอนจบอยู่แล้ว ต่อให้โวยวายก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้
เพราะฉะนั้นก็ปล่อยให้เป็นแบบนี้เถอะ
เมื่อเห็นว่าเธอมีท่าทีเฉยเมยจริง ๆ เหอหย่าอินก็ส่งเสียงฮึดฮัด ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
เคอเหมียนถังมองแผ่นหลังของอีกฝ่าย รู้สึกว่าเหอหย่าอินเป็นคนแปลกจริง ๆ ทั้งที่ตั้งใจมาเตือนเธอแท้ ๆ แต่กลับพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังดูเรื่องสนุกอยู่
รถบัสแล่นออกจากประตูโรงเรียน มุ่งหน้าไปยังลานสกีตามทางหลวง
เคอเหมียนถังนั่งอยู่กับเการั่วซีและชุยลี่นา ทั้งสามคนเอาหัวมาชนกัน พลางเริ่มค้นดูในเสี่ยวหงชูว่าถ่ายรูปท่าไหนถึงจะสวย
“ท่านี้สวยดี” เการั่วซีชี้ไปยังรูปหนึ่ง ในรูปหญิงสาวนั่งเอียงอยู่บนหิมะ มือประคองหิมะไว้ พลางยิ้มให้กล้อง
“รูปนี้ก็สวยเหมือนกัน” ชุยลี่นาเลื่อนไปยังรูปถัดไป ในรูปหญิงสาวยืนอยู่ริมลานสกี หันหลังให้กล้องแล้วเหลียวกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าเพียงครึ่งเดียว สายลมพัดเส้นผมปลิวไสว บรรยากาศชวนฝันสุด ๆ