บทที่ 78 ผู้ใช้หมายเลข 001 เคอเหมียนถัง
“สองเดือน มากกว่านี้แม้แต่วันเดียวก็ไม่ได้” เขาจ้องฟางซวี่ตรง ๆ พลางกำชับทีละคำ “ผมต้องการให้คุณถอดรหัสโปรแกรมนี้ หาชุดคำสั่งแกนกลางของมันให้เจอ แล้วแก้ไขมันซะ”
ฟางซวี่อ้าปากเหมือนจะพูดอะไรต่อ
แต่หรงเช่อไม่เปิดโอกาสให้เขาพูด “ผมไม่สนว่าคุณจะใช้วิธีไหน เงินไม่ใช่ปัญหา ต้องการคน อุปกรณ์ หรือทรัพยากรอะไร ก็บอกเลขาหยวนได้เลย”
ฟางซวี่รู้ดีว่าหรงเช่อให้ความสำคัญกับโครงการนี้มากแค่ไหน เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนพยักหน้าอย่างหนักแน่น แล้วหันไปหยิบโทรศัพท์
เขาเปิดสมุดรายชื่อ หาเจอชื่อของคนที่ไม่ได้ติดต่อกันมานาน นั่นคือรุ่นพี่ที่ไปเรียนต่อต่างประเทศของเขา ซึ่งอาวุโสกว่าเขาสามรุ่น งานวิจัยมุ่งเน้นด้านการเข้ารหัสควอนตัม และเป็นอัจฉริยะที่วงการยอมรับ
เขาส่งอีเมลขอความช่วยเหลือไป พอกดปุ่มส่ง หน้าจอก็มีข้อมูลชุดใหม่เด้งขึ้นมา
มันเป็นชุดโค้ดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน รูปแบบการเรียงไม่เหมือนภาษาโปรแกรมที่รู้จักเลยสักภาษา
เมื่อเห็นเช่นนั้น ฟางซวี่ก็ค่อย ๆ ขมวดคิ้ว “ท่านหรง ผมคิดว่าผมหาชื่อของแหล่งสัญญาณนั้นเจอแล้วครับ”
หรงเช่อลุกขึ้นเดินไปที่หน้าจอ
ฟางซวี่หลีกทางให้ นิ้วเคาะแป้นพิมพ์สองสามครั้ง ก่อนเรียกชุดข้อมูลชุดหนึ่งขึ้นมา
แถบความคืบหน้าในการคลายการบีบอัดชุดข้อมูลค่อย ๆ เคลื่อนไปบนหน้าจอ
ไม่นาน แถบความคืบหน้าก็เต็ม
ตัวอักษรขนาดใหญ่หกตัวเด้งขึ้นบนหน้าจอ — ระบบแก้ไขเนื้อเรื่อง
หรงเช่อก้มมอง ใจปั่นป่วนราวคลื่นซัดโหม นี่มันอะไรกันแน่ ทำไมต้องแก้ไขเนื้อเรื่องด้วย?
เนื้อเรื่องของใคร? ระบบของใคร?
“ทำต่อ” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาราบเรียบจนฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์ใด