“หูจั้ว เที่ยงนี้นายไม่ต้องพักกลางวันแล้วนะ”
“จัดผ้าห่มของนายให้เรียบร้อยด้วย”
“จะได้ไม่ทำให้คะแนนประเมินความเป็นระเบียบของทั้งหน่วยตกไปด้วย”
“ได้ ฉันรู้แล้ว”
หูจั้วตอบอย่างไม่สบอารมณ์
พอตอนเที่ยงกินข้าวเสร็จแล้วกลับถึงหอพัก ยังไม่ทันได้พักหายใจ หัวหน้าหมู่ก็หาเรื่องเขาอีกแล้ว
ส่วนเรื่องนี้หูจั้วก็ต้องกล้ำกลืนยอมรับเหมือนเดิม
ผ้าห่มของเขายังใหม่ ไม่เคยถูกกดให้แบน พอพับออกมาจึงฟูเหมือนหมั่นโถวที่ขึ้นฟู ไม่เหมือนผ้าห่มของคนอื่นที่พับเป็นก้อนสี่เหลี่ยมเหมือนเต้าหู้
“หมอทหารหู เตียงชั้นบนของนายไม่สะดวก เอาผ้าห่มมาที่เตียงชั้นล่างของฉันก็ได้ เดี๋ยวฉันสอนวิธีกดผ้าห่มให้”
เผิงจื้อหมิงเป็นคนพูด หูจั้วก็ไม่เกรงใจ ตอบรับแล้วเอาผ้าห่มไปวางบนเตียงของอีกฝ่าย
“ถ้าอยากพับผ้าห่มให้เป็นก้อนสี่เหลี่ยมเหมือนเต้าหู้ อย่างแรกไม่ใช่การพับ”
“แต่เป็นการกด”
“ต้องกดใยฝ้ายข้างในให้แน่นก่อน ถึงจะพับออกมาเป็นก้อนสี่เหลี่ยมมาตรฐานได้”
“ดูท่าทางฉันนะ”
“ใช้ข้อศอกกดลงไป...”
เผิงจื้อหมิงสอนได้ดีทีเดียว แต่การกดผ้าห่มต้องอาศัยความอดทนและเวลา
ใช้เวลาแค่ช่วงพักเที่ยงย่อมทำให้เสร็จสมบูรณ์ในครั้งเดียวไม่ได้
แต่ผลลัพธ์ก็พอมีให้เห็นอยู่บ้าง
ไม่เสียแรงที่ผู้ชายสองคนเหนื่อยจนเหงื่อท่วมตัว
“เฮ้อ~”
“เหนื่อยแทบตาย”
“วันนี้พอแค่นี้ก่อน อีกเดี๋ยวก็เป่านกหวีดเรียกรวมพลแล้ว”
“พรุ่งนี้เช้าตื่นให้เร็วหน่อย เดี๋ยวฉันช่วยกดต่อ”
เผิงจื้อหมิงพูดพลางสะบัดแขน