“สหายทั้งหลาย!”
“ฉันรู้ว่าตลอด 3 เดือนที่อยู่หน่วยฝึกอบรม พวกนายเหนื่อยกันมาก”
“พวกนายอาจคิดว่า วันนี้จบการฝึกแล้ว ความลำบากก็จะสิ้นสุดลง”
“แต่ตอนนี้ฉันต้องขอสาดน้ำเย็นใส่พวกนายสักถัง”
“การจบการฝึกในวันนี้ไม่ใช่จุดสิ้นสุดของพวกนาย แต่เป็นจุดเริ่มต้นต่างหาก”
พูดจบ โหลวกั๋วเฉียงก็ผ่อนลมหายใจ ก่อนจะพูดต่อ “สหายทั้งหลาย!”
“ประเทศของเรายังอ่อนแอมาก ภายในประเทศก็ยังไม่มั่นคงนัก”
“ประเทศต้องการพวกนายที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้นมาเป็นรากฐาน”
“ฉันขอถามพวกนายสักคำ พวกนายยินดีจะเป็นรากฐานนี้หรือไม่”
“ยินดี!”
“ยินดี!”
“ยินดี!”
เสียงตอบรับสามครั้งดังกึกก้องขึ้นไปถึงฟ้า
แต่โหลวกั๋วเฉียงกลับยิ้มกว้างแล้วพูดต่อทันที “ถ้าอย่างนั้นยังยืนทื่อกันอยู่ทำไมล่ะ?”
“แยกย้ายกลับไปเป็นก้อนหินตามที่ของตัวเองได้แล้ว!”
“หูจั้ว ตามฉันมา”
“ที่เหลือสลายแถว!”
พูดสิ่งที่ต้องพูดเสร็จ โหลวกั๋วเฉียงก็หันหลังเดินจากไป
ต่อจากนี้เป็นฉากอำลา ซึ่งเป็นสิ่งที่โหลวกั๋วเฉียงทนไม่ไหวที่สุด เขาจึงเลือกไม่เห็นเสียเลยจะดีกว่า
ทางด้านเนินเขาหลังค่าย หูจั้วเดินตามอยู่ข้างหลัง
ทั้งคู่ไม่พูดอะไรกัน พอเห็นว่าได้จังหวะแล้ว หูจั้วก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปสองก้าว ก่อนจะถีบก้นโหลวกั๋วเฉียงเต็มแรงจากด้านหลัง
“แม่งเอ๊ย!”
โหลวกั๋วเฉียงร้องลั่น แล้วล้มหน้าคะมำลงไปทันที
“พูดจาไร้สาระอะไรของแกวะ ไอ้เวรเอ๊ย!”
“ก็ใครใช้ให้แกนินทาฉันเมื่อกี้ล่ะ สมควรแล้ว ฮ่า ๆๆ!”