เหลียวติงเซียง นางเอกในหนังสือ ตัวแทนของความใจดีและความเข้มแข็ง ชอบพอกับพระเอกอยู่แล้ว เพียงแต่ยังไม่มีใครกล้าทะลวงหน้าต่างบานนั้น ในที่สุดก็ตื่นรู้ระบบรักษาพยาบาล ช่วยรักษาดวงตาของพระเอกได้สำเร็จ ต่อมาในช่วงกลางเรื่องก็ได้สารภาพรักกับพระเอก และสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วยกัน
ส่วนหูเถาเถาในหนังสือต้นฉบับก็อยู่ในโรงเรียนนี้ เรียนสาขาเดียวกับเหลียวติงเซียง ไม่พอใจที่นางโดดเด่นเกินไป จึงพาแฟนหนุ่มของตัวเองมาสร้างปัญหาให้เหลียวติงเซียงและคยงเยี่ย
จนกระทั่งยุคปฏิวัติวัฒนธรรมเริ่มต้นขึ้น หูเถาเถาและเฉินเจียนโจว แฟนหนุ่มในหนังสือของนางถูกวิพากษ์วิจารณ์ ตกจากสวรรค์สู่ขุมนรก สมน้ำหน้า ส่วนพระเอกนางเอกกลับราบรื่น รุ่งเรืองและก้าวหน้าตลอดทาง
หูเถาเถาที่เห็นตัวประกอบร้ายที่ชื่อเดียวกันกับตัวเองชั่วร้ายและน่าสมเพชขนาดนั้น โกรธจนฉีกหนังสือทิ้ง ใครจะคิดว่าตอนนี้นางกลายเป็นตัวร้ายหญิงหมายเลขสองในหนังสือจริง ๆ!
/
ก้อนหินก้อนเล็ก ๆ ลอยมาอย่างรวดเร็ว เฉี่ยวใบหน้าของเหลียวติงเซียงไปตกลงตรงหน้าทั้งสองคน
เสียงพูดถูกขัดจังหวะ คยงเยี่ยมองก้อนหินก้อนนั้น ในใจรู้สึกไม่ดี รีบลุกขึ้นก็เห็นหูเถาเถาหน้าบึ้งยืนอยู่ที่หัวไร่
ยังสวมชุดนอนไหมตัวนั้นอยู่ หน้าอกยังคงเผยผิวเป็นบริเวณกว้าง เพียงแต่เพิ่มเสื้อคลุมตัวนอกอีกตัว
ออกมาในสภาพนี้เลยหรือ?
คยงเยี่ยขมวดคิ้ว พอเดินไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว ก้อนหินอีกก้อนก็ถูกขว้างมา
เขารีบหลบไปด้านข้าง ร่างกายบังอยู่ด้านหน้าเหลียวติงเซียง
ก้อนหินก้อนนั้นกระแทกเข้าที่หน้าอกเขาอย่างไร้แรง
คยงเยี่ยขมวดคิ้วยิ่งลึกลงไปอีก เดินไปทางนางพร้อมกับพูดว่า "หูเถาเถา! อย่าทำเรื่องวุ่นวายเลย กลับบ้านก่อน"
หูเถาเถาพอเห็นท่าทางเขาแบบนี้ ยิ่งโกรธหนักขึ้นไปอีก
นางเคยได้รับความอับอายแบบนี้ที่ไหนมาก่อน ก่อนจะข้ามเวลามา ครอบครัวฐานะดี ผู้ชายอะไรก็เป็นได้แค่หมาให้บริการนาง ตีก็ไม่โต้ตอบ ด่าก็ไม่สู้ ไอ้คนจน ๆ แบบนี้ยังกล้ามาทำตัวหยิ่งยโสกับนางอีก
ส่วนแม่นางเอกคนนั้นก็เป็นพวกชั่วคน รู้ว่าพระเอกแต่งงานแล้วยังมาฉกฉวย
นางไม่คิดแม้แต่น้อยว่าคนสองคนนั้นต่างหากที่เป็นคู่แท้
ที่ที่คุณหนูใหญ่ปรากฏตัว ย่อมมีผู้คนมากมายอยู่แล้ว
เพียงแค่ทะเลาะกันสองสามประโยค รอบข้างก็เต็มไปด้วยผู้คนแล้ว ชาวบ้านชายหญิงที่กำลังทำงานในไร่จำนวนไม่น้อยต่างพากันวิ่งมาที่หัวไร่เพื่อดูเรื่องสนุก
สายตาส่วนใหญ่เต็มไปด้วยความอิจฉาและละโมบ
เสื้อผ้าแบบนั้นคืออะไรกัน กลางแดดยังส่องประกายแวววาวได้
ผิวคนจะขาวและนุ่มขนาดนั้นได้อย่างไร ผมจะเงางามขนาดนั้นได้อย่างไร แถมยังเป็นลอนเล็ก ๆ อีก
ปี 1964 ความอดอยากเพิ่งจะสิ้นสุดลง ผู้คนยังอิ่มท้องไม่ทั่วถึง ในยามแบบนี้ จู่ ๆ หมู่บ้านก็มีคนแบบนี้เข้ามา ทั้งอิจฉา ทั้งริษยา ทั้งโกรธแค้น และทั้งหวาดกลัว
ในฝูงชน ไม่รู้ว่าชายคนไหนร้องตะโกนขึ้นมา
"โอ้ย คยงเยี่ย! เพิ่งแต่งงานเสร็จก็ออกมาหาผู้หญิงเลยเหรอ กล้าหนักหนานะ!"
คยงเยี่ยไม่สนใจ ก้าวไม่กี่ก้าวก็มาถึงหน้าหูเถาเถา อยากจะดึงนาง ยกมือขึ้น พอเห็นมือตัวเองเต็มไปด้วยโคลน ก็วางมือลง
"กลับไปก่อน กลับไปแล้วฉันจะบอกเธอ"
ดวงตาของหูเถาเถาแทบจะพ่นไฟออกมา เขายังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีก ตั้งแต่ตอนที่เขาเบี่ยงตัวช่วยแม่นางเอกปัดหินก้อนนั้นเมื่อครู่
นางจะไม่มีวัน! ไม่มีวัน! ให้อภัยเขาเด็ดขาด!
หูเถาเถาเดินเลี่ยงคยงเยี่ยที่ยืนอยู่ตรงหน้า สองขาเรียวขาววิ่งสลับกันไปมาอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปทางเหลียวติงเซียง
เหลียวติงเซียงไม่หลบ เอาแต่มองคุณหนูใหญ่ที่จู่ ๆ ก็โผล่มาเย็นชา
ชอบใช้อำนาจ นึกจะทำอะไรก็ทำ ไร้สาระ น่าขัน อาศัยแค่บ้านรวยมีอำนาจก็ทำอะไรตามอำเภอใจ
หูเถาเถาหยุดลงในระยะไม่กี่เมตรจากเหลียวติงเซียง ในฝ่ามือยังซ่อนก้อนหินเล็ก ๆ ไว้ จังหวะที่ทุกคนไม่ทันระวัง ก็พุ่งก้อนหินออกไปทันที
ระยะใกล้เกินไป จึงพุ่งเข้าเป้าอย่างแม่นยำ
ก้อนหินกระแทกเข้ากับแก้มขวาของเหลียวติงเซียง ศีรษะของนางเบี่ยงไปทางซ้ายโดยไม่รู้สึกตัว จุดที่ถูกกระแทกแดงขึ้นมาทันที
"ถ้าเธอยังกล้าเข้าใกล้สามีฉันอีก ครั้งหน้าสิ่งที่ขว้างไปคงไม่ใช่แค่ก้อนหิน"
ฝูงชนที่กำลังวุ่นวายเงียบลงทันที เงียบจนเหลือเพียงเสียงใบข้าวพลิ้วไหวตามสายลม
ไม่มีใครคิดว่าคนสวยบอบบางแบบนี้จะกล้าลงมือจริง ๆ
คยงเยี่ยรู้สึกว่าหัวสมองอื้ออึงไปหมด เขารีบก้าวเข้าไป สนใจไม่ทันว่ามือเต็มไปด้วยโคลน รั้งข้อมือหูเถาเถาไว้แน่น เพื่อป้องกันไม่ให้นางทำอะไรเพิ่มเติม
หันข้างไปมอง จุดที่เหลียวติงเซียงถูกกระแทกแดงบวมขึ้นมาแล้ว เห็นได้ชัดว่าใช้แรงเต็มที่
คยงเยี่ยกัดฟันกราม "ขอโทษนะ เดี๋ยวฉันจะไปขอโทษถึงที่"
เขาหันข้างไปตะโกนใส่ฝูงชน "หลี่เหวินหลง! พาเหมยจื่อเหลียวไปสถานีอนามัยหมู่บ้านดูหน่อย"
"ได้เลย!"
หลี่เหวินหลงโผล่ออกมาจากฝูงชน เดินมาถึงตรงหน้าทั้งสองสามคน "ไปเถอะ เหมยจื่อเหลียว"
หลี่เหวินหลงรูปร่างผอมดำ ดวงตาสองข้างดำเป็นประกายแวววาว ดูเหมือนลิง
เขามองเหลียวติงเซียง แล้วก็ชำเลืองมองไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว เห็นคุณหนูใหญ่ในระยะประชิด แรงสะเทือนใจยิ่งหนักหน่วงขึ้น
พี่คยงของเขามีวาสนาจริง ๆ คุณหนูใหญ่ถูกพี่คยงช่วยขึ้นมาจากน้ำ เขาก็เหมือนกัน
พวกเขาต่างติดตามพี่คยงตั้งแต่นั้นมา ถือว่าเป็นวาสนาอย่างหนึ่งเหมือนกัน
เหลียวติงเซียงลูบบริเวณที่ถูกกระแทก โบกมือ "ไม่เป็นไร แค่ไม่เลือดออกก็ไม่เป็นไร อีกสองวันก็หายแล้ว"
กับการก่อเรื่องวุ่นวายอย่างไร้เหตุผลของคุณหนูใหญ่ เหลียวติงเซียงกลับสงบนิ่งไม่หวั่นไหวและใจดี ดูราวกับพระโพธิสัตว์
คยงเยี่ยคิดแบบนั้น หลี่เหวินหลงเบิกตากว้าง สายตาเลื่อนไปที่เหมยจื่อเหลียวอีกครั้ง ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
ถ้าจะพูดว่าหูเถาเถาเป็นดอกไม้ทะเลที่ดึงดูดสายตาทุกคนในชั่วพริบตา ชวนให้อยากทะนุถนอม เหลียวติงเซียงก็คือดอกติ้งเซียงที่เรียบง่าย ทนมอง ไม่โดดเด่น
เห็นได้ชัดว่า คยงเยี่ยไม่ชอบดอกไม้ทะเลที่ฉูดฉาดและอ่อนแอแบบนั้นตั้งแต่ต้น
ยังไงเขาก็เป็นแค่ชาวนาที่ทำไร่ในชนบท คุณหนูใหญ่แบบนี้เขาไม่มีวาสนานั้น
ลูกกระเดือกของคยงเยี่ยกลิ้งสองครั้ง ค่อย ๆ ก้มหน้าลง ขอโทษอีกครั้ง "ขอโทษนะ"
หูเถาเถาส่งเสียงเย็นชา มองท่าทางของคนทั้งสอง ช่างน่าขยะแขยงสิ้นดี ดีที่นางแย่งตำแหน่งภรรยาของคยงเยี่ยมาได้ก่อน ถ้าผ่านไปอีกครึ่งปี แม่นางเอกคนนี้ใช้ระบบจนคล่องแคล่ว ก็คงรักษาดวงตาพระเอกหายแล้ว
ตอนนั้นคนทั้งสองก็คงเหมือนฟืนกับไฟ มากอดกันกินปากกินคำกันทุกวัน
ใช่แล้ว
ถึงแม้จะเป็นนิยายยุคเก่าแนวชีวิตต่อสู้ดิ้นรนสุดคลาสสิก แต่ฉากความรักก็ไม่น้อยจริง ๆ ยิ่งฉากความรักเยอะ ฉากอย่างว่านั้นก็เยอะตามไปด้วย พระเอกนางเอกราวกับถูกปลูกหนอนกำกับไว้ ค่ำคืนไหนก็มีฉากบนเตียง
เชอะๆ
หูเถาเถาจ้องใบหน้าเย็นชาของคยงเยี่ยและเหลียวติงเซียง ใครจะรู้ว่าอยู่ใต้ลับหลังทั้งคู่จะเย้ายวนขนาดนั้น
"เป็นห่วงแล้วใช่ไหม ขอโทษแล้วจะมีประโยชน์อะไร อุ้มคนไปโรงพยาบาลสิ ถ้าตามีมือ คงลูบคลำไปนานแล้วกระมัง!"
พอหูเถาเถาเอ่ยปาก คยงเยี่ยก็รู้ว่านางไม่มีทางพูดดี ๆ ออกมาแน่ ใครจะคิดว่าคำพูดที่นางพูดออกมาจะเลวร้ายยิ่งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก
สีหน้าเขาหม่นลง ลดเสียงต่ำลง "เธอรู้ไหมว่าเธอกำลังพูดอะไร?"
"ฉันจะไม่รู้ได้ยังไง! แล้วรู้ไหมว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่!"
ใบหน้าคยงเยี่ยตึงเครียด ดวงตาสีดำสนิทน่าดู frightening
เขาทำอะไร?
ตั้งแต่วานนี้เขาแต่งงานกับนาง เขาก็ฆ่าความรู้สึกที่เคยพูดไม่ออกทั้งหมดเมื่อก่อนทิ้งไปแล้ว
นั่นคือความรักหรือ?
คยงเยี่ยบอกไม่ถูก ยังไงบ้านก็จน ยังไม่เคยคิดเรื่องจะแต่งเมียด้วยซ้ำ
ถึงอย่างนั้น เหลียวติงเซียงก็เป็นมาตรฐานเมียในอนาคตของเขาจริง ๆ
แต่พวกเขา ทั้งในอดีตและตอนนี้ ล้วนบริสุทธิ์ผุดผ่อง ไม่เคยมีการกระทำที่เกินเลยใด ๆ ทั้งสิ้น
"กลับบ้าน"
เขาลากหูเถาเถาเดินไปด้วยเสียงแหบแห้ง เห็นได้ชัดว่าเขาโกรธแล้ว
หูเถาเถาถูกลากจนเซถลา เดินตามไปสองสามก้าวถึงจะตามทัน
"ทำอะไร! จะลากฉันล้มอยู่แล้ว!"
หูเถาเถากรีดร้องอยู่ข้างหลัง คยงเยี่ยหยุดฝีเท้า หันกายกลับไปอุ้มหูเถาเถาขึ้นบ่าโดยตรง กล้ามเนื้อแขนเกร็ง มือหนาหยาบกดลงบนกระโปรงของนาง แล้วยังออกแรงดึงลงมาอีกครั้ง เพื่อปกปิดขาเรียวขาวที่โผล่ออกมาข้างนอก
"อ๊า! คยงเยี่ย ไอ้สารเลว! ฉันไม่ชอบท่าแบบนี้! ปล่อยฉัน!"
หูเถาเถาหัวห้อยเท้าชี้ ผมยาวสยายลงมาราวกับน้ำตก ยังไงก็ยังเป็นสาวน้อย ถึงจะเคยคบใครมามากมาย ก็ไม่เหมือนคนบ้านนอกที่ความสัมพันธ์ยุ่งเหยิงจนสับสน
เหล่าผู้ชายสองข้างทางเมื่อได้ยิน สีหน้าบนใบหน้าเปลี่ยนไป ยิ้มเผยให้เห็นฟันเหลือง ๆ หัวเราะคิกคัก บางคนถึงกับเป่าปากเรียก