คยงเยี่ยหรี่ตามองไปทางด้านข้าง แววตาดุดัน ทำให้พวกผู้ชายที่พูดจาลามกต้องหุบปากทันที
คยงเยี่ย ใครจะไม่รู้จัก เขาเป็นคนโหดไม่กลัวตาย
ตาของเขาน่ะหรือ ก็ตาบอดข้างหนึ่งตอนอายุสิบขวบไง เอาเถอะ นึกถึงภาพเลือดสาดตอนนั้นแล้วขนลุก
เพราะงั้นถึงคยงเยี่ยจะอายุแค่ยี่สิบห้า แต่ในหมู่บ้านก็ไม่มีใครกล้าขัดหน้ากันตรงๆ
/
คุณหนูใหญ่หัวหมุนไปหมด ถูกวางลงจากบ่า ก็โน้มตัวลงมาอาเจียนสองทีทันที
กระดูกไหล่ของคยงเยี่ยแข็งกระด้างเกินไป เสียดท้องเธอมาก ตั้งแต่ตื่นมายังไม่ได้เข้าห้องน้ำ ตอนนี้กระเพาะปัสสาวะบวมจนทนไม่ไหว
"คยงเยี่ย! ไอ้คนเลว นายเป็นสามีฉันนะ ทำกับภรรยาแบบนี้ได้ยังไง!"
คยงเยี่ยยืนอยู่ที่ประตู หันหลังกลับไปปิดประตูใหญ่
เขาหัวเราะเย็นๆ เมื่อคืนอาจจะยังแสดงสีหน้าดีๆ ได้ แต่ตอนนี้เขาไม่เหลือรอยยิ้มให้แม้แต่น้อย
"เธอคิดจริงๆ เหรอว่าเป็นภรรยาฉัน? เธอรู้ดีแก่ใจว่าคิดยังไง อยากได้อะไรก็รีบๆ เอาไปเลย จบเรื่องนี้ไปเถอะ ฉันไม่มีเวลามาเล่นเป็นคุณหนูกับเธอ"
พอคยงเยี่ยพูดขึ้นมา ใจของหูเถาเถาก็เต้นระรัว เธอยังคิดอยู่เลยว่า หลังจากแต่งงานกับพระเอกแล้ว จะทำดีกับเขา จะช่วยเหลือเขา จะทำให้พระเอกหลงรักเธอ
ต่อให้คยงเยี่ยตาบอดมากแค่ไหน หรือบทเดิมในหนังสือจะแข็งแกร่งเกินไป จนไม่อาจสั่นคลอนหัวใจของพระเอกที่มีต่อนางเอกได้ อย่างน้อยก็... อย่าให้เกลียดเธอเลย
แบบนี้พอถึงช่วงเวลาพิเศษในปี 1966 คยงเยี่ยจะได้นึกถึงความดีของเธอแล้วปกป้องเธอ
แต่พอนิสัยคุณหนูใหญ่ของหูเถาเถาพลุ่งขึ้นมา ทุกอย่างก็ถูกลืมหมด
คราวนี้เธอไม่สะอื้นอีกแล้ว ลุกขึ้นยืน หวีผมให้เรียบร้อย
"ที่รักคะ พี่พูดอะไรกัน หนูฟังไม่รู้เรื่องเลย"
น้ำเสียงของหูเถาเถาเป็นคนนุ่มนวลหวานอยู่แล้ว พอออดอ้อนขึ้นมา ก็เหมือนทำน้ำผึ้งคว่ำ
แต่คยงเยี่ยกลับขนลุกซู่ขึ้นมา ทำไมไม่เข้าใจว่าเธอจะเป็นบ้าอะไรอีก เอาแต่ขมวดคิ้วมองเธอ
"ที่รัก! ทำไมพี่ใจร้ายกับหนูแบบนี้!"
หูเถาเถายืดเสียงยาว เรียกคำว่าที่รักได้คดเคี้ยวไปมา
คยงเยี่ยได้ยินแล้วมุมปากกระตุก ขนลุกทั้งตัว
ยังไม่จบแค่นั้น หูเถาเถาเห็นคยงเยี่ยมองเธอด้วยสายตาเอือมระอา ก็หลับตาลง เตือนตัวเองในใจ ยุค 60 ก็ได้แค่นี้แหละ ผู้ชายก็ 'เหม็นๆ' ไปหมด เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อ ไม่ได้ฉีดน้ำหอม อย่างน้อยคยงเยี่ยก็หน้าตาดี
เธอเหมือนลูกท้อขนปุยๆ พุ่งเข้าไปซบอกคยงเยี่ย เธอไม่สูงมาก หัวของเธอวางพาดได้พอดีกับสองนมของสามี
ถึงร่างกายของคยงเยี่ยจะแข็งไปหมด แต่สองนมนี่กลับนุ่มอยู่ เป็นเพราะคยงเยี่ยมีพรสวรรค์โดยกำเนิด ตอนนี้จนจะกินไม่อิ่ม แต่หน้าอกกลับใหญ่ขนาดนี้
"ที่รักคะ หนูขอโทษ หนูรู้แล้วว่าผิด"
หูเถาเถากอดเอวที่บางแต่แข็งแรงของคยงเยี่ยแน่น ผ้าหยาบที่ปะแล้วขูดแก้มเธอเจ็บ ที่ด้านบนยังชื้นๆ เป็นเหงื่อที่คยงเยี่ยทำงานในนา หูเถาเถาทำหน้าสะอิดสะเอียน ถอยหน้าออกเล็กน้อย
คยงเยี่ยตอนที่โดนพุ่งเข้ามาหายังงงๆ
ลูกท้อน้อยหอมหวน หวานนุ่ม เขาเพิ่งเคยอุ้มผู้หญิงเป็นครั้งแรก ผิดหน่อย ถูกผู้หญิงกอดต่างหาก
ผู้หญิงนุ่มจริงๆ
ไม่รู้ว่าคุณหนูใหญ่บอบบางเป็นพิเศษ หรือเพราะงั้นเลยนุ่มหอมเป็นพิเศษ
คยงเยี่ยกล้ำลูกกระเดือกอีกครั้ง สมองที่ปกติแจ่มใสของเขากลายเป็นว่างเปล่าในตอนนี้
ประตูไม้ด้านหลังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตอนนี้ ยายคยง หรือก็คือจางซูอิง ถืออ่างรีบเดินเข้ามา
เธอฟังเรื่องนี้ตอนซักผ้าที่แม่น้ำ เรื่องของคยงเยี่ยกับติงเซียง เธอพอจะรู้อยู่บ้าง แต่คยงเยี่ยบอกว่าฐานะที่บ้านแบบนี้ อย่าไปทำร้ายคนอื่นดีกว่า
เรื่องนี้ก็ถือว่าไม่เกิดขึ้น
ติงเซียงเป็นผู้หญิงดีนะ แต่แค่ไม่มีวาสนากับคยงเยี่ย บ้านเป็นหนี้เยอะขนาดนั้น ต่อให้คยงเยี่ยออกแรงจนตาย อีกสิบปีก็ใช้ไม่หมด
เฮ้อ ลูกชายตัวเองชะตากรรมขมขื่นจริงๆ
กลัวว่าคยงเยี่ยจะทะเลาะกับเถาเถา จางซูอิงซักผ้ายังไม่เสร็จ ก็เดินกะเผลกรีบวิ่งกลับมา
คิดไม่ถึงว่าพอเปิดประตู สองคนนี้กลับกอดกันอยู่
จางซูอิงรีบหดเท้าที่ก้าวเข้าไปกลับออกมา แล้วปิดประตูตามเดิม
เธอคิดผิดไปแล้ว...
ตอนแรกคิดว่าสองคนนี้จะได้ทะเลาะกัน เพราะนิสัยทั้งคู่ดุทั้งคู่
แต่กอดกันก็ไม่แปลก... ก็เพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆ เถาเถาหน้าตาเหมือนนางฟ้าขนาดนั้น แค่...
เฮ้อ
จางซูอิงอยากถอนหายใจอีกครั้ง เธอแก่แล้วแต่ไม่ได้เซอะซะ ให้นางฟ้ามาอยู่บ้านเธอได้ยังไง เธอกับคยงเยี่ยคิดเหมือนกัน ตอนที่อยู่ก็ดูแลให้ดี พอจากไปก็ไม่ต้องน้อยใจ ถือว่าได้ดูแลแขกคนสำคัญ
แค่หวังว่าระหว่างนี้ ไอ้หนูนั่นจะอย่า... เอาตัวเองเข้าไปแลกก็พอ
คยงเยี่ยตั้งสติได้ ผลักหูเถาเถาออกจากอกทันที
ตวาดใส่เสียงเขียว "เธอทำอะไร!"
ร่างเล็กๆ ของหูเถาเถาจะทนแรงของคยงเยี่ยได้ยังไง ถูกผลักจนเซสองก้าวกว่าจะทรงตัวได้
นิสัยคุณหนูใหญ่กลับมาอีกครั้ง ลืมสิ่งที่คิดไว้ก่อนหน้าไปหมด
"นายผลักฉันทำไม!"
คยงเยี่ยคุ้นเคยกับน้ำเสียงแบบนี้ของหูเถาเถามากกว่า ไม่สนใจเธอ หันหลังเปิดประตูออกไป ไปหยิบอ่างที่วางอยู่บนพื้น
หูเถาเถาตอนนี้ขี้เกียจจะทะเลาะกับคยงเยี่ยแล้ว ยืนบีบขาขาวๆ ทั้งสองข้างเข้าหากัน ใบหน้าสวยๆ เต็มไปด้วยความลำบากใจ
เมื่อคืนหลังกินข้าวเธอเคยเข้าห้องน้ำของบ้านคยงเยี่ยมาแล้ว สภาพแถวนั้น... พอนึกถึง หูเถาเถาแทบจะอ้วก เหม็นจะตาย! แล้วยังมีแมลงวันบินเต็มไปหมด!
ต่อให้ตายเธอก็ไม่ย่างกรายเข้าไปเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด!
คยงเยี่ยไม่มองเธอ ตรงไปที่ลานบ้านเพื่อตากผ้า จางซูอิงเดินกะเผลกเข้ามา เห็นหูเถาเถาบิดขี้เกียจเหมือนเกลียว "หนูเป็นอะไรไป?"
คยงเยี่ยตากผ้าสีเทาสองตัวบนราวตากผ้าในลานบ้าน มองหูเถาเถาผ่านช่องว่างระหว่างเสื้อผ้า
"หนู... หนูอยากเข้าห้องน้ำ"
"ห้องน้ำ?" จางซูอิงเคยได้ยินคำนี้เมื่อวาน แต่ตอนนี้ก็ยังต้องคิดอยู่พักหนึ่งกว่าจะเข้าใจว่าเธอพูดถึงอะไร
"ส้วมไง อยู่ตรงนั้นน่ะ ไปเร็วเข้า อย่าอั้นจนเสียสุขภาพ"
หูเถาเถาหน้าบูดบึ้งแต่ไม่พูดอะไร
กับจางซูอิงเธอใจดีมากจริงๆ ถึงขั้นเก็บอารมณ์ตัวเอง คุณหนูใหญ่จะตื๊อ จะไม่มีมารยาท แต่ตั้งแต่เด็กมาบ้านก็สอนให้มีระเบียบวินัยมาตลอด
คยงเยี่ยมองเธอแล้วดูแคลน "ไม่อยากไปก็อั้นเอาไว้สิ ถ้าอั้นได้ก็แปลว่ายังไม่ปวด"
จางซูอิงรู้ทันรีบพูด "โอ๊ย! เสี่ยวเยี่ย รีบไปหาถังให้เถาเถาหน่อยสิ ต่อไปจะได้ใช้คนเดียว"
"ที่ไหนมีถังล่ะ ไม่งั้นก็ออกไปขุดหลุมที่นาเอาเองสิ"
หูเถาเถาหน้าแดงก่ำ จ้องเขาอย่างแรง
ฟังสิ นี่มันพูดเป็นภาษาคนหรือเปล่า!
จางซูอิงเดินกะเผลกเข้าไป ยกมือขึ้นตีแขนเขาทีหนึ่ง "นั่นเมียเองนะ พูดแบบนี้ได้ไง! ไปหาถังมาเร็ว!"
คยงเยี่ยสลัดมือที่เปียกชื้น มองไปรอบๆ ลานบ้าน
ไม่มีถังจริงๆ บ้านเขาจะมีถังเหลือมาจากไหน มีแต่ถังดำสองใบที่ถูกวางไว้ใต้ชายคาอย่างดี นั่นเป็นถังพลาสติกที่ใช้ตักน้ำจากบ่อน้ำประจำหมู่บ้านทุกเช้า
คยงเยี่ยเม้มปาก เดินไปหยิบมาถังหนึ่งมา "ใช้อันนี้เถอะ"
จางซูอิงเห็นแล้วตะลึง แต่ไม่ได้พูดอะไร "หนู เอาถังไปในห้องเถอะ อย่าอั้นจนเสียสุขภาพ"