ชื่อบุคคล: หลานชิงโยว
เผ่าพันธุ์: ชาวบลูสตาร์
เลเวล: Lv1
พลัง: 2
ความว่องไว: 1
พลังกาย: 2
จิตวิญญาณ: 8
(ค่าสูงสุดของชาวบลูสตาร์คือ 10)
พลังชีวิต: 20 (พลังกาย x10)
พลัง mana: 80 (จิตวิญญาณ x10)
ทักษะติดตัว: วิชาเบาควรกาย (E)
[สกิลเวท: (วิชาเก็บเกี่ยว E)]
(ข้อมูลส่วนตัวสามารถดูได้ที่รอยสักบนแขนที่กู้ภัย)
เมื่อเห็นค่าสถานะทั้งสี่ของตัวเอง หลานชิงโยวก็ทำปากขมุบขมิบ
นอนป่วยมาห้าปี ตัวเองถดถอยขนาดนี้เลยเหรอ ถึงจะมีแค่จิตวิญญาณที่ดูดีหน่อย เกือบจะถึงขั้นสูงสุดของมนุษย์แล้ว
แต่ขาทั้งสองข้างเป็นอัมพาต ก็คงจะไม่พูดถึงความว่องไวได้มากนัก
ที่มี 1 แต้มคงเป็นเพราะตัวเองคลานบนพื้นได้ใช่ไหม?
แต่ที่คิดไม่ถึงคือ รอยสักที่คิดว่าเป็นกุญแจห้อง กลับใช้เป็นเครื่องมือดูข้อมูลของตัวเองได้ตลอดเวลา ช่วยได้เยอะเลย
หลานชิงโยวมองรอยสักบนหลังมือตัวเอง แล้วกดที่จุดสีแดงเล็กๆ ข้างช่องทักษะติดตัว อยากดูว่าวิชาเบาควรกายคืออะไร
วิชาเบาควรกาย (E):
1. ลดน้ำหนักตัวของตัวเอง ทำให้ลอยได้
2. ใช้ mana 1 หน่วยต่อนาที
ลอยได้? หมายถึงบินได้เหรอ?
หลานชิงโยวที่กำลังยิ้มเจื่อนๆ อยู่ก็ตาโตขึ้นมา แล้วก็อยากลองใช้ทักษะติดตัวของตัวเอง
พอคิดในใจแบบนั้น ก็รู้สึกว่าร่างกายเบาลงทันที
ตอนแรกก็เหมือนตอนถูกส่งตัวมา แต่ก็ยังพอรับรู้ถึงการมีอยู่ของร่างกายได้
หลานชิงโยวใช้มือยันโต๊ะ ร่างกายทั้งหมดลอยขึ้นมา แล้วก็ชนเพดานที่สูงประมาณสี่เมตร แล้วเด้งกลับมา แรงชนไม่ค่อยเจ็บมาก อาจจะเพราะตอนนี้น้ำหนักตัวเบาก็ได้
แต่ไม่ว่าจะยังไง ก็ขยับตัวได้แล้ว!
"ฮ่าฮ่าฮ่า นี่คือความรู้สึกของการบินเหรอ เจ๋งไปเลย!"
หลานชิงโยวที่บินไปบินมาในห้องเล็กๆ หัวเราะเสียงดัง
ถึงทักษะติดตัวของตัวเองจะแค่ระดับ E เท่ากับวิชาเก็บเกี่ยวที่เป็นสกิลพื้นฐาน และเทียบไม่ได้กับพวก B A S เลย
แต่มันคือทักษะที่เหมาะกับเธอที่สุดในตอนนี้ ไม่ต้องคลานไปมาอย่างน่าเวทนาเธอก็พอใจแล้ว
"เออ ออกไปดูโลกใบนี้กันดีกว่า!"
หลานชิงโยวที่ขยับตัวได้อย่างอิสระบินไปที่ประตูด้วยความตื่นเต้น พอเปิดออกก็พุ่งออกไป
ไม่สนใจเลยว่าข้างนอกจะมืดสนิท
ไม่ ไม่ใช่ไม่สนใจ แต่เพราะความตื่นเต้น ทำให้นึกบังคับตัวเองไม่ได้แล้ว
นอนป่วยอยู่บนเตียงมาห้าปี ใครจะรู้ว่าห้าปีนี้เธอผ่านมันมาได้ยังไง
โดยเฉพาะปีสุดท้ายที่ถูกหลอกเอาทรัพย์สมบัติไป คำว่าสิ้นหวังก็ยังน้อยไป
"เฮ้! นั่นอะไรน่ะ!"
หลานชิงโยวที่โบยบินอยู่กลางอากาศอยู่ดีๆ ก็เห็นอะไรบางอย่างที่เรืองแสงสีเขียวอ่อนๆ อยู่ข้างล่างในความมืด
หรือว่าจะเป็นกล่องเสบียง?
พอคิดถึงอาหารและน้ำที่อาจจะอยู่ข้างใน ท้องของหลานชิงโยวก็ร้องเรียกเบาๆ
เธอจึงคว้ากิ่งไม้ข้างๆ ผลักเบาๆ แล้วบินไปทางที่เรืองแสง
เธอบินไม่เร็วมาก สุดท้ายก็ค่อยๆ ร่วงลงมาอย่างกับขนนกข้างๆ แสงเรืองรองนั้น
กล่องเสบียง! เป็นกล่องเสบียงจริงๆ ด้วย!
มองดูกล่องที่ยาวประมาณ 40 เซนติเมตร กว้าง 30 เซนติเมตร สูง 20 เซนติเมตร หลานชิงโยวกลืนน้ำลายแห้งๆ แล้วก็พุ่งเข้าไปกอดกล่องไว้แน่น
"หอน——”
ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงคล้ายหมาป่าหอนดังมาจากรอบๆ ทำเอาหลานชิงโยวตกใจ
หันไปมอง เห็นดวงตาสีเขียวๆ คู่หนึ่งอยู่ไม่ไกล กำลังจ้องเธออยู่
เธอจึงใช้แขนซ้ายหนีบกล่องไว้ มือขวายันพื้น แล้วก็บินขึ้นไป
"เฮ้อ! พี่บินได้!"
หลานชิงโยวที่อยู่กลางอากาศมองเงาดำๆ เป็นเส้นๆ ข้างล่างอย่างภูมิใจ
จากนั้นก็ค่อยๆ ไต่กิ่งไม้รอบๆ ขึ้นไปเรื่อยๆ สุดท้ายก็มาถึงที่พักพิงโพรงไม้ที่เรืองแสงสีเหลือง
ใช่แล้ว
ที่พักพิงโพรงไม้ของหลานชิงโยวอยู่บนต้นไม้ ด้านนอกยังมีกิ่งไม้ใหญ่ที่หักออกมาเป็นแท่น
ดังนั้น ต่อให้บินออกไปตอนกลางดึก เธอก็ยังหาที่พักพิงของตัวเองเจออย่างแม่นยำ
ส่วนอย่างอื่น เพราะมันมืดเกินไป คงต้องรอถึงพรุ่งนี้ถึงจะรู้
แต่มันไม่สำคัญ
อย่างน้อยสำหรับหลานชิงโยวตอนนี้ก็ไม่สำคัญ
เธอแค่อยากรู้ว่าข้างในกล่องที่กอดอยู่มีเสบียงอะไร
พอกลับถึงห้อง ปิดประตูแล้ว ก็รีบเปิดกล่องทันที
น้ำแร่วาคุคุ 550 มิลลิลิตร x1 หม้อไฟสำเร็จรูปเสี่ยวเทียนเทียน x1 ไส้กรอกจู๋จงจู๋ 210 กรัม x1 ชุดเดรสสีขาว x1
ของกินของใช้ หรือแม้แต่เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน
ทำให้หลานชิงโยวที่ตอนนี้ใส่แค่ชุดคนไข้มีความสุขมาก
เพราะชุดคนไข้นี่ไม่ได้ซักมาสามวันแล้ว แถมตัวเองยังถูกทิ้งไว้ที่แบบนั้นนอนนิ่งๆ กลิ่นคงจะเดาได้ไม่ยาก
หยิบชุดเดรสสีขาวขึ้นมา หลานชิงโยวชื่นชมอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วรอยยิ้มก็หายไป
สาเหตุที่ยิ้มไม่ออก เพราะเห็นป้ายที่ห้อยอยู่ตรงปกเสื้อ——สามตัวสิบบาท
หมายความว่าพวกมันมาจากบลูสตาร์ก็แล้วไป แถมกล่องเสบียงยังขอมาจากบลูสตาร์อีกเหรอ?
ก็จริง กับทั้งน้ำแร่ ทั้งหม้อไฟสำเร็จรูป ดูยังไงก็เป็นของจากฝั่งบลูสตาร์
ช่างเถอะ มีใส่ก็พอแล้ว จะมาจากไหนก็ช่าง
บางทีตัวกล่องเสบียงเองก็อาจจะสั่งซื้อจากบลูสตาร์ก็ได้
คิดแบบนั้น หลานชิงโยวก็เปิดหม้อไฟสำเร็จรูป
เทน้ำแร่ลงไปหนึ่งในสาม แล้วก็จิบน้ำเล็กน้อยเพื่อให้คอชุ่ม
ส่วนไส้กรอก เธอตัดสินใจเก็บไว้กินเป็นอาหารเช้าพรุ่งนี้
ถึงจะรู้ว่าทำแบบนี้อาจจะสิ้นเปลืองหน่อย แต่สำหรับเธอที่อ่อนแอขนาดนี้ตอนนี้ การได้กินอิ่มก่อนสำคัญที่สุด
เมื่อกี้เหรอ?
เมื่อกี้เป็นอะดรีนาลีนทำอะไรเล่นๆ ต่างหาก จะเกี่ยวกับหลานชิงโยวได้ยังไง
กุรุ กุรุ——
ในหม้อไฟสำเร็จรูปมีเสียงน้ำเดือดดังขึ้น
ส่วนหลานชิงโยวตอนนี้ก็เริ่มใจเย็นลงจากความตื่นเต้นที่ได้ขยับตัวได้อิสระ
พอใจเย็นลง เธอก็เริ่มเหงื่อแตกพลั่ก
โดยเฉพาะพอคิดถึงดวงตาคู่นั้นที่จ้องมองเธออย่างหิวกระหายในความมืด ก็รู้สึกกลัวตามมาทีหลัง
ตอนนั้นตัวเองกล้าบ้าบิ่นเกินไปจริงๆ
ถ้าพลาดแม้แต่นิดเดียว ก็มีโอกาสสูงมากที่จะตาย แล้วก็ต้องบอกลากับโลกใบนี้ที่ไม่รู้จัก
แต่ถ้าพูดอีกแง่หนึ่ง
ถ้าไม่ใช่ตัวเองตอนนั้น ก็คงไม่มีตัวเองตอนนี้
หรือว่านี่คือความหมายที่เจตจำนงแห่งโลกคาริมบอกไว้ว่าต้องพึ่งพาตัวเอง?
ไม่รู้สิ บอกไม่ถูก...
เออ ไม่ใช่ว่าหน้าจอเล็กๆ ใช้ระบุสิ่งของได้เหรอ ดูซิว่าเป็นยังไง
หันไปมองกล่องเสบียงที่เอากลับมาด้วย หลานชิงโยวตัดสินใจลองฟังก์ชันนี้ดู
เธอวางกล่องเสบียงที่ไม่ใหญ่ไม่เล็กนั่นลงไป
[กล่องกักขัง (E)]
[ระยะเวลา: 43200 นาที]
[คุณสมบัติ: ข้างในมีมิติที่หยุดนิ่ง สิ่งของใดก็ตามที่ใส่เข้าไปจะถูกหยุดไว้ในสภาพตอนที่ใส่เข้าไป]
[คำอธิบาย: หนึ่งเดือน จำไว้ให้ดีว่าเธอมีเวลาแค่หนึ่งเดือน พอถึงเวลาแล้วอย่าลืมเอาอาหารที่เน่าเสียได้ออกมาทิ้ง กันพวกแมลงสาปจะมาเกิด]
เฮ้ย กล่องเสบียงที่ดูธรรมดาๆ กลับเป็นอะไรที่เหมือนตู้แช่เย็นซะงั้น
แบบนี้ ต่อให้กล่องเสบียงรีเฟรชแล้วสิบวันไม่มีใครเจอ อาหารและน้ำข้างในก็ยังไม่เน่าเสีย
หลานชิงโยวที่ใจเย็นลงเพราะการระบุสิ่งของส่ายหัว ลืมเรื่องเล็กน้อยที่เกือบเอาชีวิตไม่รอดเมื่อกี้ แล้วเอาแขนกอดอก ในระหว่างรอหม้อไฟเดือด ก็เริ่มทบทวนสถานการณ์ของตัวเองตอนนี้
ในเมื่อโดนเจตจำนงแห่งบลูสตาร์ขายซะขนาดนี้ การกลับไปก็เป็นไปไม่ได้
โชคดีที่ฝั่งนั้นก็ไม่มีอะไรให้คิดถึงเท่าไหร่ ตัวคนเดียว มาแบบเปล่าเปลือย ไปก็แบบไม่มีอะไรต้องห่วง
ใครจะตายจะอยู่ ก็ไม่เกี่ยวกับเรา
ตัวเองมีชีวิตอยู่ มีชีวิตที่ดี ก็พอแล้ว
แน่นอน
ถ้าคนที่ใจดีกับเรา เช่น 'ยาย' 'ครอบครัวลุง' 'คุณหมอเจ้าของไข้' 'พี่เลี้ยง' จะมีชีวิตอยู่รอจนถึงวันที่เราไปหาพวกเขา ให้พวกเขาเซอร์ไพรส์เล็กๆ น้อยๆ ได้ ก็คงจะดีที่สุด