“วิชา: การกลับตัวอยู่กับที่”
“ฟังคำสั่ง! หันขวา—หัน!”
“หันขวา...”
เสียงสั่งแถวจากด้านนอกหน้าต่างดังขึ้นสลับกันไปมา
ตอนนี้หูจั้วกำลังยืนอยู่ในห้องทำงานของผู้บังคับกองพัน
โหลวกั๋วเฉียงนั่งสูบบุหรี่อยู่ที่โต๊ะของตัวเอง
คล้ายจงใจปล่อยให้หูจั้วยืนรอ โหลวกั๋วเฉียงสูบบุหรี่ไปสามมวนติดกันกว่าจะละสายตาจากเอกสาร เงยหน้าขึ้นแล้วเรียก “หูจั้ว”
“มาแล้วครับ!”
หูจั้วขานรับเสียงดังสนั่น
จงใจชัด ๆ
พอเสียงเข้าหูโหลวกั๋วเฉียง หนังตาของเขาก็กระตุกขึ้นมา
จากนั้นก็พูดอย่างหงุดหงิดว่า “ไอ้หนูนี่ก็เจ้าคิดเจ้าแค้นเหมือนกันนะ”
“รายงานครับ ผู้บังคับกองพัน!”
“ผมไม่เคยแค้นใครครับ”
โหลวกั๋วเฉียงอดยกมือแคะหูไม่ได้
ห้องทำงานเล็กเกินไป แถมหูจั้วยังตะโกนเสียงดัง เขารู้สึกว่าตอนนี้หูอื้อไปหมดแล้ว
“ไม่ต้องมาทำเป็นสุภาพ”
“อยู่กันเองไม่ต้องตะโกนขนาดนั้น พูดปกติก็พอ”
“หูจั้ว ฉันจะถามเรื่องจริงจังกับนายข้อหนึ่ง”
“เคยคิดไหมว่ามาเป็นทหารเพื่ออะไร?”
หลังถามจบ โหลวกั๋วเฉียงก็จ้องหูจั้วเขม็ง ส่วนหูจั้วเองก็ไม่หลบสายตา
หูจั้วตอบไม่ได้ว่ามาเป็นทหารเพื่ออะไร
หรือจะพูดให้ถูก ไม่ว่าจะชีวิตก่อนหรือชีวิตตอนนี้ ชีวิตของเขาก็ไม่เคยมีเป้าหมาย
ถ้าจะให้พูดสักอย่าง ก็คงแค่มีชีวิตอยู่ไปวัน ๆ
โหลวกั๋วเฉียงรออยู่ครู่หนึ่ง เห็นหูจั้วไม่พูดจึงพยักหน้า “เอาละ”