การได้ทำหน้าที่ครูฝึกทำให้ดวงตาของหูจั้วเป็นประกายขึ้นมาจริง ๆ
เป็นครูฝึกนี่ดีสุด ๆ
แค่มองคนอื่นฝึกหนักอยู่ตรงนั้น ส่วนครูฝึกก็แค่ยืนอยู่ข้าง ๆ คอยพูดจาถากถางกระตุ้นพวกเขาก็พอ
ถ้าตกกลางคืนแล้วยังเบื่อ ๆ ก็เป่านกหวีดเรียกรวมพลฉุกเฉิน แกล้งคนเล่นสักหน่อย
ไม่ชอบหน้าใครก็จัดด่า ด่าแล้วยังไม่สะใจ ก็เตะสักที
ดังนั้น พอโหลวกั๋วเฉียงเอ่ยว่าจะให้หูจั้วเป็นครูฝึก เจ้าตัวก็เกือบอ้าปากตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด
แต่ก่อนคำพูดจะหลุดจากปาก หูจั้วกลับจับสังเกตเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่วูบผ่านมุมปากของโหลวกั๋วเฉียง
‘แย่แล้ว!’
‘มีคนคิดร้ายกับข้าแล้ว!’
พอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล หูจั้วก็กลืนคำพูดที่จ่ออยู่ตรงปลายลิ้นลงคอ ก่อนส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “ข้าไม่ทำ”
“เดี๋ยวก่อน”
“ทำไมไม่เล่นไปตามแผนล่ะ?”
โหลวกั๋วเฉียงถึงกับงง ตามนิสัยบ้าบอของหูจั้วที่เขารู้จัก เจ้าเด็กนี่ควรจะตอบตกลงอย่างร่าเริงสิ
“ฮึ ๆ!”
เห็นแผนของโหลวกั๋วเฉียงไม่สำเร็จ แถมยังเห็นอีกฝ่ายทำหน้ามึนงง หูจั้วก็หัวเราะอย่างมีความสุข ก่อนเริ่มยั่วทันทีว่า “ตาแก่ คิดจะวางแผนเล่นงานข้าหรือ?”
“ข้าไม่รับมุกเจ้าหรอก ดูซิว่าเจ้าจะทำยังไง”
“เอาละ!”
“ถ้าไม่มีธุระแล้ว ข้าจะกลับสถานพยาบาลไปใช้ชีวิตสบาย ๆ ละ”
“ลาก่อนนะ!”
พูดจบ หูจั้วก็เอามือไพล่หลัง เดินเอื่อย ๆ จากไป
“อย่าเพิ่งไปสิ!”
“ข้ายังพูดไม่จบเลย”
“มาคุยกันต่อก่อน”
โหลวกั๋วเฉียงรีบตามมาคว้าแขนหูจั้ว สีหน้าร้อนใจ
“ยังมีอะไรให้คุยอีก?”