ซูเหล่าไท่เห็นลูกชายคนที่สามเอาแต่ปกป้องภรรยา ก็พลันโมโหขึ้นมาทันที
"ไอ้ลูกสามเอ๊ย แม่แค่พูดไปคำเดียวเอง ครอบครัวแกจะทำอะไรกันนักหนา? นี่คิดจะว่าแม่แก่ข่มเหงรังแกครอบครัวแกงั้นหรือ?" ซูเหล่าไท่ตวาดเสียงดัง
ซูซานก้มหน้าก้มตาอย่างขลาดกลัว ไม่กล้าส่งเสียง
ซูอินมุมปากที่หุบลงเม้มยิ้มเยาะอย่างดูถูก นี่มันเรื่องชัดแจ้งอยู่แล้ว ไม่ว่าใครในหมู่บ้านหลี่ก็รู้กันทั้งนั้น จำเป็นต้องประกาศให้โจษจันด้วยหรือ
หางตากวาดมองผู้คนในลานบ้าน ครอบครัวของป้าใหญ่และลุงรองยืนสงบอยู่ข้าง ๆ มองดูเป็นเรื่องสนุก แม้แต่ลูกพี่ลูกน้องทั้งหลายก็มีสีหน้าเย็นชาแบบดูแคลนเหมือนกัน
ซูอินสายตามองไปที่น้องชายทั้งสองของตน ซูซินหยางกับซูซินกวง สองคนนี้เป็นฝาแฝด การคลอดแฝดในยุคนี้เสี่ยงอันตรายมาก พอคลอดออกมา ก็ต้องเผชิญกับการตายตั้งแต่ยังเล็กถึงหลายครั้ง ได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างพิถีพิถันจากตายายจึงรักษาชีวิตไว้ได้ แต่ร่างกายกลับไม่แข็งแรงเหมือนเด็กคนอื่น
สถานภาพของสองคนนี้ในตระกูลซู เมื่อเทียบกับลูก ๆ ของป้าใหญ่กับลุงรองแล้ว ไม่อ่อนหวานเท่า แต่ก็ดีกว่าซูอินอยู่บ้าง เพราะยังไงก็เป็นผู้ชายที่สืบวงศ์ตระกูลได้
ซูเหล่าโถวเคาะกล้องยาสูบ แล้วพูดกับยายแก่ "เอาล่ะ พูดกันพอได้แล้ว ไอ้หนูสาม แกพาลูกเมียกลับไปเก็บข้าวของได้"
"ครับพ่อ"
ซูเป่าจูปล่อยมือ แล้วเดินตรงกลับไปห้องของตัวเอง