ถังนี้สะอาดก็จริง แต่มันเก่าๆ ชำรุดๆ แล้วก็เป็นถังพลาสติก บางมาก เกิดนั่งไปเดี๋ยวก้นก็เจ็บเอา
ถ้าพูดถึงจางซูอิงยังไม่รู้ว่าสีหน้าหูเถาเถาแปลว่าอะไร คยงเยี่ยล่ะก็รู้ดี นี่มันสีหน้าแบบรังเกียจชัดๆ
เขาไม่ตามใจใครหรอก มือก็หดกลับ "ไม่ได้ ก็กลั้นเอาเถอะ"
"เฮ้ยๆๆ! ฉันก็ไม่ได้บอกว่าไม่ได้นี่นา"
หูเถาเถารีบชิงไปมา มือเล็กๆ ยกถังรีบวิ่งเข้าบ้านไป ไม่ได้ๆ ต้องรีบเขียนจดหมายให้พ่อแม่ส่งห้องน้ำอย่างง่ายมาให้เร็วที่สุด ส่วนชักโครกนี่ไม่ต้องคิดเลย ขอแค่สะอาดๆ ไม่มีกลิ่นก็พอใจแล้ว
พอคุณหนูใหญ่เข้าบ้านไปแล้ว จางซูอิงมองคยงเยี่ยแล้วก็ถอนหายใจ
ลดเสียงลงพูดว่า "แกพูดกับฉันทีเถอะ แกก็มีครอบครัวแล้ว จะไปใกล้ชิดผู้หญิงข้างนอกก็ควรเลี่ยงๆ ไว้ เมียแกเป็นคนที่เห็นอะไรไม่ได้ ฉันก็รู้ เธอถูกตามใจจากบ้านมา อารมณ์รุนแรง ตอนแรกเราก็ตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ"
คยงเยี่ยคอแห้งผาก เขาอยากจะบอกว่า เหลียวติงเซียงอยู่ดีๆ ก็วิ่งมาที่ทุ่งนา จ้องเขาด้วยสายตาที่ทั้งน้อยใจและไม่อยากเชื่อ เขาจะทำเป็นไม่เห็นก็ไม่ได้
เขาอยากจะบอกอีกว่า เขาไม่ได้ทำอะไรเลย แค่เดินไปพูดด้วยสองสามประโยค ยังพูดไม่ทันจบประโยค หูเถาเถาก็วิ่งมา ถ้าอย่างนั้นต่อจากนี้เขาจะพูดกับผู้หญิงในหมู่บ้านไม่ได้เลยหรือไง?
แต่คยงเยี่ยไม่ได้พูดอะไร แค่พยักหน้า สายตามองไปที่แม่ไก่แก่สามตัวในกรง
"ฆ่าไก่ตัวนึงเถอะยาย ครึ่งหนึ่งเอาไปให้บ้านเหลียวเป็นของขวัญชดเชย อีกครึ่ง... วันนี้เที่ยงทำกินเลยเถอะ"
แม่ไก่อ้วนๆ สามตัวนี้เลี้ยงมาสี่ปีแล้ว ออกไข่มาสี่ปี คยงเยี่ยไม่เคยคิดจะฆ่ามันกินเนื้อเลย
ไก่ออกไข่ ไข่ขายได้เงิน
เขาไม่อยากกินเนื้อ เขาขาดเงิน
จางซูอิงไม่ได้ขัด พยักหน้ารับ
พอคยงเยี่ยฆ่าไก่เสร็จหมดแล้ว ในห้องก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหว นั่งไม่ไหวนานๆ อย่างจางซูอิงนั่งอยู่ที่บันได ก็เป็นห่วงเร่งเขา
"แกเข้าไปดูเถาเถาหน่อยสิ ว่าทำไมยังไม่ออกมาอีก"
คยงเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย จริงๆ แล้วจนถึงตอนนี้เขาก็ยังปรับตัวไม่ได้กับการที่ตัวเองมีเมียแล้ว รวมถึงการที่ต้องอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งอย่างเปิดเผยไม่มีอะไรปิดบัง
แต่ก็ดีที่เป็นแบบ "ปลอมๆ"
คยงเยี่ยเดินเข้าบ้านไป ยืนอยู่ที่ห้องครัว แล้วตั้งใจฟังเสียงในห้อง เสียงดังกรอบแกรบเหมือนหนูตัวเล็กๆ
สักพักเขาก็เดินไปที่หน้าประตู เคาะเบาๆ "เสร็จหรือยัง?"
"รอ... รอแป๊บ!"
จากในห้องมีเสียงผู้หญิงที่ตื่นตระหนกดังออกมา ตามด้วยเสียงเปิดหน้าต่าง
เขาหัวเราะเบาๆ ในคอ ไม่รออีกต่อไป ผลักประตูเข้าไปตรงๆ
ผู้หญิงที่กำลังเหยียบเก้าอี้เปิดหน้าต่างอยู่ หันหน้ามาทันที นั่งตัวตรงๆ มองเขาอย่างเก้อเขิน
หลังเท้าเกร็ง ทั้งตัวทั้งอายและไม่รู้จะทำยังไง
กลางห้องวางถังไม้ไว้ มีพัดใหญ่ๆ วางทับไว้อย่างอยากจะปิดบัง
แต่ก็ไร้ประโยชน์ คยงเยี่ยได้กลิ่นอยู่ดี
จริงๆ แล้วเขาชินกับกลิ่นนี้มานานแล้ว ในหมู่บ้านเต็มไปด้วยกลิ่นแบบนี้ โดยเฉพาะตอนใส่ปุ๋ย ยิ่งเหม็นหนักเข้าไปอีก
แต่ ขี้ มันก็ต้องมีกลิ่นแบบนี้แหละ หรือว่าจะให้มันหอม?
ก็แค่คุณหนูใหญ่ขี้เก๊ก
เขาเบี่ยงตัว หลบทางให้ ประคางขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณ "ยกออกไปเทได้เลย"
"ไม่เอา"
หูเถาเถา หน้าป่อง สะบัดหัวไปมา เส้นผมที่ยุ่งเหยิงปัดผ่านหน้า ทำให้คันเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นเกาหน้า
ให้เธอไปเทรึ? หูเถาเถาไม่ยอมเด็ดขาด ต่อให้อึดอัดตายก็ไม่ยอม!
"ของตัวเองไม่เทเองหรือไง?"
เสียงคยงเยี่ยดังขึ้นเล็กน้อย ฟังดูเร่งเร้าและไม่ค่อยพอใจ "ฉันยังมีงานในนามีอีก"
หูเถาเถายังคงส่ายหน้า "ไม่เอา!"
คยงเยี่ยทำเสียง "เชอะ" แล้วเดินไปหาเธอ เอื้อมมือไปดึงแขนเธอ "เร็วเข้า!"
"ฉันไม่เอา! ช่วยฉันเทหน่อยสิ ฉันให้เงินนะ เทครั้งหนึ่งสิบหยวน"
สิบหยวน?
แทบจะเป็นเงินก้อนโตแล้ว
ค่าแรงของคนงานในเมืองพวกเขา เดือนหนึ่งก็แค่ยี่สิบหยวนเอง
เทถังให้คุณหนูใหญ่ครั้งหนึ่งได้ตั้งสิบหยวน
ถ้าเป็นคนอื่น คยงเยี่ยไม่ต้องพูดอะไรสักคำ รีบไปเทแน่นอน อยากเททุกวันด้วยซ้ำ
แต่กับหูรั่วเถา ไม่ได้
ตอนนี้สถานะของเขายังเป็นสามีของเธอ ในฐานะสามี บางอย่างทำได้ บางอย่างทำไม่ได้ คยงเยี่ยรู้ดี
"ไม่ได้ ไปเทเอง"
หูเถาเถาหันหน้ามาทันที มองเขาด้วยความโกรธและน้อยใจ
"ถ้าเป็นเหลียวติงเซียง เธอพูดแบบนี้กับนาย นายคงยกออกไปเทให้แน่นอน!"
"คยงเยี่ย ฉันรู้นายเป็นคนแบบนี้ นายไม่เคยคิดว่าฉันเป็นเมียนายเลย! ในใจนายมีแต่ติงเซียงตัวน้อยของนายตลอด นายคิดจะเก็บไว้ที่บ้านคนนึง แล้วออกไปควักอีกคนนึงใช่ไหม! ไอ้ผู้ชายสารเลว! เสียที่นายยังเป็นพระเอกอยู่ด้วยซ้ำ!"
"แม่ฉันพูดไม่ผิดจริงๆ ดอกไม้ข้างนอกหอมแค่ไหน ก็แพ้ใจนายที่อยากกินขี้ข้างนอก! ผู้ชายไม่เคยมีอะไรดีสักคน!"
หูเถาเถาพูดไปพูดมาจริงๆ รู้สึกน้อยใจขึ้นมา นี่มันยุคอะไรกัน ถึงขั้นที่อึยังไม่มีชักโครก! เธอเคยลำบากแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!
กระพริบตา น้ำตาก็ไหลออกมา
คยงเยี่ยโดนด่า จนหัวสมองฉุนเฉียว บางคำเขาถึงกับยังฟังไม่เข้าใจ ตั้งแต่แรกเขารู้ว่าเธอปากจัด แต่ไม่คิดว่าจะเก่งขนาดนี้ พูดไม่หยุดเลยสักนาที
พอเห็นน้ำตาเธอไหล เขารีบยกมือขึ้น "เอาๆ อย่าพูดแล้ว ฉันไปเทให้ก็ได้"
หูเถาเถาพอได้ยิน น้ำตาก็หยุดไหล กระพริบตาๆ ดวงตาโตๆ เงยหน้ามองเขา
"พูดจริงนะ จากนี้ไปก็ต้องเทให้ฉันทุกครั้งด้วยนะ"
คยงเยี่ยไม่ได้ตอบ หันหลังยกถังขึ้นมา เกิดอารมณ์อะไรไม่รู้ มุมปากยกขึ้น พูดด้วยเสียงเบาๆ
"เหม็นจริง เมื่อวานกินอะไรมาวะ?"
"นาย!"
หูเถาเถากระโดดลงจากเก้าอี้ทันที เท้าเปล่าเหยียบพื้นดิน ใบหน้าสวยๆ แดงก่ำ เดินเร็วๆ จะไปต่อยตี
"นายมันสารเลว! ฉันไม่ได้เหม็นสักหน่อย!"
"ถ้าอย่างนั้นกลิ่นอะไรล่ะ หรือว่าจะหอม?"
คยงเยี่ยหันหน้ามองเธอ พอเห็นใบหน้าเล็กๆ ที่แดงเพราะเขิน ก็ชะงักไป สีชมพูออกแดง ดอกไม้ที่กำลังจะเบ่งบาน
พูดตรงๆ ผู้หญิงคนนี้หน้าตาก็...
แต่คยงเยี่ยไม่ได้มองอีก เบือนสายตาไปทางอื่น แล้วก็เห็นเท้าเปล่าของเธอ เล็บเท้าทาสีแดงสดเหมือนกับเล็บมือ
มองอีกที คยงเยี่ยก็เบือนสายตาหนี พร้อมกับหลบหมัดที่นุ่มนิ่มของหูเถาเถาที่ฟาดมา
"อย่าซน เดี๋ยวหก"
หูเถาเถากลั้นหายใจ ไม่กล้าขยับอีก
เมื่อคนเราถอดรัศมีทั้งหมดที่สังคมมอบให้ไว้ ก็กลายเป็นสัตว์ดึกดำบรรพ์ที่สุด ทำตามสัญชาตญาณ
เป็นช่วงที่จริงใจและบริสุทธิ์ที่สุดด้วย
เพียงแต่หูหยูเถายังปรับตัวไม่ได้ เพราะรัศมีที่สวมอยู่บนหัวเธอมันเยอะเกินไป
คยงเยี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ทนไม่ไหวต้องพูด "ใส่รองเท้า"
สี่คำ สั้นๆ น้ำเสียงสั่งการ
หูเถาเถาได้ยินแล้วไม่พอใจ
เรื่องของเขาเหรอ
แต่พื้นมันสกปรกและเย็นจริงๆ เธอจึงหันหลังเดิน กระทืบเท้าๆ ไปใส่รองเท้า
เธอไม่ได้ฟังเขาหรอก แค่ตัวเองอยากใส่เองต่างหาก