ซูอินถือเศษเงินหนึ่งกำมือ มุ่งหน้าไปยังร้านตัดเย็บเสื้อผ้า ให้ซูเป่าจูเฝ้ากระบุงอยู่ที่เดิม
เมื่อเดินเข้าร้านตัดเย็บ พนักงานกวาดสายตามองชุดของนางแวบหนึ่งก็ไม่ยอมสนใจใยดี
ซูอินไม่ใส่ใจ ชี้นิ้วไปที่ชุดสีเรียบๆ ที่แขวนอยู่บนกำแพง "พนักงาน ขอสองชุด"
พนักงานมองตามมือของนาง พร้อมเตือน "คุณหนู ชุดนั้นถึงจะสีเรียบๆ แต่ทำจากผ้าฝ้ายแท้ ราคาไม่ถูกเลยนะ"
"เท่าไหร่"
"ชุดละสามร้อยอี แถมสองชุดก็หกร้อยอี"
ปกติซื้อผ้าฝ้าย ม้วนละสองร้อยอี ผ้าม้วนหนึ่งทำชุดได้เหลือเฟือ ที่เหลือยังทำเป็นซับในได้อีก ชุดละสามร้อยอี ครอบครัวธรรมดาแทบไม่คิดซื้อ ส่วนใหญ่จะซื้อผ้าม้วนหนึ่งมาตัดเย็บเอง ทั้งพอดีตัวทั้งประหยัด
แต่ซูอินไม่มีเวลา กระเป๋าก็มีเงิน ซื้อสำเร็จรูปย่อมคุ้มค่าที่สุด
นางไม่พูดพล่าม หยิบเศษเงินก้อนเล็กๆ ออกมาทันที พนักงานเห็นเศษเงินนั้นก็ตกใจเล็กน้อย รอยยิ้มเต็มหน้ารีบหยิบชุดลงมาจากชั้น
นางซื้อซับในกับรองเท้าใหม่ด้วย สรุปคือเปลี่ยนของใหม่ทั้งตัวตั้งแต่ด้านในถึงด้านนอก
"ในร้านมีที่เปลี่ยนเสื้อผ้าไหม"
"มีๆๆ ข้านำไปส่งให้เอง"
ซูอินถอดชุดที่เต็มไปด้วยรอยปะออกในที่สุด สวมชุดใหม่ที่สบาย สะอาด รู้สึกโล่งใจไปทั้งตัว
พนักงานมองซูอินที่สดใสราวกับเพิ่งเกิดใหม่ แววตาเผยความแปลกใจ แอบบ่นในใจ
เด็กสาวชาวบ้านคนนี้ แค่เปลี่ยนชุดเท่านั้น ทำไมรู้สึกทั้งคนดูต่างไปราวกับเด็กในตระกูลใหญ่
ซูอินหยิบชุดอีกชุดกับเสื้อผ้าขาดๆ ที่เปลี่ยนออก เดินออกจากร้านตัดเย็บ ก่อนออกยังแวะถามราคาผ้าป่านกับผ้าห่มสำเร็จรูปไว้คร่าวๆ เพื่อจะได้ไม่ถูกเอาเปรียบ