บทที่ 80 มาเป็นฝ่ายเริ่มก่อนหน่อย
ห้องพักของลานสกีแบ่งออกเป็นหลายระดับ
โถงด้านนอกสุดเป็นพื้นที่ส่วนกลาง มีโต๊ะเก้าอี้พลาสติกและเสียงผู้คนจอแจ
เดินเข้าไปด้านในจะเป็นโซนวีไอพี มีโซฟาหนังแท้ โต๊ะชาไม้จริง พร้อมบริการกาแฟร้อนและขนมฟรี
ส่วนด้านในสุดเป็นห้องพักส่วนตัวสำหรับสิบอันดับแรกของบัญชีขาวโดยเฉพาะ ต้องสแกนลายนิ้วมือจึงจะเข้าไปได้
ตอนหรงเช่อผลักประตูเข้าไป เคอเหมียนถังก็เดินตามหลังเขา พลางกวาดตามองห้องที่เธอไม่เคยเข้ามามาก่อนด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ภายในตกแต่งอย่างประณีต ผนังสีเทาเข้ม โซฟาสีขาวนวล บนโต๊ะชามีช่อดอกลิซิแอนทัสสีขาววางอยู่ กลีบดอกยังมีหยดน้ำเกาะพราว
เคอเหมียนถังเพิ่งนั่งลง โทรศัพท์ก็สั่นขึ้น
ข้อความจากเคอจี้: “ห้องเราก็มาเล่นสกีเหมือนกัน”
เธอพิมพ์ตอบอย่างรวดเร็ว: “นายอยู่ตรงไหน?”
ส่งข้อความเสร็จ เธอก็ออกจากหน้าต่างแชต ข้อความของเการั่วซีเด้งขึ้นมาพอดี: “เหมียนถัง ไปถ่ายรูปกัน! แถวทางลาดระดับกลางมีคาเฟ่หิมะ ฉากหลังสวยมากเลย”
อีกฝ่ายส่งรูปมาด้วยหนึ่งใบ คาเฟ่สีขาวตั้งอยู่ข้างทางลาด หลังคาปกคลุมด้วยหิมะเต็มไปหมด หน้าประตูมีเก้าอี้สีฟ้าอ่อนวางอยู่หลายตัว
บรรยากาศชวนฝันสะกิดรสนิยมของเคอเหมียนถังเข้าอย่างจัง ดวงตากลมโตของเธอเป็นประกายวาบ ก่อนจะเด้งตัวลุกจากโซฟาอย่างกระตือรือร้น ตั้งใจจะวิ่งออกไปข้างนอก
มือข้างหนึ่งยื่นมาจากด้านหลัง จับข้อมือเธอไว้มั่น
“จะไปไหน?” เสียงของหรงเช่อดังขึ้นจากด้านหลัง
“ไปถ่ายรูปไง” เธอตบหลังมือเขาเบา ๆ “เดี๋ยวฉันก็กลับมา...”