"แผละ—"
เสียงดังเป๊าะ หนึ่งในเสียงฝ่ามือที่ออกแรงตบลงบนผิวหนัง
บางจุดร้อนวาบขึ้นมาทันที หูเถาเถาแทบจับขาของตัวเองไม่อยู่ หน้านวลขึ้นสีแดงระเรื่อ ไม่กล้ามองท่าทางน่าอายของตัวเอง ตัวสั่นเทาๆ พยายามขยับก้นน้อยๆ หนีไปด้านหลัง
"รู้ว่าผิดแล้วหรือยัง?"
เสียงทุ้มเย็นชาของชายหนุ่มดังมาจากด้านบน เขาใช้มือข้างหนึ่งจับขาของนางดึงกลับมา แล้วลากร่างบางกลับมาที่ขอบเตียง
"เด็กดี หนีอะไรกันล่ะ? ตอนไปกับคนอื่นไม่เห็นจะพูดมากขนาดนี้เลยนี่นา?"
น้ำเสียงของเขาชวนขนลุก ประกอบกับดวงตาสีดำสนิท ในสายตาของหูเถาเถา เขาเหมือนปีศาจที่โผล่ขึ้นมาจากนรก
พระเอก.... ทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปได้
"สามีคะ อย่าแบบนี้สิ หนูกลัว....."
หูเถาเถาน้ำตาร่วงพรู ใบหน้าเหมือนดอกไม้ต้องฝน น่าสงสารเหลือเกิน
คยงเยี่ยยื่นมือใหญ่ที่กว้างออกไปรองรับน้ำตาสองสามหยดนั้น แล้วส่งเข้าปากของตัวเอง เขาหรี่ตาลง ลิ้มรสอย่างละเอียด จากนั้นก็ชูสองนิ้วขึ้น ตบลงมาอีกครั้ง
"สามีไม่รักเธอหรือไง? ถึงต้องหนีไปกับผู้ชายคนอื่น?"
"อืม.......หนู.....หนูแค่ถูกมนต์ดำ"
หูเถาเถาตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง "น้ำตา"ไหลเร็วยิ่งกว่าเดิม
คยงเยี่ยหัวเราะเบาๆ แต่ในดวงตาสีดำขลับกลับไม่มีความสุขแม้แต่น้อย มือหนึ่งควบคุมภรรยาของตัวเอง มือหนึ่งปลดเข็มขัดออกอย่างคล่องแคล่ว ก้าวขึ้นไป ควบคุมหูเถาเถาจากบนลงล่างจนหมดสิ้น
"ไม่ใช่ความผิดของเด็กดี เป็นเพราะผู้ชายข้างนอกนั้นมันชาติหมา มาวนเวียนหาเรื่องอยู่ได้"
คยงเยี่ยโน้มตัวลง ร่างสูงใหญ่บดบังร่างบางได้อย่างง่ายดาย มองจากบนลงล่าง เห็นเพียงเท้าเล็กๆ ทั้งสองข้างของหูเถาเถาที่ไร้เรี่ยวแรง
"สามีคะ อย่านะ....."
นางยื่นมือออกไป ป้องกันอย่างไม่เห็นแก่ตัวไว้ที่หน้าอกของคยงเยี่ย ตอนนี้เขากำลังโกรธ ถ้าทำอะไรแบบนี้ตอนนี้ ยังไงนางก็ต้องตายคามือเขาอยู่ดี
แต่ตอนนี้คยงเยี่ยทนฟังคำว่า "อย่า" ไม่ได้มากที่สุด สีหน้าเปลี่ยนไปทันที คว้ามือเล็กของนางเข้าปากแล้วกัดลงไปแรงๆ ไม่มีความเวทนาอีกต่อไป
"ฉันเป็นสามีคุณ ไม่อยู่กับฉันแล้วจะไปอยู่กับใคร?"
........
คยงเยี่ยถอนหายใจอย่างพอใจ แล้วประกบริมฝีปากเล็กชมพูระเรื่อของนาง พร้อมพึมพำ: "เด็กดี ดูสิเราเข้ากันแค่ไหน เป็นคุณมาหาฉันก่อน ทำไมตอนนี้จะไม่เอากันล่ะ?"
แรงกดดันจากชายหนุ่มมากเกินไป หูเถาเถาจะกล้าพูดคำว่า "ไม่" ออกมาอีกได้อย่างไร
แค่อ้าปากเล็กน้อย อยู่ในท่าที่พร้อมให้อีกฝ่ายเก็บเกี่ยว
"เด็กดีมาก เด็กดี ที่รัก น่ารักจัง ให้สามีรักเธอให้เต็มที่นะ เด็กดีของฉัน....."
ชายหนุ่มหายใจหอบเบาๆ เอ่ยคำหวานออกมา เหมือนงูยักษ์ที่รัดเหยื่อที่อยู่ใต้ร่างไว้แน่น
หูเถาเถาทำได้แค่ทนรับอยู่เฉยๆ เล็บเล็กๆ ขูดไปมาบนแผ่นหลังของเขา
นางผิด ผิดตั้งแต่แรกแล้ว
ตอนที่ผ่านเข้ามาในหนังสือเมื่อปีก่อน ก็ไม่ควรที่จะดื้อดึงแต่งงานกับเขา
////
16 มิถุนายน ปี 1964
วันนี้หูเถาเถาแต่งงาน
แต่งลงมา
ให้กับผู้ชายตาข้างหนึ่งบอดในหมู่บ้านจูเจียโกว
บ้านฝ่ายชายจนมาก ค่าสินสอดยังแพงไม่เท่ารองเท้าคู่หนึ่งของคุณหนูใหญ่เลยด้วยซ้ำ
หูเถาเถาสวมชุดเจ้าสาวสีขาวสไตล์ตะวันตกนั่งอยู่บนเตียงดิน ดูขัดตากับบ้านดินทั้งหลังอย่างประหลาด
ประตูไม้เก่าๆ ถูกผลักออกจากด้านนอกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าด คยงเยี่ยสวมชุดซุนยัดเซินสีดำสะอาดเดินเข้ามา
ใช้ดวงตาข้างที่มองเห็นได้เพียงข้างเดียวจ้องมองผู้หญิงบนเตียง
ผู้หญิงคนนั้นมีใบหน้ากลมเล็ก ผมเกล้ามวย ดวงตาเป็นประกาย ริมฝีปากก็เป็นประกาย
เพียงแต่อกอวบอิ่ม เปิดเผยมากเกินไป ไม่รู้จักอายเลยจริงๆ
แต่ก็สวยจริงๆ สวยจนยากจะเอื้อมถึง เป็นแบบที่คยงเยี่ยไม่เข้าใจในความงาม
เขาเดินตรงผ่านข้างเตียงไป หยิบผ้าห่มเก่าๆ ที่เป็นก้อนของตัวเองออกมาจากตู้ ปูไว้บนเตียงอีกฝั่งที่คั่นด้วยกำแพง
"เฮ้ย!"
หูเถาเถาขมวดคิ้วสวยๆ เลื่อนไปที่ขอบเตียง ตะโกนใส่ชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่บนพื้นอย่างไม่เกรงใจ
"วันนี้ฉันแต่งงานกับนายแล้ว ต่อไปฉันก็เป็นเมียนาย นายได้แต่งกับฉันนี่คือบุญวาสนาที่ชาติก่อนนายสั่งสมมา นายจำไว้ให้ดี ต่อไปถ้านายยังกล้ายุ่งกับผู้หญิงในหมู่บ้านอีก ฉันจะ...."
เสียงของหูเถาเถานุ่มละมุน ราวกับเคลือบด้วยน้ำผึ้ง เสียงไม่ดัง แต่ท่าทางกลับแข็งกร้าวไม่น้อย
"ฉันจะให้พ่อฉันเรียกคนไปเหยียบต้นไม้ในไร่นายให้หมด!"
ที่ดินคือชีวิต ข้าวก็คือชีวิต
คยงเยี่ยใช้ลิ้นดันแก้มข้างขวา สีหน้าอึดอัดเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังไม่สนใจใคร
เขารู้จักคุณหนูใหญ่คนนี้ได้แค่สองวัน ก็รู้แล้วว่านางเป็นคนเอาแต่ใจ อยู่ยาก เกลียดยาก
นางจู่ๆ ก็โผล่มา แล้วก็ร้องไห้ฟูมฟายจะแต่งงานกับเขา หนุ่มตาบอดข้างหนึ่งวัยกลางคน เพื่ออะไร?
ยังไงก็ต้องไม่มีความคิดดีๆ แน่
เห็นเขาไม่ยอมพูด หูเถาเถาก็คว้าลำไยกับพุทราแดงบนเตียง กำหนึ่งใหญ่ๆ ปาใส่เขาไม่ยั้ง
คยงเยี่ยไม่ได้หลบ ของเล็กๆ พวกนี้ไม่หนักหรอก แต่น่าเสียดาย ล้วนเป็นของดีมีค่าทั้งนั้น
"ฉันพูดกับนายอยู่นายได้ยินไหม! ตานายบอดแล้วหูนายก็หนวกไปอีก วันนี้เป็นคืนแต่งงานของเรา ไม่นอนด้วยกัน นายอยากให้ฉันเจอเรื่องอัปมงคลหรือไง!"
หูเถาเถาขยับตัวไปข้างหน้าอีกครั้ง ร่างกายส่วนใหญ่เอนออกไปนอกเตียง
ยากเย็นนักหนาที่ได้ตัวเขามา ก็ต้องแน่นหนาจับไว้ให้มั่น อย่าให้พระนางทั้งสองคนที่เหมือนวัชพืชในเรื่องเดิมมีโอกาสอีกเลย
ก็แค่หูเถาเถาเผลอไปแตะนิยายแนวอายุคนเรื่องหนึ่งที่ดังมาก ทำไมต้องเปิดมันด้วยนะ พอเปิดจบก็เข้าไปอยู่ในนั้นเลย
ทะลุมิติมาอยู่ในปี 1964 ที่จนสุดขีด ยิ่งกว่านั้นอีกสองปีก็จะเข้าสู่ช่วงเวลาพิเศษสิบปี ครอบครัวของนางที่เป็นชนชั้นนายทุนต้องโดนเล่นงานเป็นคนแรกแน่ๆ
ถ้าไม่เคยอ่านหนังสือต้นฉบับมาก่อน รู้ว่าผู้ชายตาบอดข้างหนึ่งคนนี้ต่อไปจะมีอนาคตไกล ได้เลื่อนขั้นรวยเป็นเศรษฐี มีอำนาจล้นฟ้า หูเถาเถาไม่เห็นค่าเขาหรอก
มือที่พับผ้าห่มของคยงเยี่ยหยุดชะงัก ลูกตาข้างที่มองไม่เห็นมืดดำไร้ประกาย
"คุณไม่รังเกียจฉันเหม็นหรือไง?"
เขาหันกลับมา มุมปากยกยิ้มเยาะ
"คุณบอกว่า ฉันกลิ่นเหมือนแกะในคอก"
ดวงตาสวยๆ ของหูเถาเถาเลี่ยงไปเล็กน้อย ตอนโกรธนางพูดจาไม่คิดหน้าคิดหลัง ตั้งแต่ก่อนไม่มีใครกล้ามาต่อว่านาง
มีแต่เขา จิตใจแคบ ที่แท้ก็เป็นพระเอกในเรื่องอีกต่างหาก
"นายก็อาบน้ำมาแล้วไม่ใช่หรือไง! เร็วเข้า พูดมากเหลือเกิน ขึ้นมาช่วยฉันแกะดอกไม้บนผมหน่อย หนักจะตาย!"
คุณหนูใหญ่บ่นงึมงำ แต่งงานในชนบทเหนื่อยจริงๆ รอบข้างมีแต่โคลนตม ทุกอย่างแย่ไปหมด
คยงเยี่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ สองสามครั้ง ดวงตาทั้งสองข้างมืดดำ เขาข่มความโกรธในใจไว้ คิดว่า ผู้หญิงคนนี้จะเหลวไหลยังไง ก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ตอนนี้แต่งงานกับเขาแล้ว ต่อไปก็แค่เมินเฉยใส่ก็พอ
เขาหันหลัง ก้าวขาขึ้นไปบนเตียง พอเดินไปได้ก้าวเดียว หูเถาเถาก็กรีดร้องออกมา มือเล็กที่สวมถุงมือลูกไม้ตบไปที่ต้นขาแข็งๆ ของเขา
"นายน่ารำคาญมาก! นายเหยียบกระโปรงฉัน! กระโปรงฉันสั่งตัดทำมือล้วนๆ แพงมาก!"
มือเล็กตบลงบนขาของคยงเยี่ยไม่เจ็บ แต่กลับอึดอัดในใจ "สั่งตัดทำมือล้วนๆ" คือคำอะไร เขาไม่เข้าใจ
ทั้งเตียงถูกกระโปรงของหูเถาเถาวางเต็มไปหมด เขาก้าวยาวๆ ไปที่มุมเตียง นั่งบนขอบหน้าต่าง มองดูสีแดงและสีขาวเต็มบ้าน
ชุดเจ้าสาวสีขาวแบบตะวันตก?
ประหลาดพิลึก
หูเถาเถายกคิ้วเล็กๆ ขึ้น หันกลับมามองเขา หน้าตาของพระเอกในเรื่องย่อมดีเลิศ ผมสั้น ดวงตาเข้มขลัง ตอนไม่มีสีหน้ามองคนจะดุดันมาก
นางอ่านต้นฉบับมาแล้ว คนคนนี้ปกติไม่ค่อยพูด แต่จริงๆ แล้วเก็บทุกอย่างไว้ในใจ จิตใจหนักแน่นมาก ไม่เช่นนั้นชาวนาพื้นๆ อย่างเขา ก็ไม่สามารถสอบเข้าไปทำงานในสำนักงานคณะกรรมการพรรคจังหวัดได้
หูเถาเถากลัวนิดหน่อย แต่ก็ไม่กลัวมาก ตั้งแต่ก่อนข้ามมิติจนถึงตอนนี้ก็เป็นคุณหนูใหญ่ ตั้งแต่เด็กจนโตถูกตามใจมาตลอด
"ให้ฉันแกะผม ทำไมไปนั่งอยู่ตรงนั้นอีก!"
คยงเยี่ยหัวเราะเหอะๆ นางเองก็เรียกให้มา เองก็ไล่ให้ไป ยากจะเอาใจจริงๆ
"ไม่ใช่เธอบอกว่าห้ามเหยียบกระโปรง"
"ห้ามเหยียบกระโปรงไม่ได้แปลว่าห้ามแกะผมนี่นา"
คยงเยี่ยหลับตาลงเล็กน้อย รู้สึกว่าหัว buzzing ไปหมด
"ไม่งั้นเธอก็มานี่เอง ไม่ก็แกะเอง"
น้ำเสียงเขาหนักขึ้น แหบพร่า ต่ำ ทุ้ม มีแววดุดัน
หูเถาเถาทำปากจู๋เล็กๆ สีชมพู นั่งคิดอยู่นานอยู่กับที่ สุดท้ายก็คลานมาหาเขาอย่างว่านอนสอนง่าย
เหมือนลูกหมูแรกเกิด เดินเซไปเซมา
คยงเยี่ยมองนาง คิ้วขมวดขึ้นอย่างเยาะเย้ย
ยิ่งดูยิ่งประหลาด
"เอาน่า เร็วเข้า ง่วงจะตาย"
หัวที่ประดับด้วยดอกไม้และริบบิ้นทองคำถูกยื่นมาใต้มือเขา มองจากบนลงล่าง เห็นลำคอเรียวยาว ไหล่ขาวผ่อง และยอดเขาสูงตระหง่านที่ไม่อาจมองข้ามได้
วันแต่งงานนางก็ใส่ชุดแบบนี้ เดินลงมาจากรถเล็กอย่างเย่อหยิ่ง ดวงตาของผู้ชายในหมู่บ้านจ้องเขม็งไปที่ตัวนางอย่างละโมบ แต่นางไม่สนใจ พูดง่ายๆ คือนางขี้เกียจจะสนใจสายตาพวกมดปลวกแบบนั้น
พรมแดงปูยาวไปจนถึงหน้าบ้านดินของเขา พ่อแม่ของคุณหนูใหญ่เห็นสภาพบ้านของเขาแล้ว ก็อดถอนหายใจอย่างวิจารณ์ไม่ได้
สิ่งนี้ทำให้คยงเยี่ยยิ่งฉงน
แต่ไม่เป็นไร เวลาผ่านไปนานๆ เขาก็จะรู้ว่านางซ่อนอะไรไว้ในใจ
สมองครุ่นคิดไปเรื่อย มือก็ขยับไปเรื่อย ไม่รู้ว่าใครทำผมให้ ยุ่งยากจริงๆ
คว้าหัวปักอันหนึ่ง ไม่ออมแรงเลยดึงออกมาสองอัน
แย่แล้ว ต้องโดนบ่นอีกแล้ว
จริงดังคาด วินาทีถัดมา
"อ๊า—"
"เจ็บจะตาย! นายทำเป็นเป็นหรือเปล่า!"
หูเถาเถาจับหัว ขมวดคิ้วหันไปจ้องเขา เทียบกับภูเขาไฟที่ปะทุได้ทุกเมื่อของนาง คยงเยี่ยเหมือนสระน้ำลึกที่นิ่งสงบ
เขาทำเสียง "ชู่ว" เบาๆ
"เบาๆ หน่อย ย่าเข้านอนไปแล้ว"
หูเถาเถาทำปากยื่น สุดท้ายก็ลดเสียงลง "ระวังหน่อยสิ มือนี่มันเอ้อระเหยจริงๆ ดึงออกมาอีกหนึ่งเส้น ฉันจะถอนผมนายให้หมด"
คยงเยี่ยโยนดอกไม้สองสามอันขึ้นบนขอบหน้าต่าง มือก็เบาลงจริงๆ
แกะอยู่ตั้งห้านาที ในที่สุดก็เสร็จ
คุณหนูใหญ่เริ่มออกคำสั่งใหม่
"แกะชุดรัดเอวด้านหลังให้ฉันหน่อย แล้วก็เอา ครีมเย็น (น้ำยาล้างเครื่องสำอาง) กับสบู่มาให้ฉัน ฉันจะล้างหน้า"
"จะเอาอีกแล้ว"
เสียงของคยงเยี่ยเบาราวกับสายลม ความอดทนหมดเกลี้ยงแล้ว
หูเถาเถาหันกลับมา ใบหน้าเล็กๆ เท่าฝ่ามือดุดัน
"นายกล้าไม่ไป?"
คยงเยี่ยเอนพิงขอบหน้าต่าง ท่าทางขี้เกียจ น้ำเสียงเย็นชา
"ฉันจะไม่ไปจริงๆ ด้วย แล้วเธอจะทำอะไรฉันได้ล่ะ"