ตามคำกล่าวที่ว่า 'ตายดีกว่าอย่างขี้ขลาด'
สุภาษิตว่า 'ตายดีกว่าอย่างขี้ขลาด' ก็จริง แต่ถ้าไม่หมดหวังจริง ๆ ใครจะอยากตายล่ะ?
ตอนนี้ ถึงแม้จะถูกดึงมาอยู่ในที่ที่ดูอันตราย แต่ก็ถือเป็นโอกาสอันยิ่งใหญ่เหมือนกัน
หลานชิงโยวพลิกตัวอย่างยากลำบาก ลากร่างตัวเองคลานไปที่โต๊ะเวทมนตร์อย่างน่าอเนจอนาถ พยุงตัวขึ้นโดยจับขอบโต๊ะไว้ แล้วเริ่มสำรวจโต๊ะเวทมนตร์ที่เสียงนั้นพูดถึง
โต๊ะตัวนี้คล้ายกับโต๊ะเรียนอัจฉริยะที่เธอเคยใช้ตอนเรียน สั่งงานด้วยหน้าจอสัมผัสทั้งหมด
บนโต๊ะเวทมนตร์แบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนใหญ่กับส่วนเล็ก
ส่วนใหญ่อยู่ทางซ้าย กินพื้นที่สองในสามของโต๊ะ ส่วนเล็กอยู่ทางขวา กินพื้นที่หนึ่งในสาม
บนหน้าจอใหญ่มีข้อความภาษากลางของสหพันธ์เขียนไว้ว่า 'กรุณาวางมือบนหน้าจอเล็กเพื่อทำการผูกครอบครอง'
หลานชิงโยวทำตามโดยวางมือขวาลงไป
[ติ้ง! ผูกครอบครองที่พักพิงโพรงไม้ (ระดับหนึ่ง) สำเร็จ]
พอเสียงจากโต๊ะเวทมนตร์ดังขึ้น หลานชิงโยวก็เห็นลวดลายสีเขียวเข้มที่วาดอยู่บนผนังห้องเรืองแสงสีเขียว แล้วก็หายไป
และเมื่อผูกครอบครองที่พักพิงสำเร็จ หลังมือขวาของเธอก็ปรากฏรอยสักสีเขียวรูปใบไม้
นี่คงเป็นอะไรที่คล้าย ๆ กับกุญแจหรือใบรับรองการลงทะเบียนสินะ
หลานชิงโยวคิด
หลังจากผูกครอบครองสำเร็จ สิ่งที่แสดงบนโต๊ะก็เปลี่ยนไป
บนหน้าจอใหญ่มี[ช่องทางโลก][ช่องทางภูมิภาค][ตลาดซื้อขายภูมิภาค][ข้อมูลส่วนตัว][เพื่อน 0/0][โปรดรอติดตาม]หกส่วน
และหลังช่องแชทโลกก็มีตัวเลข ‘22658443985/22658443985’
หลานชิงโยวพยายามตั้งสตินับดู มีถึงสองหมื่นสองพันหกร้อยห้าสิบแปดล้านคน
คิดเป็นประชากรมากกว่าสองในสามของทั้งบลูสตาร์
ส่วนหลังช่องแชทภูมิภาคก็มีตัวเลข ‘666 (ป่าละทิ้ง) 10000/10000’
ดูเหมือนตัวเองกับอีกกว่าเก้าพันคนจะถูกจัดไปอยู่เขต 666 ป่าละทิ้ง
แต่เธอไม่สนใจพวกนั้น ตอนนี้เธออยากรู้แค่ว่าการปลุกพรสวรรค์ต้องทำยังไง
“เฮ้ ๆ ๆ! มีใครอยู่มั้ย?”
ช่องทางโลกเริ่มคึกคักขึ้นหลังจากข้อความนี้
“ทุกคนอย่าเงียบสิ ฉันอยู่ในกระท่อมไม้คนเดียวกลัวมาก”
“นี่มันเรื่องอะไรกัน!”
“เจตจำนงโลกของบลูสตาร์นี่ขายเราให้เจตจำนงโลกของดาวคาริมแล้วเหรอ?”
“นี่มันสามเหลี่ยมค้าขายระหว่างดวงดาวอะไรกันเนี่ย! หัวเราะไม่ออกเลย…”
“เจตจำนงโลกมีจริงด้วยเหรอ?”
“แกโดนเทเลพอร์ตมาอยู่ตรงนี้แล้ว ยังจะมาใส่ใจเรื่องพวกนั้นอีกเหรอ?”
“บาร์บีคิวที่ฉันสั่งเพิ่งยกมา ยังไม่ได้กินสักคำก็โดนดึงมาที่นี่ ฉันจะพูดอะไรดีล่ะ?”
“ช่วยด้วย! แม่จ๋า แม่อยู่ไหน?”
“อยากได้คนที่อ้างว่าเป็นมหาเศรษฐีพันล้าน ถ้าช่วยเขากลับบลูสตาร์ได้จะแบ่งทรัพย์สินครึ่งหนึ่งให้”
“ทำไมต้องอ้างว่า?”
“เพราะตอนนี้ทุกคนบ้านแตกสาแหรกขาดหมด”
“มีโอกาสมั้ยที่พวกแกเป็น AI แล้วฉันเป็นคนเดียวที่มีชีวิต?”
“เป็นไปได้นะ แต่เพราะฉันเป็นคน ฉันเลยสงสัยว่าแกเป็น AI”
“ทุกคนอย่าตื่นตระหนก ดูจุดเกิดก่อนว่าแถวนั้นมีคนอื่นมั้ย ตอนนี้ต้องรวมกลุ่มกันถึงจะรอด”
“เชี่ย! เจตจำนงโลกอะไรวะ! ดาวคาริมอะไรวะ! ปล่อยฉันกลับไป!”
“ใช่ ๆ บังคับเพิ่มประชากร แกถามความเห็นฉันก่อนมั้ย!”
……
แชทโลกดูเหมือนจะไม่มีข้อจำกัดในการพูดเหมือนที่เขียนในนิยาย
ไม่ว่าใคร พูดตอนไหน ก็พูดได้เต็มที่
แน่นอนว่านี่ทำให้ช่องทางโลกอัปเดตเร็วมาก หลานชิงโยวสงสัยว่าถ้าโต๊ะนี้ไม่ใช่ผลิตภัณฑ์เวทมนตร์ คงแครชไปแล้ว แถม CPU ไหม้ด้วย
โชคดีที่หน้าต่างแชทมีฟังก์ชันล็อกหน้าจอ
พอล็อกแล้ว ก็สามารถเลื่อนลงมาดูแต่ละข้อความได้ช้า ๆ
สะดวกก็จริง แต่ก็เหนื่อยพอตัว
หน้าข้อความแต่ละอันมีรูปวงกลมและชื่อ ดูแล้วก็เหมือนแอปแชททั่วไปไม่มีผิด
หรือว่าชื่อและรูปเหล่านี้เป็นชื่อและหน้าตาจริง ๆ?
คิดถึงตรงนี้ หลานชิงโยวลองส่งข้อความอะไรก็ได้หนึ่งข้อความ
หลังจากล็อกหน้าจอแล้วค้นหาเล็กน้อย ก็เห็นชื่อและรูปตัวเองจริง ๆ รวมถึงข้อความ ‘1111’
คราวนี้ชัดเจนแล้ว
ไม่มีตัวปลอม เป็นคนจริงทั้งหมด
หลานชิงโยวเลยลองค้นหาฟังก์ชันด้านบน ดูว่าจะปิดบังหรือไม่ระบุตัวตนได้มั้ย สุดท้ายก็ไม่พบอะไร
ดูเหมือนเจตจำนงโลกของดาวคาริมไม่ตั้งใจจะให้พวกมนุษย์ต่างดาวน่ารังเกียจอย่างพวกเขามีที่ซ่อนตัว
สิ่งที่เธอคิดเกี่ยวกับพรสวรรค์ก็ไม่มีอะไรคืบหน้าเหมือนกัน
สิบนาทีผ่านไป ไม่เห็นข้อความที่เป็นประโยชน์กับตัวเองสักอัน
แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเปิดข้อมูลส่วนตัวเพื่อดู ก็ได้ข่าวที่อยากได้เสียที
“ทุกคนรีบไปที่หน้าจอเล็กเพื่อรับพรสวรรค์สิ ฉันปลุกพรสวรรค์ระดับ B ได้แล้ว”
“ฮ่า ๆ ๆ ฉันได้ดาวนวภพระดับ A เป็นพรสวรรค์โจมตีด้วย ต่อไปข้าจะรวมโลก!”
“ฮึ่ย ระดับ A แค่นี้ก็กล้าพูดใหญ่ ข้าที่เป็นเทพสวรรค์ระดับ S จะไปไว้ไหน?”
“โอ้ พี่ใหญ่ระดับ S”
“พี่ใหญ่ช่วยหนูด้วย!”
“ดูฉันสิ ดูฉันสิ!”
อืม หน้าจอเล็กน่ะเหรอ
เห็นข้อความพวกนี้ หลานชิงโยวรีบหันไปมองหน้าจอเล็กที่อยู่ข้าง ๆ ก็เห็นป๊อปอัปขึ้นมา
[ถึงชาวบลูสตาร์ที่รัก หน้าจอเล็กบนโต๊ะเวทมนตร์สามารถส่งของได้ ของที่ส่งจะถูกเก็บไว้ในร้านค้าของคุณเพื่อใช้ในการแลกเปลี่ยน และคุณยังสามารถนำของออกจากร้านได้ที่หน้าจอเล็กด้วย เป็นฟังก์ชันที่สะดวกมาก แต่ทุกครั้งที่นำของออก กรุณาเว้นที่ว่างรอบหน้าจอเล็กให้พอเพียง ไม่เช่นนั้นอาจเกิดการติดขัดได้นอกจากนี้หน้าจอเล็กยังมีฟังก์ชันประเมิน หากคุณได้สิ่งที่น่าสนใจก็สามารถนำมาที่นี่เพื่อประเมินได้]
"เทเลพอร์ตของ ประเมินไอเทม หน้าจอเล็กนี่วิเศษจริง ๆ"
พูดพลาง หลานชิงโยวก็เปิดตลาดซื้อขายภูมิภาคเพื่อดู แต่กลับพบว่าตัวเองไม่มีร้านค้าเลย
กว่าจะมีร้านค้าได้ต้องจ่ายวัตถุดิบพื้นฐาน 20 หน่วยเพื่อเปิดใช้งาน
โอเค ดูเหมือนฟังก์ชันวิเศษก็ไม่ได้ให้ทดลองใช้ฟรี
หลานชิงโยวปิดป๊อปอัปด้วยสีหน้าเรียบเฉย
และในวินาทีที่เธอปิดป๊อปอัป หน้าจอเล็กก็มีป๊อปอัปขึ้นมาอีกครั้ง
[พรสวรรค์คือภาพสะท้อนของจิตใจ กรุณาวางมือบนหน้าจอเล็ก คิดถึงสิ่งที่คุณปรารถนาที่สุด แล้วทำการปลุกพรสวรรค์]
มาแล้ว!
เห็นข้อความนี้ ใจหลานชิงโยวเต้นแรง แล้วก็วางมือลงอย่างมั่นคง คิดถึงสิ่งที่ตัวเองต้องการตามที่เขียนไว้
สิ่งที่ตัวเองต้องการมากที่สุดคืออะไร?
เมื่อก่อนไม่รู้ แต่ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ เธอต้องการเพียงสิ่งเดียว
แน่นอนว่าคือการเคลื่อนไหว!
ขอแค่ได้เคลื่อนไหวอย่างอิสระ ไม่ต้องถูกขาลากที่กลายเป็นของประดับ ทำให้ไม่สามารถไปไหนได้ ไม่ว่ายังไงก็คงไม่เป็นไรใช่ไหม?
เหมือนนกพวกนั้น ที่โบยบินอย่างอิสระบนท้องฟ้าสีคราม
ไม่ว่าที่ไหน ขอแค่มีความสามารถในการเคลื่อนไหว แม้แต่ตึกสูงหลายร้อยชั้นที่เป็นเพียงภาพความทรงจำในห้องมืด ๆ ก็ปีนขึ้นไปได้อย่างง่ายดาย
[ติ้ง! ได้รับพรสวรรค์สำเร็จ ปลุกพรสวรรค์ระดับ E ‘วิชาเบาควรกาย’ ได้รับสกิลพื้นฐานระดับ E ‘วิชาเก็บเกี่ยว’ ได้รับกล่องของขวัญเลือกเครื่องมือ กรุณาเลือกเครื่องมือของคุณ]
เสียงดังขึ้นเป็นชุด ๆ แล้วป๊อปอัปบนหน้าจอเล็กก็หายไป จากนั้นก็มีปุ่มต่าง ๆ ปรากฏขึ้น
[ดาบยาว][ดาบสั้น][มีดสั้น][มีดยาว][มีดสั้น][ขวาน][ธนู][หน้าไม้][ไม้เท้ายาว][ไม้เท้าสั้น][หอกยาว]……
แถมยังมี[จอบ][ตะหลิว][ชะแลง][ค้อน][กรรไกร][เคียว][ปากกาขนนก]……
รวม ๆ แล้วคงมีเป็นร้อยอย่าง ดูจนหลานชิงโยวตาลาย
ดูตัวเลือกพวกนี้ แล้วก็ดูขาของตัวเอง
หลานชิงโยวคิดว่าตัวเองคงต้องบอกลาการใช้ดาบใช้มีดไปได้เลย ดูท่าตัวเลือกที่เหลืออยู่สำหรับเธอก็ไม่มากนัก
ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจจะดูข้อมูลส่วนตัวก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ
ยังไงก็ฟรี
ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็ตามสบายหาอะไรมาเป็นของตกแต่ง เพิ่มบรรยากาศให้กับบ้านที่ว่างเปล่านี้ก็ดูไม่เลวเหมือนกัน