หูเถาเถาโกรธจัดจนพุ่งเข้าไปทุบตีเขา คยงเยี่ยเพียงแค่ยกมือขึ้นบังหน้า กำปั้นของเธออ่อนปวกเปียก ราวกับเกาจั๊กกะเย่
สุดท้ายเธอกลับเหนื่อยหอบเพราะการต่อยเอง
เธอเบะหน้าจ้องเขา เหมือนกบอีกแล้ว
เธอทำอะไรเขาไม่ได้จริงๆ
จากปี 2028 มาสู่ปี 1964 ไม่ใช่แค่การข้ามยุคสมัย แต่ยังเป็นการข้ามผ่านทุกแง่มุมของชีวิต
คนอยู่ใต้ชายคา จำต้องก้มหัว
หูเถาเถาหันหน้าไปทางอื่น เอียงคอแล้วขยับก้นลงไป
ลงจากเตียงไปที่ห้องด้านข้าง แก้ชุดแต่งงานออกอย่างชุลมุน เปลี่ยนเป็นชุดนอนผ้าไหม แล้วตรงไปยังห้องครัวโดยไม่แม้แต่จะมองเขา
คยงเยี่ยยังคงนั่งนิ่ง แต่หูได้ยินเสียงดังซุบซิบ ตอนนี้เหมือนหนูตัวน้อย
จนกระทั่งเสียงดังปังจากการแตกดังขึ้น คยงเยี่ยจึงขมวดคิ้วถอนหายใจ ชีวิตต่อจากนี้คงไม่สงบสุขอีกต่อไป
เขาเดินไปที่ห้องครัว เห็นเศษชามกระเบื้องขนาดใหญ่บนพื้น บ้านที่เขาอยู่กับยายมาว่าชีวิตกว่ายี่สิบปี ไม่เคยแม้แต่จะทำชามแตกสักครั้ง
เธอช่าง...
หูเถาเถาเอามือไพล่หลังเงยหน้ามองเพดาน ไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
คยงเยี่ยลดเสียงลงตำหนิเธอ: "เอาแต่ว่ารับแก้วมาทำไม มือลื่นขนาดนั้นเลยเหรอ แม้แต่ชามยังถือไม่ไหว?"
หูเถาเถาหันกลับมามองเขาอย่างดุเดือด "แค่ชามใบเดียว! ฉันใช้คืนให้สิบบ้างก็ได้!"
"จำไว้แล้วกัน"
เขานั่งลงเก็บเศษชามทีละชิ้น เบามือมาก เสียงดังขนาดนี้ยายคงได้ยินมานานแล้ว แต่ก็แค่เงียบๆ แทนการให้ที่เขา
หันไปมองอีกที คุณหนูใหญ่หยิบชามอีกใบออกมา
คยงเยี่ยขมวดคิ้วจนแทบจะหนีบแมลงวันตาย
"จะทำอะไรอีก?"
"ตักน้ำ ล้างหน้า"
แม้แต่ก๊อกน้ำยังไม่มีเลย ขนาดนี้จนจริงๆ
"บนกำแพงแขวนที่ตักน้ำอยู่ไม่เห็นเหรอ ตาติดอะไรหรือเปล่า"
หูเถาเถามองไปตามทิศทางที่เขาชี้ มีจริงๆ ด้วย
"มืดขนาดนี้ ฉันจะมองเห็นได้ยังไง"
แม้แต่ไฟฟ้าก็ยังไม่มี ขนาดนี้จนจริงๆ
ผู้หญิงคนนี้ ปากไม่เคยยอมใครเลยจริงๆ
คยงเยี่ยดูแลคุณหนูใหญ่ยันล้างหน้า เช็ดหน้า ปูที่นอนให้เรียบร้อย จนเห็นเธอหลับไปแล้ว ถึงได้ถอนหายใจโล่งอก
คยงเยี่ยแปรงฟัน ล้างหน้า ออกไปเดินเตร่ในลานบ้านอยู่นานก็ไม่อยากกลับเข้าไปในห้อง
เขามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว แล้วจู่ๆ ก็นึกถึงใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของเหลียวติงเซียงขึ้นมา
——“พี่เสี่ยวเหย่ พี่จะแต่งงานจริงๆ เหรอ?”
คยงเยี่ยใช้มือขยี้หน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความว่างเปล่า
คุณหนูใหญ่ตกลงมาจากฟ้า กระแทกใส่หัวของเขา ทำให้เขาลำบากใจจะเดินหน้าเดินหลัง
นั่งอยู่ในลานบ้านไม่ถึงสิบนาที หน้าต่างไม้ก็ถูกเคาะจากด้านในดังปังๆ
คยงเยี่ยหันไปมอง เห็นเงาร่างไม่ใหญ่โตปรากฏบนกระดาษติดหน้าต่าง เงาร่างนั้นไม่ยอมแพ้ เคาะซ้ำอีกหลายครั้ง
เหมือนเรียกวิญญาณยังไงยังงั้น
พอเขากลับเข้าไปในห้อง หูเถาเถากำลังนอนหนุนแขนอยู่ในรังเจ้าหญิงสีแดงของตัวเอง
ข้างนอกฮอง ที่คยงเยี่ยนอน มีเพียงผ้าห่มบางๆ ชั้นเดียว
นอนข้างไหนก็ไม่ต่างกันเลย
หูเถาเถาหนุนแขน ขาเล็กๆ แกว่งไปมาอย่างทะนง "เฮ้ เมื่อกี้นั่งอยู่ในลานบ้าน คิดถึงติงเซียงน้อยของเธออยู่ใช่ไหม คิดไปก็ไม่มีประโยชน์ เธอก็แต่งงานกับฉันไปแล้ว"
คยงเยี่ยขมวดคิ้วมองไป สิ่งแรกที่เข้าตาคือความขาวโพลน ขาวยิ่งกว่าหิมะยิ่งกว่าเมฆ
ชาวบ้านทำงานกลางแดดทุกวัน หน้าใครไม่ดำบ้าง หยาบกร้าน แม้แต่สาวโสดก็ไม่ขาวนุ่มขนาดนี้
หน้าอกที่อวบอิ่มขาวโพลนราวกับจะแทงทะลุเข้าไปในดวงตาของคยงเยี่ย
เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วยังเปิดเผยอีกขนาดนี้ ไร้ยางอายจริงๆ
เขารีบเบือนสายตาไปทางอื่น กลืนน้ำลายสองครั้ง ลืมไปชั่วขณะว่าจะพูดอะไร
คุณหนูใหญ่เคยไปเรียนต่างประเทศ เคยเที่ยวผับมาแล้ว อะไรไม่เคยเห็น เปลือยอกครึ่งหนึ่งแล้วผู้ชายคนนี้เขินแทบตาย
บ้านนอก!
"รู้จักเหลียวติงเซียงได้ยังไง?"
คยงเยี่ยที่ตั้งสติได้กลับมามองเธออีกครั้ง สายตาจ้องจับอยู่ที่ใบหน้าของเธอเท่านั้น
นางเอก เธอจะไม่รู้ได้ยังไง
หูเถาเถายกมือเล็กๆ สีขาวเนียนขึ้นไปจับสายบางๆ ของชุดนอน เสียงเยาะเย้ย
"เรื่องของพวกเธอแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านแล้ว ฉันแค่ให้คนไปสืบก็รู้แล้ว ฉันเตือนเธอนะ อดีตเธอเป็นยังไงฉันไม่สน ต่อไปถ้ามีพฤติกรรมเกินขอบเขตอีก ฉันจะให้คนตีทั้งคู่ให้สาสม!"
คยงเยี่ยเงียบไปครู่หนึ่งแล้วก็หัวเราะเยาะ "เธอพยายามหนักขนาดนี้เพื่อแต่งงานกับฉัน ยึดอะไร ยังไง ยึดความแปลกใหม่ อยากได้คนบ้านนอกแบบฉันมาฟันเธอใช่ไหม?"
"งั้นคืนนี้ฉันจะตั้งใจฟันเธอสักครั้ง เธอจากไปพรุ่งนี้ได้ไหม"
"เธอ!"
หูเถาเถาหน้าแดงด้วยความโกรธ เป็นคนแบบไหนกัน พูดจา... หยาบคายขนาดนี้ ในหนังสือต้นฉบับเขาไม่เคยพูดแบบนี้กับนางเอกเลย
"ถ้าเธอกล้าแตะต้องฉัน ฉันจะตัดของเธอไปเลี้ยงหมา!"
เธอทิ้งคำขู่ไว้ แล้วพลิกตัวหงุดหงิด ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดบ่า ห่มตัวมิดชิด
คยงเยี่ยมองต้นคอของเธอด้วยสายตาดำทะมึนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก้มลงเป่าเทียนดับ
วันที่วุ่นวายสิ้นสุดลงแล้ว
/
"ติงเซียง ขึ้นไปเก็บสมุนไพรบนเขาหลังอีกเหรอ แยกออกไหมว่าอันไหนเป็นสมุนไพรอันไหนเป็นหญ้า?"
ยายหลิวที่เดินสวนทางมามองดูตะกร้าของเหลียวติงเซียง แล้วพูดต่อ: "โอ้ย ว่าแต่ในหมู่บ้านเรา คนที่โชคดีที่สุดคงเป็นเสี่ยวเหย่คนนั้น เดิมทีเป็นเด็กน่าสงสาร ใครจะรู้ว่าความโชคดีอยู่ท้ายสุด กลายเป็นขนมตกลงมาจากฟ้า"
เหลียวติงเซียงเงียบไม่พูดอะไร ยายหลิวมองหน้าเธอแล้วพูดอีก: "เช้านี้ยังเห็นเสี่ยวเหย่ไปตัดข้าวสาลีที่ทุ่งด้วยท่าทางสดชื่นเต็มไปด้วยพลัง คืนนี้อาหารคงบำรุงไม่น้อย"
"บำรุงไม่บำรุง ยายหลิวเมื่อคืนเห็นเองเหรอ?" เหลียวติงเซียงพูดเหน็บแนม "ถ้าผู้หญิงคนนั้นรู้ว่าเธอนินทาลับหลัง คิดว่าเธอจะได้ดีเหรอ?"
ยายหลิวพูดไม่ออก เธอมองไม่ชอบผู้หญิงที่ไปเก็บสมุนไพรบนเขาหลังทุกวันเพื่อหาเงินอยู่แล้ว อยากจะพูดจาเสียดสี แต่กลับถูกเธอสวนกลับอีก
"ฉันไม่คุยกับเธอแล้ว ฉันยังมีธุระอยู่"
พูดจบ ยายหลิวก็รีบเดินจากไป เหลียวติงเซียงยืนอยู่กับที่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเปลี่ยนทิศทางเดินไปที่ทุ่งข้าวสาลี
ส่วนตัวละครหลักของเรื่องอย่างหูเถาเถาเพิ่งตื่นนอน นั่งอยู่บนเก้าอี้หวีผมอย่างเกียจคร้าน บ้านดินนี้ชื้นมาก นอนไม่สบายเลย
ได้ยินเสียงในบ้าน คุณยายคยงที่อยู่ข้างนอกเคาะประตู เมื่อได้ยินเสียงในบ้านก็เปิดประตูเข้ามา เดินกะเผลกๆ พิงกำแพง
ขาขวาของเธอโค้งงอผิดรูปมาก เกิดจากการทำงานหนักในทุ่งนาเมื่อเด็กแก่แล้วก็ทำอะไรหนักๆ ไม่ไหว
เดิมทีคิดว่าเสี่ยวเหย่คงหาภรรยายาก แต่ใครจะรู้ว่ามีคนวิ่งมาที่หน้าบ้านบอกว่าจะแต่งงานกับเขา แถมยังเป็นคุณหนูใหญ่เมืองที่รวยอีก
คุณยายคยงรู้ว่าเรื่องนี้ต้องไม่ธรรมดา แต่คนก็แต่งเข้ามาแล้ว นี้... ทำได้แค่ดูแลอย่างดีต่อไป
"เถาเถา ยายจะไปซักผ้าที่แม่น้ำ เสี่ยวเหย่ไปทุ่งนาแล้ว ข้าวอยู่ในหม้อ ล้วนสะอาด ยายจะตักให้ มากินข้าวกันเถอะ"
หูเถาเถาหยุดหวีผมชั่วครู่ หันไปมองขาของคุณยายคยง
"ขาเป็นแบบนี้ ยังไปซักผ้าไหวเหรอ?"
เธอไม่มีเจตนาร้าย แค่สงสัย
คุณยายคยงก็รู้ มองเธอด้วยสายตาที่อบอุ่น
"ไหวสิ รีบออกมากินข้าวเถอะ"
"มีฉันคนเดียวเหรอ?"
หูเถาเถาตามคุณยายคยงออกไป อาหารบนโต๊ะสำหรับครอบครัวคยงแล้วถือว่าอลังการยิ่งกว่าวันตรุษจีนยังไงยังงั้น มีเนื้อมีไข่ มีแป้งขาว ปรากฏบนโต๊ะอาหารเช้าที่แสนจะเรียบง่ายของคุณหนูใหญ่
คุณยายคยงก็งงกับคำถาม "...ใช่สิ"
อาหารเหล่านี้เป็นข้าวของที่สะใภ้หลานนำมาเอง คยงเยี่ยบอกเธอตั้งแต่เช้าแล้วว่าต่อไปจะแยกกันกินข้าว
หูเถาเถาไม่ชอบกินข้าวคนเดียว เธอคิดอยู่นิดหน่อย กลับเข้าห้องหยิบเสื้อคลุมตัวหนึ่งออกมา "ฉันจะไปหาเสี่ยวเหย่ ให้เขาอยู่กินข้าวกับฉัน"
คุณหนูใหญ่ไม่รู้ว่าเสี่ยวเหย่ทำงานอยู่ที่ไหน ต้องถามหลายคนกว่าจะพบสถานที่ ระหว่างทางมีชาวนาหลายคนแอบมองเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
หูเถาเถาเอามือเท้าเอววางคำขาด "ถ้ายังมองอีก ฉันจะควักลูกตานายออกมา!"
ระหว่างทาง หูเถาเถาคิดว่าจะต้องทำข้อตกลงกับคยงเยี่ย ข้อแรกคือ ต้องรอเธอตื่นและกินข้าวเช้าเสร็จก่อน เขาถึงจะไปทำงานที่ทุ่งได้
แต่พอเห็นภาพที่ขอบทุ่ง อะไรๆ เธอก็ลืมหมด ความโกรธพุ่งขึ้นไปถึงสมองโดยตรง
เธอเบะหน้า มองซ้ายมองขวา แล้วหยิบก้อนหินสองก้อนจากพื้น ปาใส่ชายหญิงที่นั่งอยู่ด้วยกันอย่างแรง
เมื่อคืนเพิ่งเตือนคยงเยี่ยไป ตอนนี้เพิ่งจะสายครึ่งเช้า เขาก็ลืมคำพูดของเธอหมดแล้ว!